Tuesday, 21 April 2026

Echo des Frühlings“

 





Mohnblumen tanzen still im Licht
Purpurn glüht der Horizont
Leiser Wind im weiten Feld
Trägt die Träume, die ich kannte

Nachtregen fällt auf kalte Wand
Flüstert leise durch die Zeit
Als ob der Frühling noch verweilt
Sich in meine Träume kleidet


Fühlt sich an, als lebt der Frühling noch

Irgendwo in Raum und Zeit
Und mein rastloses Herz fliegt fort
In die Ferne, so weit

Selbst wenn alle Blätter fallen
Hör ich dich im Wind noch singen
Du bleibst tief in meinem Herz
Echo meines Frühlings


Morgenlicht auf stillem See

Lotos treibt durch meinen Traum
Kahle Bäume atmen leis
Und dein Schatten bleibt im Raum


Fühlt sich an, als lebt der Frühling noch

Irgendwo in Raum und Zeit
Und mein rastloses Herz fliegt fort
In die Ferne, so weit



Blätter fallen lautlos hin
Und ich hör den Frühling noch

Und ich hör den Frühling noch

Und ich hör den Frühling noch


Echo of Spring






Poppies dancing in the glow
Crimson sky is hanging low
Midnight rain on earthen walls
Spring still whispers through it all



Feels like spring is still alive
In another place, another time
And my restless heart still sings
You’re the echo of the spring



Morning light on quiet streams
Lotus drifting through my dreams
Bare trees breathing in the air
I still feel you everywhere



Feels like spring is still alive
In another place, another time
And my restless heart still sings
You’re the echo of the spring



Falling leaves, a silent thing
Still I hear the ghost of spring


Still I hear the ghost of spring


Still I hear the ghost of spring


Monday, 20 April 2026

یاد از بهار( ترانه )


 


رقصَ آلاله و
رُخسارِ گُلگونِ  اُفُق

شوقِ  شقایق
لابه لایِ کِشتزار

نَمِ بارانِ شبانه 
برکاه-گِلِ  دیوار


گویا هنوز بهار
رختِ خیال 
می‌پوشَد و
دلِ بی‌قَرار
در هوای  دیار
می‌جوشد


سرودِ  سپیدِ سَحَر و
بازیِ برگچه 
 در آب

ساقه‌ ی  نیلوفَر و
هَوَسِ بی‌تابِ خواب


گویا هنوز بهار
رختِ خیال 
می‌پوشد و
دلِ بی‌قرار
در هوای  دیار
می‌جوشد


نفسِ پر غُرورِ جنگل و
حسِ شاخه‌های نور
در لمسِ خاک

تنِ عُریانِ دِرَخت و
نسیمِ  نمناک


گویا هنوز بهار
رختِ خیال 
می‌پوشد و
دلِ بی‌قرار
در هوایِ دیار
می‌جوشد



سُقوطِ برگ 
 بر زمین و
 خَزانی سوگوار


یاد از بهار و
این همه دلِ داغدار؟


باغ 
 هنوز
رختِ خیال می‌پوشد و
بهار
در دلِ بی‌قرار
می‌جوشد


یاد از بهار و
این همه دلِ داغدار



یاد از بهار و
این همه دلِ داغدار



یاد از بهار و
این همه دلِ داغدار



Sunday, 19 April 2026

دلا صبری روا دارم
















 
دلا صبری رَوا دارم، کزین دُردانه تاب آرم
به خصمی چون گرفتارم، گُنَه  ناکرده بر دارم



 
... دلا صبری روا دارم
... دلا صبری روا دارم



 
هزاران زخمه بر سازم، بزن ای همدمِ رازم
که با زَخمَت چو می‌سازم، چه باک از سوزِ بسیارم



 
... دلا صبری روا دارم

... دلا صبری روا دارم



 
خموشی مونسِ جان شد، دِلی از درد...نالان شد
زبان از شکوه پنهان شد، به مهرَش سر چو بسپارم



