وتت شەو درێژ نابێت خۆر لە پشت چیا بەرزەکان بە خۆشی دێتەوە بەهار نەسرین و بنەوشە دەزایەوە --- تۆ بڵێ لە ئەم بازاڕە ئاڵۆزە لەگەڵ خەمی ئەم وڵاتە چی بکەم --- وتت خاک لەشی ناپاک دەبات ڕووی سووری ئاسۆ ڕوخساری بەیانی وێنە دەکێشێت باران خۆڵی پەنجەرەکانی شار دەشواتەوە --- تۆ بڵێ لە ئەم بازاڕە ئاڵۆزە لەگەڵ خەمی ئەم وڵاتە چی بکەم --- وتت برینی کینە لە کۆتایی سنگ دەشکێنێت دەنگی باران لەسەر بەردفرشی کۆڵان بە پێشوازی دەچێت گوڵی سوور لە سەر دیوار ڕێگای بۆ ئاسمان دەدۆزێتەوە --- تۆ بڵێ لە ئەم بازاڕە ئاڵۆزە لەگەڵ خەمی ئەم وڵاتە چی بکەم --- وتت ئەگەر سبەینێ نەهات بەهار لە چاوی گوڵی سوور دەبینرێت لە هەور باران دەپرسێت خەم لە ماڵی گیان دەردەچێت --- تۆ بڵێ لە ئەم بازاڕە ئاڵۆزە لەگەڵ خەمی ئەم وڵاتە چی بکەم تۆ بڵێ
Thursday, 9 April 2026
Sorrow of My Land ( غم این دیار- ترانه )
You said
the night will not remain,
it will not stay,
the sun will rise
from behind the mountain’s height
with quiet joy
and spring will come
with violet and narcissus
soft and bright
You tell me
in this restless sorrow
of my land,
how far can I go
with all this grief
I must carry through
You said
the earth will take away
the weary form,
the crimson dusk
will paint the face of dawn
with tender warmth
and falling rain
will wash the dust away
from every home
You tell me
in this restless sorrow
of my land,
how far can I go
with all this grief
I must carry through
You said
the wound of hidden hate
will break the heart,
the sound of rain
on stones along the street
will softly start
and blossoms red
will find their way beyond
the highest wall
You tell me
in this restless sorrow
of my land,
how far can I go
with all this grief
I must carry through
You said
even if tomorrow
never comes,
still spring can live
within the eyes of flowers
soft and young
and sorrow leaves
the quiet house of soul
one by one
You tell me
in this restless sorrow
of my land,
how far can I go
with all this grief
I must carry through
you tell me…
Der Schmerz Meines Landes ( Song غم این دیار )
Du sagtest
die Nacht
wird nicht bleiben
die Sonne
hinter den stillen Hügeln
wird steigen
und der Morgen
fällt auf leere Straßen
so leise
Sag mir
in diesem rastlosen Schmerz
meines Landes,
wie weit kann ich gehen
mit all dieser Trauer,
die ich tragen muss
Du sagtest
der Regen
auf kaltem Stein
wird reinigen
die Stimmen alter Mauern
werden flüstern,
was wir verlieren
und alle Träume
werden weiterziehen
mit dem FlussSag mir
in diesem rastlosen Schmerz
meines Landes,
wie weit kann ich gehen
mit all dieser Trauer,
die ich tragen muss
Du sagtest
die Wunde
der alten Zeit
wird heilen
der Klang des Regens
auf den Straßen
wird bleiben
und eine Blume
hinter der Mauer
findet den Himmel
Du sagtest
auch wenn
kein Morgen kommt
der Frühling
lebt weiter
in einem Blick
und Trauer
verlässt die Seele
ganz still
Sag mir
in diesem rastlosen Schmerz
meines Landes,
wie weit kann ich gehen
mit all dieser Trauer,
die ich tragen muss
sag mir…
sag mir…
sag mir…
Wednesday, 8 April 2026
نامت را صدا کردم ( ترانه )
