آن سوی پاییز

دیرزمانی‌ست

پاییز

در جان

 آغاز شده است؛

،نه به رسمِ خزانِ درختان

به رنگِ خاموشی‌ای

که هر شب

صندلی‌اش را

،نزدیک‌تر می‌کشد

از ناسورِ روزگار

هر صبح

بر صورتِ آینه

خطی دیگر

نقش می‌بندد؛

آن‌که در تو می‌نگرد

اندک‌اندک

کنار آنانی می‌نشیند

که روزی

صدایشان

.خانه را گرم می‌کرد

در گوشه‌ای از این غروب

کز کرده‌ای؛

به‌قدری آرام

که آخرین روشنایی

روی موهایت

لختی

.جا می‌ماند

آمبولانسی می‌گذرد؛

صدای آژیر

دسته‌ای کبوتر را

از خوابِ خیابان

.می‌پراند

چند پَر

دیرتر

،فرود می‌آیند

و سکوتی

که انگار

.خبری می‌داند

،شب

،خبرها را می‌بندم

،عینکم را کنار می‌گذارم

.و دستت را می‌گیرم

دست‌های ما

هنوز

قدیمی‌ترین

.آشنای یکدیگرند

شهر

چراغ‌هایش را

یک‌به‌یک خاموش می‌کند،

و در خانه‌های بسته

اندوه

تا دمِ صبح

.در اتاق می‌چرخد

پشت پنجره

نمِ پاییز

در جان و تن

.می‌خزد

با نوک انگشت

دایره‌ای کوچک

روی بخار

باز می‌کنی؛

در آسمانِ نگاهت

هنوز

جایی

.آبی است

ارسلان-ویسبادن

هفتم اکتبر 2026 

سه گانه هنوز ( سایه ی وارونه )

3

 جامه ی پاییز

برتن زخمی شهر

.نشست

باد

روی بند

جای شانه‌ها را

در پیراهنِ سفید

.پر کرد

ساعتِ بی‌عقربه

.بر زمین خمیده بود

زن

برگ‌های زرد را

از سطحِ حوض

.بیرون کشید

تکه ای از روز

دوباره

.در آب درخشید

مرد

دست‌ها را شست؛

آفتاب

میان انگشتانش

.لغزید

سایه‌ی وارونه ی دو عقربه

بر دیوار

.به هم رسید

ارسلان-ویسبادن

اول اکتبر 2026

سه گانه هنوز ( وقتی کسی نماند )

2

 

صبح

از پشتِ شاخه‌های سوخته
بالا می‌آمد
و باد
خاکسترِ شب را
در کوچه
پرواز می‌داد.

در حوضِ حیاط
آسمان سربی بود؛
ماهیِ سرخ
خود را
به سنگِ پاشوره
می‌کوبید.

و چهره‌های آشنا
در عکسِ خیس
محو می‌شدند.

تیک‌تاکِ ساعت
هنوز
بر لاشه‌ی دیوار
ضربه می‌زد.

از شکافِ سقف
باران می‌چکید
و ماه
در کفِ اتاق

آب می‌نوشید.

 پشتِ پلکِ خانه

خوابی

بی‌آن‌که کسی بخوابد

ادامه داشت.

ارسلان- ویسبادن

اول اکتبر 2026

سه گانه هنوز ( سهمِ کوچکِ ما )

 1

مرا
در آغوش بگیر،
پیش از آن‌که صبح
ردِ ما را
از چینِ ملافه‌ها
دنبال کند.

بگذار جهان
پشتِ در بماند؛
با همه‌ی خبرهای تلخ
و جیب‌های خالی،

با مردی که پشتِ چراغ قرمز
لحظه‌های آخر را
می‌شمارد،

و زنی که بر صندلیِ اورژانس
به تابلوی «سکوت»
خیره مانده است.

فردا
چه دیر می‌رسد.

آن سوی خیابان
کودکی
با تکه‌ای گچ
بر دیوارِ سیمانی
دری می‌کشد.

معجزه را
باور ندارم؛
اما

سرم را که به سینه‌ات می‌سپارم
 پرنده‌ای
زیرِ گوشم
آرام می‌خواند.

همین کافی‌ست.

و من 

باخاطره خواب هایم

خماری بیداری را 

سر می کنم

کودک هنوز
برای درِ گچی
دستگیره‌ای
می‌کشد.

ارسلان-ویسبادن

اول اکتبر 2026

سقوطِ میراث

ما
به انسان
آن‌چنان ایمان آورده بودیم
که کوه
به گرانشِ زمین

و در باورمان نمی‌گنجید
که سقوط
ذاتِ ازلیِ پاره‌سنگ است

جهان
از آتشی بی‌امان
گدازان بود
هنگامی که
بر میزِ تشریح
تکه‌پاره می‌شد

دستانی
در آستین‌های سفید
خط‌کش را از نیام کشیده و
بر پوستِ خاک نهادند
تا نامشان را
بر بی‌نامیِ قربانی
حک کنند

روزی که
در کنارم بودی

موهایت
بوی بارانی را داشت
که بر هیچ اقلیمی
نباریده بود

برای لحظه‌ای
از یاد برده بودیم
که زمین
همچنان
زیرِ پایمان می‌لرزد

و آنانی
که از انسان می‌سرودند

طعمِ دریدن
لای دندان‌هایشان مانده بود

سرت را
که بر شانه‌ام می‌گذاشتی

جهان
به اندازه‌ی چند نفس
از ویرانیِ خویش
دست می‌کشید

چه ساده می‌نمود
باورِ رهایی

در فاصله میان دو بوسه
گرمای تنت
از پیراهن می‌گذشت

سکوتی می‌نشست
که می‌شد
صدای پیرشدنِ خاطره را
در آن شنید

ما
با ارتفاعِ حصار
پناهی می‌ساختیم

و هنگامی که تو
در خواب‌هایم
از راه می‌رسیدی

دیوار
از عبورِ سایه‌ات
ترک برمی‌داشت

ارسلان ـ ویسبادن
بیست‌وششم سپتامبر ۲۰۲۶

سه گانه یک روز بلند ( باور)

3

باورهایم

یک‌باره نمردند

هر کدام

شبی

کفش پوشیدند

چراغی خاموش کردند

و بی‌صدا گریختند

صبح

ردِ پا مانده بود

بر پله‌هایی که

سال‌هاست

فرودِ انسان را

می‌شمارند

واژه‌ها

از دور دریچه‌اند

و از نزدیک

دیوار

مردی

از زیرِ آوار

قفسِ قناریِ همسایه را

بیرون کشید

پرنده چشم گشود

ویرانی

یک قدم

.به عقب نشست

ارسلان-ویسبادن 

بیست و هشتم سپتامبر 2026

سه گانه یک روز بلند ( قاب کهنه)

2

بازوی لرزانِ عدالت

بر ترازویی

زیرِ آوار

خمیده بود

یک کفه پُر از خاک

و کفه‌ی دیگر

در دستانِ مردی که

از درِ پشتی

بیرون می‌رفت

تا عشق را

در دو نیمه‌ی یک قاب

دفن کند

پنجره لرزید

چراغ خاموش شد

و بوسه‌ای ناتمام

بر سپیدیِ بالش

ماسید

گاهی

تمام آنچه

از عشق می‌ماند

جای روشنِ قابی‌ست

.بر تیرگیِ دیوار

ارسلان-ویسبادن

بیست و هشتم سپتامبر 2026