چه می‌شد اگر

چه می‌شُد اگر

چه می‌شُد اگر

آسِمانِ عبوس را

به رنگِ 

لبخندت

...می‌کشیدم

...تا اَبر

از غم 

نگوید و

 زمین را

با بارانِ شادی

بِشویَد

---

چه می‌شُد اگر

نگاهَت

پرواز می‌کرد

تا رَدِّ دختَرَکان 

در طوفان را

بجویَد و

به یارانِ در انتظار

خبری از دلدار

بِگویَد

---

چه می‌شُد اگر

با سازِ نَفَس‌هایَت

ترانه‌ ای 

می‌ سرودم

تا نَرگس و سُنبل را

در خاکِ 

این دیار

بِنشانَد

پسرانِ بی‌باک را

لباسِ دامادی

بپوشانَد و

جامه‌ یِ سیاه را

از تنِ 

مادرانِ جَوان

بیرون بِِکشانَد

---

چه می‌شُد اگر

تاریکیِ 

روزگار

در آینه‌ ی ِنِگاهَت

تَرَک  بَرمی‌ داشت و

عشق

نهالِ زندگی

در خاک

می‌کاشت

---

...چه می‌شُد اگر

...چه می‌شُد اگر

...چه می‌شُد

اگر

Don’t Wait, My Heart

 

Verse 1
From all the things unsaid,
I learned in silence,
That sorrow packs its bags
And leaves without a warning.

A fragile tree in spring
Still finds a way to blossom,
And after longest nights,
The morning finds a home.

Chorus
Don’t wait, my heart,
Don’t fade into the dark.
Beyond these broken days,
There’s still a spark.

Don’t wait, my heart,
Don’t hide who you are.
Love can open every door,
Even through the scars.

Verse 2
From all I could not see,
I saw with open eyes,
That pain can lose its voice,
And tears can learn to dry.

A different kind of light
Is shining through the shadows,
And love is standing there
Behind the closed doors.

Bridge
I tore the clothes of mourning,
I left the crooked roads behind,
I raised my voice against the fear
That kept me trapped inside.

This time I won’t
Stand still again,
This time I won’t
Keep waiting.

نەمێنە لە چاوەڕوانی، دڵەکەم

 نەمێنە لە چاوەڕوانی، دڵەکەم

 نەمێنە لە چاوەڕوانی، دڵەکەم

لە شتە نەبیستراوەکان

بیستوومە

کە خەم

کەم کەم

باری خۆی دادەنێت

دارێکی گەنج

بە گوڵ دادەنیشێت

بەهار

دێتە ناو ئەم ماڵە

و جێگیر دەبێت

نەمێنە لە چاوەڕوانی، دڵەکەم

نەمێنە لە چاوەڕوانی، دڵەکەم

لە شتە نەبینراوەکان

بینیوومە

کە ئازار

کۆتایی دێت

چاوێکی نوێ

پێویستە

تا خۆشەویستی

دەرگاکانی داخراو

بکاتەوە

نەمێنە لە چاوەڕوانی، دڵەکەم

نەمێنە لە چاوەڕوانی، دڵەکەم

جلی خەم

لەبەر خۆم داکەندووە

لە گەردوونی ناڕاست

دوور کەوتوومەتەوە

هاوارم کردووە

بۆ ئەوەی

ئیدی ئەم جارە

جارێکی تر

لە چاوەڕوانی

نەمێنم

دڵەکەم

ئیدی ئەم جارە

جارێکی تر

لە چاوەڕوانی

نەمێنم

دڵەکەم

ننشین به انتظار نازنین ( ترانه )

