Saturday, 1 December 2018

بارانی که می بارید




برفی را در انتظار بودم
که از هُرمِ نفسهایت
آب می‌شد
باران
ناگهان
جایِ پاهایت را
از نگاهم
 ربود

---------------

غمِ غریبی می‌بارد
هر بار
که سنگفرشِ حیاط
تردیدِ قدمهایت را
در خاطراتش
تکرار می‌کند

---------------

کوچه را
آب گرفته است
هنوز هم
بهتِ ندیدنت
در خیسیِ چشمانم
جاخوش کرده است

---------------


پائیز در چشمانت بود و
زمستان
در دستانت
دلم
اما هنوز
هوایِ بهار دارد

---------------

پنجره ی اتاق
تنها 
با دو فصل
آشناست
بارانی که
با آمدنت
بی پروا 
بارید و برفی که
با رفتنت
بر کناره‌اش
 نشست
---------------

                                                                                               ارسلان- تهران
                                                                                          نهم آذرماه نود و هفت

Wednesday, 21 November 2018

پائیز




پائیز
سوگِ جوانمرگیِ برگی است
که زادروزش را
هرگز
در یاد نخواهد داشت

---------------

خزان
نه پایانِ زمان است و
نه خوابِ بی‌برگشتِ زمین
تنها اندوهِ فروتنانه‌ی برگی است
که در خاک
پوک می‌شود

---------------

باران
ریزشِ چرکمردگیِ شهر است
بر برگ‌هایِ زردی که
که با هر هوسِ باد
سرگردانند

---------------

خزان
شرمساریِ شاخه‌ها است
از عریانیِ خویش
به ناگاهی که
 تن پوششان را
آشوب باد
ربوده است

----------------

پائیز
فصلنامه‌ای است
از برگ‌هایِ غمگینی که
در پیرانه سر
رخساره را رنگین می‌سازند

---------------
                                                                                               ارسلان- تهران
                                                                                               97/08/29

Tuesday, 24 July 2018

کلامِ نخستین





کلامِ نخستین
حدیثِ حضوری 
که نفیرِ جاودانگی را
در جانِ حیوان دمید
و جهان را
از تنهایی ابدی
رهایی بخشید


گناهِ نخستین
سرِّ بی­ پناهیِ نگاهی
که انسان سخنگو را
به وسوسه­ ای کشید
و به سان جفتِ خزنده ­ای
همزاد را
درخود پیچید

طغیانِ نخستین
افروختنِ خشمی 
از سلاله ی دانایی
که جامه­ ای از
جنسِ خون و جنون پوشید
و رنجِ مانایی بر خاک را
به شادمانی برگزید 


جادویِ نخستین
اعجازِ دستانی 
که خاک را
با سر انگشتانِ بی باک
کاوید
و سر را
سر انجام بر آسمانِ سربی سائید


واژگانِ واپسین
اما
حیرانیِ بی­ نامی
که باز هم
کلامِ نخستین را
درخود
فریاد می ­کشید



                      ارسلان- تهـران
                          1397/5/1

Friday, 13 July 2018

عجبی نیست




گر خشم چو دریا بخروشد عجبی نیست
 از ناله چو فریاد بجوشد عجبی نیست

گر شب نرود  مرغ  سحر باز نخواند
 خفاش چو آیینه بپوشد عجبی نیست 

گر بر سر هر کوی ، نشان از تو نباشد
آن نام و نشان را بفروشد عجبی نیست

گر  رنج خلائق نشود مرهمش از جان
این شیره جان را چو بنوشد عجبی نیست

مستی  من و حال نگون گشته ی دلدار
 گر خصم به تحقیر  بکوشد عجبی نیست 

تلخ است به کام این سخن از بازی ایام
شبتاب به شب  گر که خموشد عجبی نیست

ارسلان - تهران
۱۳۹۷/۴/۸

Sunday, 8 July 2018

کاش



کاش می شد
همه ی قطره هایِ شبنم را
در دامانِ ابری ریخت
باران خیز
تا با آوایِ ناودان
 هوایِ شهر
بهارانه  شود

کاش می شد
تمامیِ سبزینه ی برگها را
در پایِ درختِ برهنه ای ریخت
لبریز
 تا سایه سارِ کوچه 
 از زمزمه ی نسیم
سرشار گردد

کاش می شد
صدایِ همه ی پرندگان را
در نی لبکِ چوپانی ریخت
دل انگیز
تا خوابِ سنگینِ سنگ را
با رقص شکوفه
آشفته سازد

کاش می شد
همه ی جان را
در ریشه هایِ نازایِ جهان ریخت
بی ستیز
تا باران و درخت و پرنده 
با کوچه هایِ شهر
دیگربار
آشتی کنند

کاش می شد 
....کاش


ارسلان - تهران
1397-4-15



Tuesday, 26 June 2018

نه بی تو( ترجمه شعر به کردی)
















نه بێ تۆ 
ئاراو قه رارم هه یه
 و نه به تۆوه قه راریک ...

 به لام تۆ بووی

 به هه  موو 
دله راوکێیه کانی من.. 

نازانم له کویرا 

هه موو جارێک
 چوار دیواری ژووره که م
 ده کرایه وه ... 

نه بێ تۆ 

هێزی مانه وه م هه یه و
 نه به تۆوه سه رومال ده گرم .. 
دیسانیش هه ر تۆ بوی و
 هه موو شته وون بوه کانی من
 که ته نانه ت به بونیشت
 جێگایان پر نابێته وه ..

 نه ده کرێت به تۆوه بمێنمه وه و

 نه له گه ل تۆ 
هیزی رۆیشتن ..
به لام
 دیسانیش 
هه ر تۆ بووی و
 هه موو شه وانی ناخۆشم که
 رۆژه کانیشی وه ره ز ده کرد..

