باید سخن گفت ( ترانه )

باید سخن گفت باید سرود از حسِ سبزِ زمین صدای جاریِ آب از ریزشِ باران لالاییِ مَهتاب از شوری که درسینه می‌تَپید و جوانه ای که از هر کنارِ باغ سَرَک می‌کشید باید سخن گفت باید سرود از دردِ خاموش جانِ بیدار از ردِّ تازیانه بر پیکرِ روزگار از زخمِ بی‌ امانِ شب رَعشه‌ ی بی‌ اختیار از بوی سوختنِ پوست دودِ غلیظِ سیگار باید سخن گفت باید سرود از مرگِ برگ هَیاهویِ باد از کوچ رود تشنگیِ خاک از تنهاییِ خزر رنگِ گلگونِ کارون از آب‌ هایِ آبیِ فارس مرگِ آرامِ هامون باید سخن گفت باید سرود باید سخن گفت باید سرود

Warte Nicht, Mein Herz

 

Aus Worten, die nie gesprochen,
hab ich die Wahrheit gelernt.
Dass Trauer ihre Koffer packt
und irgendwann verschwindet.

Ein junger Baum im Frühlingslicht
trägt wieder seine Blüten,
und nach der längsten Dunkelheit
findet der Morgen heim.

Warte nicht, mein Herz,
verlier dich nicht im Dunkeln.
Hinter all den schweren Tagen
lebt noch ein Funke.

Warte nicht, mein Herz,
versteck dich nicht vor dir.
Denn Liebe öffnet jede Tür,
selbst nach Schmerz und Narben.

Aus Bildern, die ich nie gesehen,
hab ich Hoffnung erkannt.
Dass Schmerz auch leiser werden kann
und Tränen trocknen lernen.

Ein neues Licht
fällt durch die Schatten,
und Liebe steht noch immer dort
hinter verschlossenen Türen.

Ich hab das Kleid der Trauer abgelegt,
hab falsche Wege hinter mir gelassen.
Ich heb meine Stimme gegen die Angst,
die mich so lange festgehalten hat.

Diesmal bleib ich nicht stehen.
Diesmal warte ich nicht mehr.

سوگ خاک

 

