لە ئامێزی پەنجەرەدا

١

شەپۆلی با
لە تۆ سترانێکی هەڵدا…

مانگ
وەستا و چاوی بڕی،
شتێکی نەگوت.

دارێک
هەتا بەیان
لە تاوی چاوەڕوانی
لەرزی.

٢

بیری تۆ،
بە زمانی باران،
لەسەر بان باری…

تەنانەت بەردەڕێگاکانیش
بێدەنگیی کۆڵان
گوێیان لێ بوو.

٣

گەڵایەکی کۆن
لە حەوشەی تەڕدا
خولایەوە…

دڵێکی خەمبار،
بێبەزەیی،
لە خۆی پێچا…

بەیانیش،
لە پشت دەرگا،
دواکەوتوو هات.

٤

نیشانەی تەڕی نیگات
بەسەر دیواردا
خشی…

خشخشەی پێڵاوەکان
لە ناو با دا
سووڕایەوە.

شەو
بێهەرا ڕۆیشت.

٥

زریان
شوێنی هەنگاوەکانت
ڕفاند…

دیواری کۆڵان
ناڵی.

٦

ئامێزی کراوەی پەنجەرە
بۆنی دەستی بەهار
هەڵمژی.

٧

لە مەستیی هاتنت،
لە ڕووتیی پاییزدا…

خوێنی گوڵچکە
لە بێگەڵایی ژیاندا
هەڵقوا.

 في عناق النافذة

١

النَّسيمُ
أنشدَ عنكَ…

والقمرُ
وقفَ مُحدِّقًا،
ولم يَنطِق… لم يَنطِق.

وشجرةٌ
حتّى الفجر
ارتجفتْ
من طولِ الانتظار.

٢

ذِكراكَ،
بلُغةِ المطر،
هطلتْ فوقَ السطح…

حتّى حجارةُ الطريق
سمعتْ
صمتَ الزُّقاق… صمتَ الزُّقاق.

٣

ورقةٌ هرِمة
تدحرجتْ
في الفناءِ المُبتلّ…

وقلبٌ حزين،
قاسٍ،
التفَّ على نفسِه…

أمّا الصباح،
فمن وراء الباب،
أتى متأخّرًا… متأخّرًا.

٤

ذكرى نديّة
لنظرتِكَ
زحفتْ على الجدار…

وخشخشةُ الأحذية
في الريح
التفَّتْ… التفَّتْ.

والليلُ
مضى هادئًا.

٥

العاصفةُ
اختطفتْ
أثرَ خُطاكَ…

وجدارُ الزُّقاق
بكى…
بكى.

٦

عناقُ النافذةِ المفتوح
تنفَّسَ
عطرَ يديِ الربيع…

تنفَّسَ.

٧

من نشوةِ قدومِكَ،
في عُريِ الخريف…

دمُ البرعم
في عُريِ الأرض
فاضَ…

دمُ البرعم
في عُريِ الأرض
فاضَ.

 لە ئامێزی پەنجەرەدا

[بەشی یەکەم]

شەپۆلی با
لە تۆ سترانێکی هەڵدا… هەڵدا

مانگ وەستا
چاوی بڕی
هیچ نەگوت… نەگوت

دارێک تا بەیان
لە تاوی چاوەڕوانی
لەرزی

[بەشی دووەم]

بیری تۆ
بە زمانی باران
لەسەر بان باری… باری

تەنانەت بەردەڕێگا
بێدەنگیی کۆڵان
بیست… بیست

[گۆرانی سەرەکی]

لە ئامێزی پەنجەرەدا
بۆنی دەستی بەهار
هەناسەدا… هەناسەدا

لە مەستیی هاتنت
خوێنی گوڵچکە
لە بێگەڵایی زەوی
هەڵقوا

[بەشی سێیەم]

گەڵایەکی کۆن
لە حەوشەی تەڕدا
خولایەوە… خولایەوە

دڵێکی خەمبار
بێبەزەیی
لە خۆی پێچا

بەیانیش
لە پشت دەرگا
دواکەوتوو هات… هات

[بەشی چوارەم]

