زمزمه

Thursday, 16 April 2026

گریه ی بهار ( ترانه )

... نوایِ بی نوایِ بهار

از هُجومِ روزگار

باز

به گِریه نشست

... باز

به گِریه نشست

... نمِ غمگینِ زمین

در سایه ی سیاهِ شب

پوشیده گَشت

... تا اندوه

دوباره

رنگِ ماتم بِگُستَرانَد

... وَ شهر

همچنان

بی سُرود بِمانَد

... در باورِ کُندِ زمان

نمی گُنجید

... که قدم هایت

وداعی بود

تا ازهر دیدار

نَیازارد

... اینبار

بهار- هم

بی حُضورت

ای یار

به گِریه نشست

بی حُضورت ای یار

بهار-هم

... به گِِریه نشست

به گِریه نشست

Wednesday, 15 April 2026

Als du lächeltest

Als du lächeltest
erwachte der Himmel
in tausend Lichtern
und eine weiße Wolke
konnte ihre Sehnsucht nicht halten
|| und weinte

Als du lächeltest
die goldenen Felder
bewegten sich leise
im stillen Wind
|| und tanzten

Ein sanfter Hauch
weich und langsam
zog durch die Wüste
|| wie ein Flüstern

Als du lächeltest
die Nacht blieb wach
und sehnte sich nach dem Morgen
und das erste Licht
fiel auf jede Fensterfront
|| wie Gnade

Als du lächeltest
alle Farben
in den Adern der Erde
erwachten
|| und leuchteten

Und der Klang des Regens
in stillen Straßen
|| hallte wider

Als du lächeltest
ein ferner Gesang
fand seinen Weg
tief in mein Herz
|| und blieb

Dein Name
ist das Leben selbst

When you smiled

the sky came alive

with a million lights

and a pale white cloud

couldn’t hold its longing

and cried

When you smiled

golden fields

moved like waves

in the quiet wind

and danced

A tender breeze

soft and slow

crossed the desert

like a whisper

When you smiled

the night stayed awake

aching for dawn

and the morning light

fell on every window

like grace

When you smiled

all the colors

in the veins of earth

came alive

and shimmered

And the sound of rain

through the silent streets

kept calling

When you smiled

a distant song

found its way

to the deepest part of me

and stayed

Your name

is life itself

Your name

is life itself

Your name

is life itself

اِبْتِسامَتُكَ

حِينَ ابْتَسَمْتَ

أَشْرَقَتِ السَّماءُ بِنُجُومِها

وَسَحابَةٌ بَيْضاءُ ذَرَفَتْ دَمْعَ الشَّوْقِ

حِينَ ابْتَسَمْتَ

تَمايَلَ القَمْحُ فِي الحُقُولِ

وَهَبَّ نَسيمٌ رَطِبٌ يُداعِبُ الصَّحْراءَ

حِينَ ابْتَسَمْتَ

سَهِرَ اللَّيْلُ شَوْقًا لِلْفَجْرِ

وَبَسَطَ الصُّبْحُ نُورَهُ عَلَى الشُّرُفاتِ

حِينَ ابْتَسَمْتَ

تَوَهَّجَتِ الأَلْوانُ فِي عُرُوقِ الأَرْضِ

وَهَمَسَ المَطَرُ فِي أَزِقَّةِ المَدِينَةِ

حِينَ ابْتَسَمْتَ

بَلَغَ صَوْتُ الطَّيْرِ شَغافَ القَلْبِ

اِسْمُكَ هُوَ عَيْنُ الحَياةِ