از تبار رهایی

تو را

آن‌چنان می‌خواهم 

که خاک

 باران را

   با نخستین نم پاییزی

در آغوش می نشاند

 دریا

  فریاد عطش را

به زبانِ سرکش ِموج

بر ساحل می راند

و دانه‌ ی خرما

گرمایِ تابستان را

در جان می دواند 

از کنارم که می‌گذری

هوا

لبریزِاز تو می‌شود

و عطرِ تنت

تا چند کوچه آن‌طرف‌تر

.دل را به پریشانی می‌کشاند

،هر شب

ماه

به گوشواره‌ات گیر می‌کند

و آسمان

کنارِ گردنت

.تاب می‌خورد

در صدای تو

رازی‌ست

که ساقهٔ تردِ نیلوفر

از آب

سر برمی‌کشد

 شاخه‌های عقیمِ شهر

.شکوفه‌باران می‌شوند

نگاهم

نخی‌ست

که چاکِ پیراهنت را

به خوابِ من

کوک می‌زند

و دردِ غربت را

در بندِ چشمانت

.جا می‌گذارد

شتابِ قدم‌ها

از کنارِ پنجره

استکانِ در دستم را

می‌لرزاند؛

نمی‌دانم

تو می‌آیی

یا باز کسی

دیوانه‌وار

بر در

.می‌کوبد

نامت

از تبارِ رهایی‌ست؛

آرام می‌خوانم

تا در سکوتِ خانه

گم شود؛

شاید

نامحرمانِ باغ

.فالگوش نشسته‌اند

دل هوایی‌ست

برای مکثِ کوتاهت

،پیش از خندیدن

لرزشِ سایه‌ات

،بر پردهٔ اتاق

و بخارِ نفس هایت

.روی شیشه

تو را می‌طلبم

در کوچه‌پس‌کوچه‌های غریبِ سرزمینم

با  گرمایِ دستانت

بر دستهٔ استکان

 جایِ خالی‌ات

هنوز

در حافظهٔ چای هم

.می‌چرخد

ارسلان-ویسبادن

دهم سپتامبر- 2026

سه گانه ببست و چهار ساعت3 ( شب )

بوقِ ماشین‌ها

.ازدحامِ عابران

نوازنده‌ای

،کنار پیاده‌رو

سازش را

.لمس می‌کند

.تو می‌ایستی

.من هم

مردی

.به دیوار تکیه می‌دهد

پیک موتوری

.کلاهش را برمی‌دارد

زنی

دستِ کودکش را

.محکم‌تر می‌گیرد

نت‌ها

لای سرگیجه‌ی ترافیک

.راه باز می‌کنند

قدم‌ها

.کُند می‌شوند

،کسی می‌ایستد

،کسی برمی‌گردد

کسی

از روی شانه‌ی دیگری

.سرک می‌کشد

.موسیقی تمام می‌شود

اسکناسی

،در جعبه‌ی ساز می‌افتد

.اسکناس‌های دیگر

به من

.تکیه داده‌ای

.من هم

شب را

.بیدار ماندیم

سردیِ دستانت

گرگرفتگیِ صورتم را

.می‌پوشاند

روی برگ‌های خیابان

شبنم

.تا صبح می‌نشیند

ریشه‌ها

زیر سنگفرش

.خیس مانده‌اند

ارسلان ـ ویسبادن

هفتم سپتامبر ۲۰۲۶

سه گانه ببست و چهار ساعت 2 (ظهر)

.کنار هم قدم می‌زنیم

سایه‌ها

زیر پا

.جمع شده‌اند

زنی

کیسه‌ها را دست‌به‌دست

.می‌کند

انگشتانش

از ردِ نایلون

.زخم شده‌اند

از سرِ راه

.کنار می‌کشی

،نگاهت می‌کنم

.لبخند می‌زنی

بوی نان

از کوچه

.می‌آید

پنجره‌ی روبه‌رو

.پُر از گل‌های شمعدانی است

.تو چیزی نمی‌گویی

.من هم

روز

بی‌پروا

.می‌گذرد

سایه‌هایمان

در هم فرو می‌روند

و طولِ پیاده‌رو را

.اشغال می‌کنند

ارسلان ـ ویسبادن

هفتم سپتامبر ۲۰۲۶

سه گانه ببست و چهار ساعت 1 (صبح )