وقتی که
فقط سکوت بود،
نامِ تو بود
که اولین صدا شد
نامَت را
پِچ پِچه میکنم
پوستِ سکوت
بی دِرَنگ
تَرَک برداشت
سکوتِ آسمان
بر شانه ام
سنگینی میکرد—
با صدایِ خیالَت
شکست
شکست
نامِ تو را
پِچ پِچه میکنم
پِچ پِچه میکنم
سکوت
میشِکَنَد در من
در من
شب
در نگاهم
آب شد
کسی
نفهمید
صبح
از کجا رسید
رو به دیوار
چیزی گفتم
تنها
سایه ام
پاسُخ داد
با درد
خندیدم—
درد
گریست
صبح
پیش از من
بیدار بود
نامِ تو را
پِچ پِچه میکنم
پِچ پِچه میکنم
سکوت
میشِکَنَد در من
در من
تاریکی
در مُشتهایم
شکست
نور
از درزِ در
بر زمین ریخت
در سطلِ خاکستر
نهالی کاشتم
دود
سبز شد
بوی خاک را
نفس کشیدم—
ریشه ای
در من
قد کشید
به هوایِ نامِ تو
نامِ تو…
نامِ تو…
نامِ
تو…
پارچەکانی بێدەنگی ( شعرهای کوتاه )
1
کاتێک
،بێدەنگی بوو
ناوت
.بوو یەکەم دەنگ
2
بێدەنگیی ئاسمان
—لە شانەکانمدا قورس بوو
دەنگی بیرت
.شکاندی
3
ناوت
—بە هێواشی وتم
پوستی بێدەنگی
.شق بوو
4
بەرامبەر دیوار
—وشەیەکم وت
سێبەرم
.وەڵامی دا
5
شەو
لە چاوانمدا
.توواو بوو
کەس نەیزانی
بەیان
.لە کوێوە هات
6
لەگەڵ ئازار
—پێکەنیم
جیهان
.گریا
بەیان
پێش من
.هەستابوو
7
شەو
—خستمە ژێر بالین
بەیان
لە پەنجەرەوە
.هات
8
تاریکی
لە مشتەکانمدا
—شکا
ڕووناکی
لە درزی دەر
.ڕژا
9
هەورێکی تەنها
—لەسەر باران وت
.بۆ دەرزی بیابان
10
لە خۆڵەمێشدا
—چڕوکێکم چاند
دووکەڵ
.سەوز بوو
11
بۆنی خاکم
—هەناسەدا
ڕیشەیەک
لە ناومدا
.گەورە بوو
✍️ ئهرسلان – ویسبادن
٧ی نیسانی ٢٠٢٦ 🌿
Fragments of Silence ( شعرهای کوتاه )
1
When
there was only silence,
your name
became
the first sound.
2
The silence of the sky
pressed against my shoulders—
the echo of you
broke it open.
3
I whispered
your name—
the skin of silence
split.
4
Facing the wall,
I spoke—
my shadow
answered.
5
Night
melted
in my eyes.
No one knew
from where
morning arrived.
6
In pain,
I smiled—
the world
wept.
Morning
was already awake.
7
I folded the night
beneath my pillow.
Morning
leaned in
through the window.
8
Darkness
broke apart
in my hands—
light
spilled
through the door’s thin seam.
9
A solitary cloud
spoke of rain
to the desert’s cracked skin.
10
In a bucket of ash
I planted a seed—
smoke
grew green.
11
I breathed
the scent of earth—
a root
rose
inside me.
✍️ Arsalan – Wiesbaden
April 7, 2026 🌿
Stille Fragmente ( شعرهای کوتاه )
1
Als nur Stille war,
wurde dein Name
zum ersten Klang.
2
Die Stille des Himmels
lag schwer auf meinen Schultern—
dein gedachter Klang
ließ sie zerbrechen.
3
Ich flüsterte deinen Namen—
die Haut der Stille
bekam Risse.
4
Zur Wand hin
sagte ich etwas—
mein Schatten
gab Antwort.
5
Die Nacht
schmolz in meinem Blick.
Niemand verstand,
woher der Morgen kam.
6
Mit Schmerz
lächelte ich—
die Welt
weinte.
Der Morgen
war vor mir wach.
7
Die Nacht
faltete ich
unter mein Kissen.
Der Morgen
lugte durchs Fenster.
8
Die Dunkelheit
zerbrach
in meinen Fäusten—
Licht sickerte
durch den Türspalt.
9
Eine einsame Wolke
sprach von Regen
für die Risse der Wüste.
10
In einen Eimer Asche
pflanzte ich einen Keim—
der Rauch
wurde grün.
11
Ich atmete
den Geruch der Erde—
eine Wurzel
wuchs in mir.
✍️ Arsalan – Wiesbaden
7. April 2026 🌿
Subscribe to:
Comments (Atom)