 
... دلا صبری روا دارم
... دلا صبری روا دارم



 
رها از بند  می باید، گَرَم بندی نَیَفزاید
ز چشمِ شوخِ او شاید، رهایی نیست در کارم



 
... دلا صبری روا دارم

... دلا صبری روا دارم



 
بخوان جانا تو از جانم، کزین جانان که نالانم
همه درد است و درمانم، زنازَش نیست زِنهارم



 
... دلا صبری روا دارم

... دلا صبری روا دارم

... دلا صبری روا دارم

Friday, 17 April 2026

Wenn der Frühling weint








Der lautlose Klang des Frühlings
Unter der Last der Zeit
Bricht erneut—
In Tränen aus,
Fällt erneut—
In Tränen

Der feuchte Hauch der Erde
Im Schatten der dunklen Nacht
Wird verhüllt,
In Trauer gebracht

Damit der Kummer
Wieder
Seine blasse Farbe trägt
Und die Stadt—
Noch immer still—
Kein Lied mehr in sich hegt

Im trägen Glauben der Zeit
War es unbegreiflich still,
Dass deine Schritte
Ein Abschied waren
So leise, wie man gehen will

Damit kein Wiedersehen
Das Herz noch einmal bricht

Und nun—
Selbst der Frühling
Ohne dich, mein Licht,
In Tränen spricht

Ohne dich, mein Licht—
Selbst der Frühling
Hat zu weinen gelernt

Und wieder…
Fällt er
In Tränen.

Whisper of a Silent Spring






The voiceless hymn of spring
Under the weight of passing days
Breaks again—
Into tears,
Falls again—
Into tears

The earth breathes sorrow
Beneath the shadowed veil of night
Wrapped in quiet grief,
Lost from sight

So that sadness
May once more
Spread its color across the sky
And the city—
Still and hollow—
Forgets its lullaby

In the slow belief of time
It could not understand
That your footsteps
Were a farewell
Soft as slipping sand

So no memory
Would ache again
From the echo of goodbye

And now—
Even spring itself
Without you, my dear,
Has begun to cry

Without you, my dear—
Even spring
Has begun to cry

Again…
It falls
Into tears.

خسرت ( ترانه )






در  دِل ...چِه بِجُویَم 

کِه دِلدار...غَریب است

اَز غَم ...چِه بِگویم

 چُو غَمخوار... فَریب است


اَز شِکوه ...چِه حاصِل

 کِه فَریاد... زَبون  شُد

دَر نالِه... چِه اُمّید 

چُو اَغیار... قَریب است


با  دَشت... چِه نَجوا 

کِه طوفان... بِه سِتیز است

با ماه ...چِه رویا 

چُو سیَه‌ ... اَبرِ مَهیب است


زین قِصّه... چِه پَروا

 کِه شَبانگاه ... سَبو ریخت

زان غُصّه... چِه مَأوا 

چُو... کَمینگاهِ رَقیب است



بَر طََبل ... چِه کوبی

 چُو دِلی... با تو نَباشد

اَز دَرد ... چِه نالی

 کِه جَفا‌کار ... طَبیب است


دَر خاک ...چِه عَطری 

چُو پُر اَز ...لالِه ی گُلگون

اَز بَرگ... چِه باغی 

کِه خَزانَش ...بِه نَهیب است


دَر جان ...چِه نَفَس ماند 

چُو هَم دَم ...بِه سِتَم رَفت

دَر کار... چِه تَدبیر 

کِه سِتَمکار ... حَبیب است


اَز خانِه... چِه مانَد

 چُو گِدا ... بَستِه‌ ی جان است

بَر  خوانِ تو

 جان.. کَندَنِ ما

 اَز چِه... نَصیب است


اَز نَقشِ نِهانی 

کِه فَلَک... باز نِشان کَرد

گَر مَرثیه‌ ای... ماند 

هَمان  قِصّه... عَجیب است


گَر مَرثیه‌ ای... ماند 

هَمان  قِصّه ...عَجیب است


دَر  دِلْ ...چِه بِجُویَم 

کِه دِلدار...غَریب است