صبح

با دستانِ رفتگر

،بیدار می‌شود

میانِ برگ‌های خیسِ پاییزی

،ته‌سیگار

،خاکستر

.و جعبه‌های خالیِ پیتزا

درخت‌ها

،بوی دود گرفته‌اند

ولی هنوز

.نفس می‌کشند

.تو آن‌سوی خیابان ایستاده‌ای

،اتوبوسی می‌گذرد

پُر از صورت‌هایی که

.در خوابند

زنی

،سرش را به شیشه تکیه داده

مردی

،گوشه‌ی نان را می‌جود

کودکی

روی بخارِ پنجره

خانه‌ای می‌کشد

.با دودکشِ بی‌دود

تو

.هنوز آنجایی

بادی که

،موهایت را پریشان می‌کند

چند کوچه پایین‌تر

روزنامه را از زیر پای

کارتن‌خواب

.بیرون می‌کشد

خیره می‌شوی

به دست‌های نانوا

و انگشتانِ زنی

که سکه‌هایش را چند بار

.می‌شمارد

عابران

.راه می‌افتند

،به سوی تو می‌آیم

از میانِ کسانی که

با شتاب

.دور می‌شوند

ارسلان ـ ویسبادن

هفتم سپتامبر ۲۰۲۶

ریشه های آتش

صبح

از شکافِ صخره‌ای

سر برآورد

که وحشتِ شب را

تاب آورده بود

باد

از شیبِ دره

به زیر خزید

بر زبانِ درختان

فریادی نشاند

رود

کف بر لب

می‌غرید

انگار

اندوهِ کهنه‌ی زمستان را

به دندان می‌کشید

پنجره

با تردید

به افق نگریست

دستت

میانِ دستانم لغزید

زیر پوستِ یخ‌زده‌ی خاک

ریشه‌ای

آرام

سنگ را شکافت

توفان

آسمان را

خراشید

رعد

ناله‌ای شد

در گلوی ابر

و باران

بر بام

چنان کوبید

که سکوت

در سینه‌ی زمین

ترک برداشت

در کشاکشِ

خشمِ رود و

صبوریِ کوه

گلی در این میان دمید

به رنگِ زبانه‌ی شقایق

به پیشوازِ بهاری که

این‌بار

از راه نرسید

در دامانِ دشت

بی‌مهابا

می‌رویید

ارسلان ـ ویسبادن

اول سپتامبر ۲۰۲۶

سه گانه دو سوی امروز (ما )

تسبیحِ عقیقِ شهر
پاره شده است.

مهره‌ها
از پله‌های مسجد
تا دهانه‌ی مترو
غلتیده‌اند؛

کنار عصای پیرمردی
که انگشترش را
در مشت می‌فشارد،

یا زیر قدم‌های دختری
که باد
موهایش را
به رسمِ فردا
شانه می‌کند.

ما
دو سوی امروز
ایستاده‌ایم؛

تو
با دامنی
از سپیدیِ شکوفه،

من
با چند برگ خشک
لای ورق‌های کتاب.

نسیمی که وزید،

شکوفه و برگ
میان دیوارهای کاهگلی
بی‌هوا
رقصیدند.

..

ارسلان - ویسبادن

بیست و هفتم آگوست 2026

سه گانه دو سوی امروز ( من )

من
بر نیمکتی
در تقاطعِ دو خیابان نشسته‌ام؛

پشت سر
بوی نانِ تازه
و صدای فواره
در کنار چنارِ کهنسال،

روبه‌رو
چراغ و آینه
و تصویر تو
که از آن طرفِ میدان
می‌دود.

آفتاب
از روی شانه‌هایت
خیز برمی‌دارد،

موهایت
باد را
آشفته می‌کند،

و شهر
در هزار تکه‌ی آینه
نگاهت را
تکرار می‌سازد.

دستم را می‌فشاری؛

چیزی در جانم
ترک می‌خورد،

مثل یخِ نازکِ حوض
زیر نخستین آفتاب؛

و سایه‌های دیروز
آرام
در لرزشِ آب
محو می‌شوند.

ارسلان- ویسببادن 

بیست و هفتم آگوست 2026