از این شهری که در هر کویِ آن، آوار می‌بارد

ز هر در، حَسرَتی در قامَتِ دیوار می‌بارد

به ترفندی که بلعیدند رنگِ شور از آیینه

همه شب ، تیرگی بر جان و بر پِندار می‌بارد

بهاری بود در راه و هزاران راز، با خود داشت

به هر گل ، رنگِ امید از دلِ گلزار می‌بارد

چو گلبرگی که می‌پوسید در خاک و نِگَه می‌کرد

هزاران غنچهٔ نشکفته بر رُخسار می‌بارد

از این شهری که در هر کویِ آن، آوار می‌بارد

ز هر در، حَسرَتی در قامَتِ دیوار می‌بارد

به سوگِ خاکِ گلگون و غمِ باغِ پریشانم

خَزان، بارِ دِگر، شیوَن‌ کُنان . بسیار می‌بارد

کجا عزمِ سَفَر کردی، که بعدِ رفتنِت هر بار

نِشانِ غم ، ز چَشمِ خستهٔ هر یار می‌بارد

هوای خانه می‌چرخَد فرازِ هر شب و روزم

خوشا ابری که هر دم بر تنِ دلدار می‌بارد

خوشا ابری که هر دم بر تنِ دلدار می‌بارد

رویایِ کودکانِ دیروز

بر بی‌تابیِ زخم‌هایمان

درمانی اگر نبود

شُعله‌ ای بُگذار

...تا آتشفشانِ درد

از نایِ خونیین

زَبانه کِشد

بر گِره کورِ

بُغض‌هایمان

راهی اگر

به فریادی نبود

بوسه‌ ای بُگذار

تا طوفانِ واژگان

بر زبان

روان شَوَد

بر دستانِ بسته‌-مان

نِشانی از گُشودن

اگر نبود

با نوازشِ اَنگُشتانت

نوش-دارویی بُگذار

تا جان

از ردِّ کبودِ اِسارَت

دمی رها بماند

بر نامُرادیِ اَیّام

فرجامی اگر نَبود

نغمه‌ ای نو

از سازِ روزگار

 در دل بُگذار

تا شاید

رویایِ کودکانِ دیروز

بر برگ‌ برگِ

قصه‌هایِ امروز

... تعبیر

گردد

... تعبیر

گردد

سوگ خاک

از این شهری که در هر کویِ آن، آوار می‌بارد

ز هر در، حسرتی در قامتِ دیوار می‌بارد

به ترفندی که بلعیدند رنگِ شور از آیینه

همه شب تیرگی بر جان و بر پندار می‌بارد

بهاری بود در راه و هزاران راز با خود داشت

به هر گل رنگِ امید از دلِ گلزار می‌بارد

چو گلبرگی که می‌پوسید در خاک و نگه می‌کرد

هزاران غنچهٔ نشکفته بر رخسار می‌بارد

به سوگِ خاکِ گلگون و غمِ باغِ پریشانم

خزان، بارِ دگر، شیون‌کنان بسیار می‌بارد

کجا عزمِ سفر کردی، که بعدِ رفتنِت هر بار

نشانِ غم ز چشمِ خستهٔ هر یار می‌بارد

هوای خانه می‌چرخد فرازِ هر شب و روزم

خوشا ابری که هر دم بر تنِ دلدار می‌بارد

ارسلان - ویسبادن

چهاردهم می 2026 

حسرت 6 ( دلا صبری روا دارم )

دلا صبری روا دارم  . کزین دردانه تاب آرم

به خصمی چون گرفتارم . گنه ناکرده بر دارم

هزاران زخمه بر سازم . بزن ای همدمِ رازم

که با زخمت چو می سازم . چه باک از سوزبسیارم

خموشی مونسِ جان شد . دلی از درد نالان شد

زبان از شکوه پنهان شد . به مهرش سر چو بسپارم

رها از بند می باید . گّرّم بندی نیفزاید

ز چشمِ شوخِ او شاید . رهایی نیست در کارم

بخوان جانا تو از جانم . کزین جانان که نالانم

همه درد است و درمانم . زنازش نیست زنهارم

ارسلان- تهران

بیست و پنجم دی ماه 1382

Was wäre, wenn...

Was wäre, wenn...

ich den grauen Himmel
mit deinem Lächeln färben könnte...

Damit die Wolken
nicht mehr in Tränen fallen,
und diese verletzte Erde
im Regen der Freude
wieder atmen lernt.

---

Was wäre, wenn...

deine Augen Flügel hätten
und weiter als jeder Sturm fliegen...

Auf der Suche nach den Mädchen,
die die Nacht verschluckt hat,
mit einer leisen Botschaft
von meiner Geliebten
für ein wartendes Herz.

---

Strophe 3

Was wäre, wenn...

aus deinem Atem
ein Lied geboren würde...

Damit Tulpe und Veilchen
aus gebrochener Erde wachsen,
junge Seelen wieder lernen,
Feste zu feiern,

und das Schwarz der Trauer
von den Schultern junger Mütter
endlich fällt.

---

Was wäre, wenn...

die Schatten dieser Jahre
in deinem Blick zerbrechen...

Und in diesem Boden
zum allerersten Mal
die Wurzeln der Liebe
zu wachsen beginnen.

---

Was wäre, wenn...
Liebe wieder in diesem Land lebt...

Was wäre, wenn...
dieses Land sich an Liebe erinnert...

Was wäre, wenn...

What If

What if...
I painted the angry sky
with the color of your smile...

So the clouds
would never break in tears,
and this wounded Earth
could be washed clean
in the rain of joy.

What if...
Your eyes grew wings
and flew beyond the storm...

Looking for the girls
the night has taken,
carrying a whisper
from my darling
to the heart still waiting.

---

What if...
With the warmth of your breath,
I wrote a melody...

So Tulip and Violet
could rise from broken ground,
young souls could dress
for days of celebration,

and the dark our mothers wear
would finally
fall away.

---

What if...
The shadows of these years
broke apart
inside your eyes...

And in this soil,
for the very first time,
the roots of love
began to rise.

---

What if...
Love still lived in this land...

What if...
This land remembered love...

