باید سخن گفت ( ترانه )

باید سخن گفت باید سرود از حسِ سبزِ زمین صدای جاریِ آب از ریزشِ باران لالاییِ مَهتاب از شوری که درسینه می‌تَپید و جوانه ای که از هر کنارِ باغ سَرَک می‌کشید باید سخن گفت باید سرود از دردِ خاموش جانِ بیدار از ردِّ تازیانه بر پیکرِ روزگار از زخمِ بی‌ امانِ شب رَعشه‌ ی بی‌ اختیار از بوی سوختنِ پوست دودِ غلیظِ سیگار باید سخن گفت باید سرود از مرگِ برگ هَیاهویِ باد از کوچ رود تشنگیِ خاک از تنهاییِ خزر رنگِ گلگونِ کارون از آب‌ هایِ آبیِ فارس مرگِ آرامِ هامون باید سخن گفت باید سرود باید سخن گفت باید سرود

Warte Nicht, Mein Herz

 

Aus Worten, die nie gesprochen,
hab ich die Wahrheit gelernt.
Dass Trauer ihre Koffer packt
und irgendwann verschwindet.

Ein junger Baum im Frühlingslicht
trägt wieder seine Blüten,
und nach der längsten Dunkelheit
findet der Morgen heim.

Warte nicht, mein Herz,
verlier dich nicht im Dunkeln.
Hinter all den schweren Tagen
lebt noch ein Funke.

Warte nicht, mein Herz,
versteck dich nicht vor dir.
Denn Liebe öffnet jede Tür,
selbst nach Schmerz und Narben.

Aus Bildern, die ich nie gesehen,
hab ich Hoffnung erkannt.
Dass Schmerz auch leiser werden kann
und Tränen trocknen lernen.

Ein neues Licht
fällt durch die Schatten,
und Liebe steht noch immer dort
hinter verschlossenen Türen.

Ich hab das Kleid der Trauer abgelegt,
hab falsche Wege hinter mir gelassen.
Ich heb meine Stimme gegen die Angst,
die mich so lange festgehalten hat.

Diesmal bleib ich nicht stehen.
Diesmal warte ich nicht mehr.

سوگ خاک

 

از این شهری که در هر کویِ آن، آوار می‌بارد

ز هر در، حَسرَتی در قامَتِ دیوار می‌بارد

به ترفندی که بلعیدند رنگِ شور از آیینه

همه شب ، تیرگی بر جان و بر پِندار می‌بارد

بهاری بود در راه و هزاران راز، با خود داشت

به هر گل ، رنگِ امید از دلِ گلزار می‌بارد

چو گلبرگی که می‌پوسید در خاک و نِگَه می‌کرد

هزاران غنچهٔ نشکفته بر رُخسار می‌بارد

از این شهری که در هر کویِ آن، آوار می‌بارد

ز هر در، حَسرَتی در قامَتِ دیوار می‌بارد

به سوگِ خاکِ گلگون و غمِ باغِ پریشانم

خَزان، بارِ دِگر، شیوَن‌ کُنان . بسیار می‌بارد

کجا عزمِ سَفَر کردی، که بعدِ رفتنِت هر بار

نِشانِ غم ، ز چَشمِ خستهٔ هر یار می‌بارد

هوای خانه می‌چرخَد فرازِ هر شب و روزم

خوشا ابری که هر دم بر تنِ دلدار می‌بارد

خوشا ابری که هر دم بر تنِ دلدار می‌بارد

رویایِ کودکانِ دیروز

بر بی‌تابیِ زخم‌هایمان

درمانی اگر نبود

شُعله‌ ای بُگذار

...تا آتشفشانِ درد

از نایِ خونیین

زَبانه کِشد

بر گِره کورِ

بُغض‌هایمان

راهی اگر

به فریادی نبود

بوسه‌ ای بُگذار

تا طوفانِ واژگان

بر زبان

روان شَوَد

بر دستانِ بسته‌-مان

نِشانی از گُشودن

اگر نبود

با نوازشِ اَنگُشتانت

نوش-دارویی بُگذار

تا جان

از ردِّ کبودِ اِسارَت

دمی رها بماند

بر نامُرادیِ اَیّام

فرجامی اگر نَبود

نغمه‌ ای نو

از سازِ روزگار

 در دل بُگذار

تا شاید

رویایِ کودکانِ دیروز

بر برگ‌ برگِ

قصه‌هایِ امروز

... تعبیر

گردد

... تعبیر

گردد

سوگ خاک

از این شهری که در هر کویِ آن، آوار می‌بارد

ز هر در، حسرتی در قامتِ دیوار می‌بارد

به ترفندی که بلعیدند رنگِ شور از آیینه

همه شب تیرگی بر جان و بر پندار می‌بارد

بهاری بود در راه و هزاران راز با خود داشت

به هر گل رنگِ امید از دلِ گلزار می‌بارد

چو گلبرگی که می‌پوسید در خاک و نگه می‌کرد

هزاران غنچهٔ نشکفته بر رخسار می‌بارد

به سوگِ خاکِ گلگون و غمِ باغِ پریشانم

خزان، بارِ دگر، شیون‌کنان بسیار می‌بارد

کجا عزمِ سفر کردی، که بعدِ رفتنِت هر بار

نشانِ غم ز چشمِ خستهٔ هر یار می‌بارد

هوای خانه می‌چرخد فرازِ هر شب و روزم

خوشا ابری که هر دم بر تنِ دلدار می‌بارد

ارسلان - ویسبادن

چهاردهم می 2026 

حسرت 6 ( دلا صبری روا دارم )

دلا صبری روا دارم  . کزین دردانه تاب آرم

به خصمی چون گرفتارم . گنه ناکرده بر دارم

هزاران زخمه بر سازم . بزن ای همدمِ رازم

که با زخمت چو می سازم . چه باک از سوزبسیارم

خموشی مونسِ جان شد . دلی از درد نالان شد

زبان از شکوه پنهان شد . به مهرش سر چو بسپارم

رها از بند می باید . گّرّم بندی نیفزاید

ز چشمِ شوخِ او شاید . رهایی نیست در کارم

بخوان جانا تو از جانم . کزین جانان که نالانم

همه درد است و درمانم . زنازش نیست زنهارم

ارسلان- تهران

بیست و پنجم دی ماه 1382

Was wäre, wenn...

Was wäre, wenn...

ich den grauen Himmel
mit deinem Lächeln färben könnte...

Damit die Wolken
nicht mehr in Tränen fallen,
und diese verletzte Erde
im Regen der Freude
wieder atmen lernt.

---

Was wäre, wenn...

deine Augen Flügel hätten
und weiter als jeder Sturm fliegen...

Auf der Suche nach den Mädchen,
die die Nacht verschluckt hat,
mit einer leisen Botschaft
von meiner Geliebten
für ein wartendes Herz.

---

Strophe 3

Was wäre, wenn...

aus deinem Atem
ein Lied geboren würde...

Damit Tulpe und Veilchen
aus gebrochener Erde wachsen,
junge Seelen wieder lernen,
Feste zu feiern,

und das Schwarz der Trauer
von den Schultern junger Mütter
endlich fällt.

---

Was wäre, wenn...

die Schatten dieser Jahre
in deinem Blick zerbrechen...

Und in diesem Boden
zum allerersten Mal
die Wurzeln der Liebe
zu wachsen beginnen.

---

Was wäre, wenn...
Liebe wieder in diesem Land lebt...

Was wäre, wenn...
dieses Land sich an Liebe erinnert...

Was wäre, wenn...