Wenn der Frühling weint

Der lautlose Klang des Frühlings
Unter der Last der Zeit
Bricht erneut—
In Tränen aus,
Fällt erneut—
In Tränen

Der feuchte Hauch der Erde
Im Schatten der dunklen Nacht
Wird verhüllt,
In Trauer gebracht

Damit der Kummer
Wieder
Seine blasse Farbe trägt
Und die Stadt—
Noch immer still—
Kein Lied mehr in sich hegt

Im trägen Glauben der Zeit
War es unbegreiflich still,
Dass deine Schritte
Ein Abschied waren
So leise, wie man gehen will

Damit kein Wiedersehen
Das Herz noch einmal bricht

Und nun—
Selbst der Frühling
Ohne dich, mein Licht,
In Tränen spricht

Ohne dich, mein Licht—
Selbst der Frühling
Hat zu weinen gelernt

Und wieder…
Fällt er
In Tränen.

Whisper of a Silent Spring

The voiceless hymn of spring
Under the weight of passing days
Breaks again—
Into tears,
Falls again—
Into tears

The earth breathes sorrow
Beneath the shadowed veil of night
Wrapped in quiet grief,
Lost from sight

So that sadness
May once more
Spread its color across the sky
And the city—
Still and hollow—
Forgets its lullaby

In the slow belief of time
It could not understand
That your footsteps
Were a farewell
Soft as slipping sand

So no memory
Would ache again
From the echo of goodbye

And now—
Even spring itself
Without you, my dear,
Has begun to cry

Without you, my dear—
Even spring
Has begun to cry

Again…
It falls
Into tears.

خسرت ( ترانه )

ر  دِل ...چِه بِجُویَم 

کِه دِلدار...غَریب است

اَز غَم ...چِه بِگویم

 چُو غَمخوار... فَریب است

اَز شِکوه ...چِه حاصِل

 کِه فَریاد... زَبون  شُد

دَر نالِه... چِه اُمّید 

چُو اَغیار... قَریب است

با  دَشت... چِه نَجوا 

کِه طوفان... بِه سِتیز است

با ماه ...چِه رویا 

چُو سیَه‌ ... اَبرِ مَهیب است

زین قِصّه... چِه پَروا

 کِه شَبانگاه ... سَبو ریخت

زان غُصّه... چِه مَأوا 

چُو... کَمینگاهِ رَقیب است

بَر طََبل ... چِه کوبی

 چُو دِلی... با تو نَباشد

اَز دَرد ... چِه نالی

 کِه جَفا‌کار ... طَبیب است

دَر خاک ...چِه عَطری 

چُو پُر اَز ...لالِه ی گُلگون

اَز بَرگ... چِه باغی 

کِه خَزانَش ...بِه نَهیب است

دَر جان ...چِه نَفَس ماند 

چُو هَم دَم ...بِه سِتَم رَفت

دَر کار... چِه تَدبیر 

کِه سِتَمکار ... حَبیب است

اَز خانِه... چِه مانَد

 چُو گِدا ... بَستِه‌ ی جان است

بَر  خوانِ تو

 جان.. کَندَنِ ما

 اَز چِه... نَصیب است

اَز نَقشِ نِهانی 

کِه فَلَک... باز نِشان کَرد

گَر مَرثیه‌ ای... ماند 

هَمان  قِصّه... عَجیب است

گَر مَرثیه‌ ای... ماند 

هَمان  قِصّه ...عَجیب است

دَر  دِلْ ...چِه بِجُویَم 

کِه دِلدار...غَریب است

گریه ی بهار ( ترانه )

... نوایِ بی نوایِ بهار

از هُجومِ روزگار

باز

به گِریه نشست

... باز

به گِریه نشست

... نمِ غمگینِ زمین

در  سایه  ی سیاهِ شب 

پوشیده گَشت

پوشیده گَشت

... تا اندوه

دوباره

رنگِ ماتم  بِگُستَرانَد

...  وَ شهر

 همچنان

بی سُرود بِمانَد

بی سُرود بِمانَد

... در باورِ کُندِ زمان

نمی گُنجید

... که قدم هایت

وداعی بود

 تا ازهر دیدار

نَیازارد

... اینبار

بهار- هم

بی حُضورت 

ای یار

به گِریه نشست

بی حُضورت ای یار

بهار-هم

... به گِِریه نشست

به گِریه نشست

Als du lächeltest

 

Als du lächeltest
erwachte der Himmel
in tausend Lichtern
und eine weiße Wolke
konnte ihre Sehnsucht nicht halten
|| und weinte

Als du lächeltest
die goldenen Felder
bewegten sich leise
im stillen Wind
|| und tanzten

Ein sanfter Hauch
weich und langsam
zog durch die Wüste
|| wie ein Flüstern

Als du lächeltest
die Nacht blieb wach
und sehnte sich nach dem Morgen
und das erste Licht
fiel auf jede Fensterfront
|| wie Gnade

Als du lächeltest
alle Farben
in den Adern der Erde
erwachten
|| und leuchteten

Und der Klang des Regens
in stillen Straßen
|| hallte wider

Als du lächeltest
ein ferner Gesang
fand seinen Weg
tief in mein Herz
|| und blieb

Dein Name
ist das Leben selbst

Dein Name
ist das Leben selbst

Dein Name
ist das Leben selbst

When you smiled

 

When you smiled

the sky came alive

with a million lights

and a pale white cloud

couldn’t hold its longing

 and cried

When you smiled

golden fields

moved like waves

in the quiet wind

 and danced

A tender breeze

soft and slow

crossed the desert

 like a whisper

When you smiled

the night stayed awake

aching for dawn

and the morning light

fell on every window

 like grace

When you smiled

all the colors

in the veins of earth

came alive

 and shimmered

And the sound of rain

through the silent streets

 kept calling

When you smiled

a distant song

found its way

to the deepest part of me

 and stayed

Your name

is life itself

Your name

is life itself

Your name

is life itself

اِبْتِسامَتُكَ

 

حِينَ ابْتَسَمْتَ

أَشْرَقَتِ السَّماءُ بِنُجُومِها

وَسَحابَةٌ بَيْضاءُ ذَرَفَتْ دَمْعَ الشَّوْقِ

حِينَ ابْتَسَمْتَ

تَمايَلَ القَمْحُ فِي الحُقُولِ

وَهَبَّ نَسيمٌ رَطِبٌ يُداعِبُ الصَّحْراءَ

حِينَ ابْتَسَمْتَ

سَهِرَ اللَّيْلُ شَوْقًا لِلْفَجْرِ

وَبَسَطَ الصُّبْحُ نُورَهُ عَلَى الشُّرُفاتِ

حِينَ ابْتَسَمْتَ

تَوَهَّجَتِ الأَلْوانُ فِي عُرُوقِ الأَرْضِ

وَهَمَسَ المَطَرُ فِي أَزِقَّةِ المَدِينَةِ

حِينَ ابْتَسَمْتَ

بَلَغَ صَوْتُ الطَّيْرِ شَغافَ القَلْبِ

اِسْمُكَ هُوَ عَيْنُ الحَياةِ

اِسْمُكَ هُوَ عَيْنُ الحَياةِ

اِسْمُكَ هُوَ عَيْنُ الحَياةِ