What if...
Love still lived in this land...

چی دەبوو ئەگەر ( ترانه کوردی )

...چی دەبوو ئەگەر

ئاسمانی ترشڕوو
بە ڕەنگی بزەی تۆ
...ڕووناک دەکرد مەوە

تا هەور
فرمێسک
 نەڕێژێت و 

 خەمی زەوی
بە بارانی دڵخۆشی
بشواتەوە

---

...چی دەبوو ئەگەر

چاوەکانت
باڵی پەڕین بگرن

تا شوێنی کچە ون بووەکان
لە ناو زریانەکاندا
بدۆزنەوە و

 بە یار
هەواڵێک لە نازار
بگەیەنێت

---

...چی دەبوو ئەگەر

بە ئاوازی هەناسەت
گۆرانییەک
لە دڵم بسەوزێت

تا گوڵاڵە و بەنەوشە
لە خاکی ئەم وڵاتە
سەر هەڵبدەن

لاوانی ئازا
جلی زاوازی
 لەبەر بکەن  و

 ڕەشیی داخ 

لە ئەستۆی دایکە گەنجەکان
لا ببرێت

---

...چی دەبوو ئەگەر

تارمایی ڕۆژگار
لە ئاوێنەی چاوەکانت
 بشکێت و

 لەم خاکەدا
تەنها
نەمامی خۆشەویستی
سەوز ببێت

---

...چی دەبوو ئەگەر

خۆشەویستی 

لەم خاکەدا بسەوزێت

...چی دەبوو ئەگەر

خۆشەویستی 

لەم خاکەدا 

بسەوزێت

ئەرسلان — ویسبادن
لە یازدەی مای، ٢٠٢٦

.

چه می‌شد اگر

چه می‌شُد اگر

چه می‌شُد اگر

آسِمانِ عبوس را

به رنگِ 

لبخندت

...می‌کشیدم

...تا اَبر

از غم 

نگوید و

 زمین را

با بارانِ شادی

بِشویَد

---

چه می‌شُد اگر

نگاهَت

پرواز می‌کرد

تا رَدِّ دختَرَکان 

در طوفان را

بجویَد و

به یارانِ در انتظار

خبری از دلدار

بِگویَد

---

چه می‌شُد اگر

با سازِ نَفَس‌هایَت

ترانه‌ ای 

می‌ سرودم

تا نَرگس و سُنبل را

در خاکِ 

این دیار

بِنشانَد

پسرانِ بی‌باک را

لباسِ دامادی

بپوشانَد و

جامه‌ یِ سیاه را

از تنِ 

مادرانِ جَوان

بیرون بِِکشانَد

---

چه می‌شُد اگر

تاریکیِ 

روزگار

در آینه‌ ی ِنِگاهَت

تَرَک  بَرمی‌ داشت و

عشق

نهالِ زندگی

در خاک

می‌کاشت

---

...چه می‌شُد اگر

...چه می‌شُد اگر

...چه می‌شُد

اگر

Don’t Wait, My Heart

 

Verse 1
From all the things unsaid,
I learned in silence,
That sorrow packs its bags
And leaves without a warning.

A fragile tree in spring
Still finds a way to blossom,
And after longest nights,
The morning finds a home.

Chorus
Don’t wait, my heart,
Don’t fade into the dark.
Beyond these broken days,
There’s still a spark.

Don’t wait, my heart,
Don’t hide who you are.
Love can open every door,
Even through the scars.

Verse 2
From all I could not see,
I saw with open eyes,
That pain can lose its voice,
And tears can learn to dry.

A different kind of light
Is shining through the shadows,
And love is standing there
Behind the closed doors.

Bridge
I tore the clothes of mourning,
I left the crooked roads behind,
I raised my voice against the fear
That kept me trapped inside.

This time I won’t
Stand still again,
This time I won’t
Keep waiting.