نیشانەی تەڕی نیگات
بەسەر دیواردا
خشی… خشی

خشخشەی پێڵاوەکان
لە ناو با دا
سووڕایەوە… سووڕایەوە

شەو
بێهەرا ڕۆیشت

[پردی گۆرانی]

زریان
شوێنی هەنگاوەکانت
ڕفاند… ڕفاند

دیواری کۆڵان
ناڵی… ناڵی

[گۆرانی کۆتایی]

لە ئامێزی پەنجەرەدا
بۆنی دەستی بەهار
هەناسەدا

لە مەستیی هاتنت
خوێنی گوڵچکە
لە بێگەڵایی زەوی
هەڵقوا

خوێنی گوڵچکە
لە بێگەڵایی زەوی
هەڵقوا…
هەڵقوا.

Warte Nicht, Mein Herz

 

Strophe 1
Aus Worten, die nie gesprochen,
hab ich die Wahrheit gelernt.
Dass Trauer ihre Koffer packt
und irgendwann verschwindet.

Ein junger Baum im Frühlingslicht
trägt wieder seine Blüten,
und nach der längsten Dunkelheit
findet der Morgen heim.

Refrain
Warte nicht, mein Herz,
verlier dich nicht im Dunkeln.
Hinter all den schweren Tagen
lebt noch ein Funke.

Warte nicht, mein Herz,
versteck dich nicht vor dir.
Denn Liebe öffnet jede Tür,
selbst nach Schmerz und Narben.

Strophe 2
Aus Bildern, die ich nie gesehen,
hab ich Hoffnung erkannt.
Dass Schmerz auch leiser werden kann
und Tränen trocknen lernen.

Ein neues Licht
fällt durch die Schatten,
und Liebe steht noch immer dort
hinter verschlossenen Türen.

Bridge
Ich hab das Kleid der Trauer abgelegt,
hab falsche Wege hinter mir gelassen.
Ich heb meine Stimme gegen die Angst,
die mich so lange festgehalten hat.

Diesmal bleib ich nicht stehen.
Diesmal warte ich nicht mehr.

،ا ز این شهری که در هر کویِ آن 

آوار می‌بارد

، ز هر در 

حَسرَتی در قامَتِ دیوار می‌بارد

به ترفندی که بلعیدند 

رنگِ شور از آیینه

،همه شب  

تیرگی بر جان و بر پِندار می‌بارد

،بهاری بود در راه و هزاران راز 

با خود داشت

،به هر گل

رنگِ امید از دلِ گلزار می‌بارد

چو گلبرگی که می‌پوسید 

در خاک و نِگَه می‌کرد

هزاران غنچهٔ نشکفته

 بر رُخسار می‌بارد

،از این شهری که در هر کویِ آن

 آوار می‌بارد

ز هر در، حَسرَتی 

در قامَتِ دیوار می‌بارد

به سوگِ خاکِ گلگون و

 غمِ باغِ پریشانم

،خَزان، بارِ دِگر، شیوَن‌ کُنان 

بسیار می‌بارد

،کجا عزمِ سَفَر کردی

که بعدِ رفتنِت هر بار

،نِشانِ غم 

ز چَشمِ خستهٔ هر یار می‌بارد

هوای خانه می‌چرخَد

 فرازِ هر شب و روزم

خوشا ابری که هر دم 

بر تنِ دلدار می‌بارد

خوشا ابری

 که هر دم بر تنِ دلدار 

می‌بارد

 

گر خشم چو دریا بخروشد عجبی نیست
 از ناله چو فریاد بجوشد عجبی نیست

گر شب نرود  مرغ  سحر باز نخواند
 خفاش چو آیینه بپوشد عجبی نیست 

گر بر سر هر کوی ، نشان از تو نباشد

آن نام و نشان را بفروشد عجبی نیست

گر  رنج خلائق نشود مرهمش از جان

این شیره جان را چو بنوشد عجبی نیست

مستی  من و حال نگون گشته ی دلدار

 گر خصم به تحقیر  بکوشد عجبی نیست 

تلخ است به کام این سخن از بازی ایام

شبتاب به شب  گر که خموشد عجبی نیست