ننشین به انتظار

نازنین

------------

از نا شنیده ها

شنیده ام

که  ماتم

...رَخت

 بر می چینَد

نهالِ سبُکبال

به شکوفه می نشیند

 بهار

 در این سرا

خانه می گُزینَد

-----------------

ننشین به انتظار

نازنین

ننشین به انتظار

نازنین

------------

 از نا دیده ها

دیده ام

...که اَندوه

به سرآیَد

نِگاهی تازه  

می باید 

تا عشق

در-هایِ بسته را

بِگُشاید

-------------

ننشین به انتظار

نازنین

ننشین به انتظار

نازنین

----------------

رختِ عزا

از تن دریده ام

 از چرخِ کج مَدار

بُریده ام

بر کوسِ رُسوایی

کوبیده ام

تا

 ننشینم این بار

باز هم

 

به انتظار

تا

 ننشینم این بار

باز هم 

به انتظار

Persian pop with male and female sad, calm and warm AND full CONTROLED VOICES, full of feeling AND  and love, Sad, Romantic, Moderate, Pop, World Music

In the Embarcadero of the Windows

 

1

The breeze
sang of you…

The moon
stood still, staring,
and said nothing.

A tree till dawn
shivered
with longing.

2

Your memory,
in the language of rain,
fell upon the roof…

Even the cobblestones
heard
the alley’s silence.

3

An aged leaf
rolled
across the wet courtyard…

A grieving heart,
merciless,
curled into itself…

Morning, however,
behind the door,
arrived too late.

4

The damp memory
of your gaze
crept along the wall…

The rustle of shoes
spiraled through the wind.

Night
quietly fled.

5

The storm
stole away
the trace of your footsteps…

The alley wall
wept.

6

The open embrace
of the window
breathed in

the scent
of spring’s hands.

7

From the ecstasy
of your arrival,
in autumn’s nakedness…

The blood of a bud
through life’s leaflessness
began to rise.

طوفانِ غم ( ترانه )

 

اشک   می‌بارَد  و دل 

خسته 

 ز طوفانِ غم است

بی گُنَه  ،   نیــم شــبم     

در  طلبِ    صبحدم است

ناله‌ها     در  شبِ  عُزلَت   

به   کجا    باید    بُرد

قصه ی غصه ی یار 

از چه سبب 

بیش و کم است

کوسِ   رُسوائیِ  ما    

شُهره ی   آفاق   شده  است

بر  لبم 

 مُـــهر , 

 زِ   خــــونِ   قَدَحم 

  در  قلم است

 

اشک   می‌بارَد  و دل 

خسته  ز طوفانِ غم است

طالبِ   خاکم   و   

از  خاک   

نه  پَرهیزی  هست

حیرَتـا ،   

آب و

گِلی    

درطَلَــبِ  جــامِ  جـم  است

مستی   و    بی خبری   

شیوه یِ   عَیّاری   نیست

مَی   فرود آر 

که جـان

 بسته یِ 

یک آه و دَم است

اشک   می‌بارَد  و

 دل 

خسته 

 زِ طوفانِ غم است

دمی از غم رها شو ( ترانه )

 

به دل گفتم 

دمی از غم رها شو

ز   تنهایــیِ جان  

روزی   جدا شو

گَرَت دلگیر 

 از افسونِ  یار   است

شمیـم ِ کوی  دل  را 

 مُبتَـلا  شو

هوای شَهدِ شیرینَت

 به سر  بود

به جَمع ِشاهِدان

 سوی صَبا شو

به دل گفتم 

دمی از غم رها شو

ز   تنهایــیِ جان

  روزی   جدا شو

چو نا اَهلان 

 رَهی   بر  تو  ببندند

گـِدای    درگـَه ِ 

 مَیخـــانه‌ ها شو

به غم  گفتم 

بُرو از جان بُرون باش

اگـر  سوز   دِلی 

 در جان 

فنا شو

به دل گفتم دمی

 از غَم رها شو

ز   تنهایــیِ جان 

 روزی   جدا شو

ز زردیِ   رُخم

 شرمَت   فُزون باد

شراب   واپسیــن  را  

بی‌ریا شو

هزاران   ناله   از دل

  با  غم  آمد

 

اگر  اَهل  دلی  

 درمــان    ما شو

اگر  اَهل  دلی 

 درمــان    ما شو