 به تۆ و بی تۆ

 نه ئاراو و قه رار و
 نه چاوه روانی


Wednesday, 20 June 2018

برای احمد کایا




نمیدانم
از کجایِ ناکجایِ جهان
ترانه ای آغاز کنم
تا سکوتِ سازِ شکسته ات
با شوری
دمساز شود

نمیدانم
از کدام سوزِ بی سامان
نوایِ ناشنیده ات را 
با زخمه هایی بر جان
بنوازم
تا دلشوره هایم را
آرام سازم


نمیدانم
امروز
یا درهمه ی آن روزهایِ دیر باز
رازت را
در کدامین خاک بجویم
که هنوز
 با شنیدنِ هر آواز
بی  زخمه ای
سازت 
می نوازد


ارسلان-تهران
۱۳۹۷/۳/۲۹

Tuesday, 12 June 2018

به استاد شجریان




نه تردیدی در میان بود
و نه نشانِ فتحی
در پایان
تا این دیرساله درد را
با شرنگِ شوکران  
درمان سازم

نه سرودی بر زبان بود
و نه سروری
در جان
تا بازیِ تلخِ روزگار را
با اکسیر تقـدیر
آسان سازم

نه سودایِ پنداری 
در سر می پرورانم
و نه آوایِ سازِ ناکوکی را
بر زبان می رانم

تنها می دانم 
 خشمِ سوزانی است 
شبیه خوانیِ شاخه هایی که
 رازِ ستمگریِ داس و تبر را
در سکوت جنگل
عـریان می کنند

تردیدی در میان
و قاطعیتی هم عیان نیست
تنها ترانه هایِ توست
حتی
در واپسین آفتابِ زمستان
که  با من می مانند

پس بمان و
دمی دیگرنیز
بخوان !


ارسلان- تهـران

نهـم خـرداد 1397

شاید پـرواز




 شاید
 اگر
 می دانست
 پرواز
 همان خاکسترِ خاطراتی است
 که بر بومِ کهنه ی نقاشی
 در خواب رفته است

 شاید
 اگر
 می دانست
 زمین
 گوی واره ی بی مرزیست
 تا بالهایِ پریدن را
 با ثقلِ سهمگینِ خویش
 در هم شکند

 شاید 
 اگر 
 می دانست
 زمان
 ناگزیریِ راهی است
 در عبورِ ابلهانه ی فصول
 تا قصه ها را
 بی پایان
 رها سازد

 شاید
 اگر
 می دانست
 خاک
 بسترِ سردی  است
 تا گونه های تبدار شقایق را
 پریشان  نماید

 شاید....

 شایدهم
 می دانست
 نه زمین است و نه زمان
 و نه خاکِ سردِ بی سامان
 که پرواز را
 بدینسان
 از خوابها می رباید ....


  ارسلان
  پنجم‌اردیبهشت ماه نود و هفت
  تهران

Monday, 28 May 2018

به سان سپیده ..







  نه به سانِ سرودی
  می ­خواهمت
  تا با زمزمه ­ای
  بسرایمت

  نه چون تصویری
  که در هر نگاه
  به رنگی
  بنگارمت

  نه شعـری
که با ضرب­آهنگِ وزنی
  بیارایمت

  و نه حتا ترانه ­ای 
  که با هر سازی
  بنوازمت

  به سانِ دمیدن سپیـده ای­ 
  تنها
  بر سطح مه آلوده ی آینـه
  با صـدایی به رنگ باران
  تا کلامی پریشان را
  شاعرانه سازد



ارسلان - تهران 


واژگان هنـوز می­ خـوانند





واژگانیِ ناشناس
در حسِ سبزِ برگ
ریشه کرده ­اند

تمامیِ فصول
در آسمانِ بهـاری
می­ غـرند
و حسرتی دیرساله
در پستویِ تنهایی
بی­ صدائیت را
شِکوه می­ کند

باز  نمی­ دانم
با کدام کلام
حضورت را بخوانم
تا
مانایی اسارت را
با تـردیدِ رهایی
طاق زند

چیزی یا کسی در من
دوباره می­ خواند
حتی
در هنگامه­ ای که باغ
از صدایِ رویشِ برگ
تهی می­ گـردد

چیزی یا کسی
 هنوز هم
بسانِ سنبله­ ی سبزِ گنـدم
از کوچه­ هایِ کودکی
تا آشفته­ بازار شهـر
در من می­ روید

از سرریزِ قطره ­ها
بر جـدارِ نازکِ دلتنگی
سیراب می­ شود

در فضایِ خالیِ اتاق
پرسه می ­زند
و بر بی­ رنگیِ تکه کاغذی
آرام می­ گیـرد


                                          ارسلان- تهـران
                                         دوم خـرداد 1397

نتوان دید





  این خاک پر از خار‌،به خواری نتوان دید
  این مردم بیزار، به زاری نتوان دید

  هرگوشه ی این مُلک به یغما چو برفته است

  کس قافله را میل به یاری نتوان دید
  چون خواب شود چاره ی درد همه ارباب
  این رود روان را به خماری نتوان دید

  گر چشمه ای از خشم بجوشد نکن عیبش

  سیلی است رها و به حصاری نتوان دید

  هر وعده ی واعظ که حوالت به برین بود

  تخدیر خلائق شد و کاری نتوان دید

  دل خانه ی یار است و ز اغیار مپرسید
  کاین قصه ی غم را زنگاری نتوان دید

  شب می گذرد روز ندا می دهد امروز
  در روشنی صبح غباری نتوان دید

  صاحبدل بیدار! ز بانگی که بر آید

  جان مایه ی ره کن که سواری نتوان دید

ارسلان – تهران
سوم خرداد ماه نود و هفت