خۆزگەم وایە ( مجال جوانه )

خۆزگەم وایە
شێوەی پێکەنینەکەت
لەسەر ئاسمانی سارد
،بکێشم
تا هەور
جارێکی تر لە شانەکانی شار
،نەگریت
و گرێی تاریکیی ڕۆژگار
بە بارانی خۆشەویستی
.بشوێت

خۆزگەم وایە
بێ‌تابیی چاوانت
،بال بگرێت
تا شوێنی ونبووان
لە ئاوی ڕەشی سێبەرەکاندا
،بگەڕێم
و هەواڵێکی خۆش بە یارانی دڵدار
لە هەموو کۆڵان و گەڕەکێک
.بڵێم

خۆزگەم وایە
بە ئاوازەی هەناسەکانت
،گۆرانییەک پێک بهێنم
تا تۆوی گوڵی نەرگس و سنبڵ
لە خاکی ماندووی ئەم زەویە
.بچێنم

کوڕانی نەترس
جلە هاوسەرگیرییان
،پێبکەم
و جلە ڕەشەکان
لە جەستەی دایکانی گەنج
.لاببەم

خۆزگەم وایە
کاتی بێ‌وەستان
،لە دەست نەڕوات
و کەمێک کات بدات
تا جوانەی پڕشۆق
بە بۆنی باخی بارانخواردوو
.تێر بێت

خۆزگەم وایە
ڕەنگی توندی ڕۆژگار
لە ئاوێنەی چاوانتدا
...تەقەی پێ بێت

ئەرسلان – ویسبادن
٢٦ی شوبات ٢٠٢٦ 

علينا أن نرقص من جديد

 

ماذا يمكن أن نُنشِد؟

كيف نفتح

الحكاية؟

أمن قطرةٍ تفلت من قبضة الغيم؟

أم من صرخة الصحراء

التي تُحطّم صمت السماء؟

أمن خجل الأنقاض

الذي يخنق صوت الطفل في الحلق؟

أم من أنين أمّ

يترك أثره على وجه العالم؟

ربما

هكذا تبدأ الحكاية—

نبكي خلف ابتسامة،

نرقص في عمق النحيب،

نضرب الأرض

بغضبٍ مشتعل

نحمل الوحدة،

نضحك وسط الدموع،

ونوقِد وعياً

في قلب الحياة

**ومع ذلك… نُنشِد**

ما دام فينا نَفَس—

نستخرج ليل الخوف

من أعماق الروح،

نكسوه بياضاً

من زهر الأكاسيا،

ونغرس من جديد

شتلة الغد

في تراب الدار

يمكننا—

أن نضحك من جديد،

أن نرقص،

أن نتمرّد على السماء،

نهدم صمتها،

ونُبدع عالماً آخر

بلون الأرض

**ومع ذلك… نُنشِد**

بڕقصین دووبارە

 

لە چی دەتوانین گۆرانی بڵێین؟

چۆن دەست پێدەکات چیرۆکێک؟

لە دڵۆپێکی لەناکاو

یان هاواری چۆڵێک

لە شەرمەواریی کاولکاری

لە دەنگی منداڵێکی بچووک

یان ناڵەی دایک

لەسەر ڕووی جیهان

بڕقصین دووبارە

لە ناو فرمێسک و شەو

بڕقصین دووبارە

تەنانەت بێ هیوایەوە

بڕقصین…

بڕقصین دووبارە

لە ناو تەنیایی

دووبارە

لە پشت ڕووپۆشی پێکەنین

بگریین، بڕقصین

لە تووڕەبوونی ناخدا

پێ بە زەوی بدەین

ئازاری تەنیایی

لە ناخمان هەڵگرین

لە ناو فرمێسک

پێبکەنین

تا دەتوانین

شەوی ترس دەربهێنین

ڕووناکیەکی بچووک

لە خاکی ماڵ بچێنین

بڕقصین دووبارە

لە ناو فرمێسک و شەو

بڕقصین دووبارە

تەنانەت بێ هیوایەوە

بڕقصین…

دووبارە

دووبارە…

بڕقصین… دووبارە…

Wir singen trotzdem weiter

 

Wovon soll ich noch singen,

wenn alles leise bricht?

Der Himmel bleibt so still hier,

und ich erreich ihn nicht

Ein Kind will noch was sagen,

doch seine Stimme fällt

In die Hände einer Stille,

die niemand von uns hält

---

Doch wir singen trotzdem weiter

trotz der müden Zeit

singen trotzdem weiter

auch wenn nichts mehr bleibt

Wir tanzen in den Tränen

durch die Dunkelheit

singen trotzdem weiter

trotz der Einsamkeit

---

Vielleicht reicht es schon,

nicht ganz zu vergehn

Ein kleines Licht zu pflanzen,

wo wir untergehn

---

Wir singen trotzdem weiter

trotz der müden Zeit

singen trotzdem weiter

auch wenn nichts mehr bleibt

Wir singen…

trotzdem weiter

trotzdem weiter

---

…trotzdem weiter…

دەبێت جارێکی تر بڕقصین

 