نەمێنە لە چاوەڕوانی، دڵەکەم

 نەمێنە لە چاوەڕوانی، دڵەکەم

 نەمێنە لە چاوەڕوانی، دڵەکەم

لە شتە نەبیستراوەکان

بیستوومە

کە خەم

کەم کەم

باری خۆی دادەنێت

دارێکی گەنج

بە گوڵ دادەنیشێت

بەهار

دێتە ناو ئەم ماڵە

و جێگیر دەبێت

نەمێنە لە چاوەڕوانی، دڵەکەم

نەمێنە لە چاوەڕوانی، دڵەکەم

لە شتە نەبینراوەکان

بینیوومە

کە ئازار

کۆتایی دێت

چاوێکی نوێ

پێویستە

تا خۆشەویستی

دەرگاکانی داخراو

بکاتەوە

نەمێنە لە چاوەڕوانی، دڵەکەم

نەمێنە لە چاوەڕوانی، دڵەکەم

جلی خەم

لەبەر خۆم داکەندووە

لە گەردوونی ناڕاست

دوور کەوتوومەتەوە

هاوارم کردووە

بۆ ئەوەی

ئیدی ئەم جارە

جارێکی تر

لە چاوەڕوانی

نەمێنم

دڵەکەم

ئیدی ئەم جارە

جارێکی تر

لە چاوەڕوانی

نەمێنم

دڵەکەم

ننشین به انتظار نازنین ( ترانه )

ننشین به انتظار

نازنین

------------

از نا شنیده ها

شنیده ام

که  ماتم

...رَخت

 بر می چینَد

نهالِ سبُکبال

به شکوفه می نشیند

 بهار

 در این سرا

خانه می گُزینَد

-----------------

ننشین به انتظار

نازنین

ننشین به انتظار

نازنین

------------

 از نا دیده ها

دیده ام

...که اَندوه

به سرآیَد

نِگاهی تازه  

می باید 

تا عشق

در-هایِ بسته را

بِگُشاید

-------------

ننشین به انتظار

نازنین

ننشین به انتظار

نازنین

----------------

رختِ عزا

از تن دریده ام

 از چرخِ کج مَدار

بُریده ام

بر کوسِ رُسوایی

کوبیده ام

تا

 ننشینم این بار

باز هم

 

به انتظار

تا

 ننشینم این بار

باز هم 

به انتظار

Persian pop with male and female sad, calm and warm AND full CONTROLED VOICES, full of feeling AND  and love, Sad, Romantic, Moderate, Pop, World Music

In the Embarcadero of the Windows

 

1

The breeze
sang of you…

The moon
stood still, staring,
and said nothing.

A tree till dawn
shivered
with longing.

2

Your memory,
in the language of rain,
fell upon the roof…

Even the cobblestones
heard
the alley’s silence.

3

An aged leaf
rolled
across the wet courtyard…

A grieving heart,
merciless,
curled into itself…

Morning, however,
behind the door,
arrived too late.

4

The damp memory
of your gaze
crept along the wall…

The rustle of shoes
spiraled through the wind.

Night
quietly fled.

5

The storm
stole away
the trace of your footsteps…

The alley wall
wept.

6

The open embrace
of the window
breathed in

the scent
of spring’s hands.

7

From the ecstasy
of your arrival,
in autumn’s nakedness…

The blood of a bud
through life’s leaflessness
began to rise.

طوفانِ غم ( ترانه )

 

اشک   می‌بارَد  و دل 

خسته 

 ز طوفانِ غم است

بی گُنَه  ،   نیــم شــبم     

در  طلبِ    صبحدم است

ناله‌ها     در  شبِ  عُزلَت   

به   کجا    باید    بُرد

قصه ی غصه ی یار 

از چه سبب 

بیش و کم است

کوسِ   رُسوائیِ  ما    

شُهره ی   آفاق   شده  است

بر  لبم 

 مُـــهر , 

 زِ   خــــونِ   قَدَحم 

  در  قلم است

 

اشک   می‌بارَد  و دل 

خسته  ز طوفانِ غم است

طالبِ   خاکم   و   

از  خاک   

نه  پَرهیزی  هست

حیرَتـا ،   

آب و

گِلی    

درطَلَــبِ  جــامِ  جـم  است

مستی   و    بی خبری   

شیوه یِ   عَیّاری   نیست

مَی   فرود آر 

که جـان

 بسته یِ 

یک آه و دَم است

اشک   می‌بارَد  و

 دل 

خسته 

 زِ طوفانِ غم است