لە چی دەتوانین گۆرانی بڵێین؟

چیرۆکەکە

چۆن دەست پێبکات؟

لە دڵۆپێکی لەناکاو

کە لە داوی هەور

دەردەچێت؟

یان لە هاوارێکی تاوگرم لە چۆڵ

کە بێدەنگی قورسِ ئاسمان

تێک دەشکێنێت؟

لە شەرمەواریی کاولکاری

کە هاواری نەگەیشتووی منداڵێک

لە گەروودا

دەخشکێنێت؟

یان لە ناڵەی دایک

کە نیشانەی خوێناوی دەست

لەسەر ڕووی جیهان

دادەنێت؟

لە تینی هۆنەرڤانان

کە گیانی بێ‌ترس

بە گۆرانیی خۆشەویستی دەڵێن،

و جێهێشتن و ژیان

بەیەکدا دەبەستن؟

چی دەتوانین گۆرانی بڵێین؟

لەوانەیە—

چیرۆکەکە ئەم‌جۆرە

دەست پێبکات:

لە پشت ڕووپۆشی پێکەنین

بگریین،

لە ناو هەق‌هەقی شیون

بڕقصین،

و لە تووڕەبوونی قووڵدا

پێ بە زەوی

بدەین

ئازاری تەنیایی

لە ناخمان بگرین،

لە تەقینەوەی فرمێسک

پێبکەنین،

ئاگرێک لە گەرمای ناخ

لە ناو گۆڕەپان

بدرەوشێت

تا

شەوی ترس

لە قووڵایی ناخ

دەربهێنین،

جلێکی سپی

لە گوڵی ئەقاقیا

لەبەر بکەین،

و دارچێلێکی نازکی خەون

دووبارە

لە خاکی ماڵ

بچێنین

دەتوانین—بێگومان—

دووبارە پێبکەنین،

بڕقصین،

بەرامبەر ئاسمان

بێ‌ترس هەڵبستین،

بێدەنگی ئاسمان

بڕوخێنین،

و نەخشەیەکی نوێ

بە ڕەنگی زەوی

دروست بکەین

✍️ ئەرسلان – ڤیسبادن

١ی نیسانی ٢٠٢٦ 🌿

---

تێبینی گرنگ

• «کویر» → چۆڵ

• «ناگافل» → لەناکاو

• «شاعران» → هۆنەرڤانان

• «شعله / هرم» → ئاگر / گەرما

• «میدان» → گۆڕەپان

• «رؤیا» → خەون

• «آفرید» → دروست بکەین

WE CAN STILL SING (Blues Duet)

 

[Verse – Male (low, tired)]
What can be sung…
what can be sung…
When the sky won’t speak…
when the night goes numb…

From a falling drop…
lost from the clouds…
Or a desert cry…
breaking silence down…

---

[Verse – Female (soft, fragile)]
What can be sung…
what can be sung…
From a child’s lost voice…
never to become…

From a mother’s ache…
on the face of time…
From a broken breath…
from a silent rhyme…

---

[Chorus – Both (very soft, repeated)]
We cry… we cry…
behind a smile…

We dance… we dance…
in pain a while…

We fall… we fall…
then rise again…

We can… we can…
begin again…

---

[Bridge – Male & Female, slow call/response]

Male: We can…
Female: we can…

Male: still breathe…
Female: still feel…

Both (whisper):
We can… we can…
begin again…

---

[Final Chorus – both, slightly deeper emotion]
We cry… we cry…
we don’t pretend…

We break… we break…
but never end…

We can… we can…
through all the pain…

We can… we can…
begin again…

---

[Outro – whisper, fading]
We can…
we can…
again…

باز باید رقصید (ترانه)

از چه می‌توان سرود؟

قصه را

چگونه باید گشود؟

از چه می‌توان سرود؟

قصه را

چگونه باید گشود؟

از قطره‌ای ناغافل

که از کمندِ ابر

می‌گریزد؟

یا از فریادِ کویر

که سکوتِ آسمان را

در هم می‌ریزد؟

از چه می‌توان سرود؟

قصه را

چگونه باید گشود؟

از شرمِ آوار

که فریادِ کودکانه را

در گلو

می‌خشکاند؟

یا ناله‌ی مادرانه

که ردِ خون را

بر گونه‌ی جهان

می‌نشاند؟

چه می‌توان سرود؟

قصه را

چگونه باید گشود؟

شاید—

قصه را این‌گونه

باید گشود:

با نقابِ لبخند

گریست،

در هق‌هقِ شیون

رقصید،

و در خلسه‌ی خشم

 پا بر زمین

کوبید

دردِ تنهایی را

به جان کشید،

در انفجارِ اشک

خندید،

شعله‌ای از شعور

در میدان

تابید

تا

شبانه‌ی هراس را

از ژرفای جان

بیرون بکشاند،

و نهالِ فردا را

در خاکِ خانه

بنشاند

می‌توان—بی‌گمان—

باز خندید،

رقصید،

خاموشیِ آسمان را

فرو ریخت،

و طرحی دیگر

به رنگِ زمین

آفرید

می‌توان—بی‌گمان—

می‌توان

—بی‌گمان—