Sunday, 19 April 2026
دلا صبری روا دارم
Friday, 17 April 2026
Wenn der Frühling weint
Der lautlose Klang des Frühlings
Unter der Last der Zeit
Bricht erneut—
In Tränen aus,
Fällt erneut—
In Tränen
Der feuchte Hauch der Erde
Im Schatten der dunklen Nacht
Wird verhüllt,
In Trauer gebracht
Damit der Kummer
Wieder
Seine blasse Farbe trägt
Und die Stadt—
Noch immer still—
Kein Lied mehr in sich hegt
Im trägen Glauben der Zeit
War es unbegreiflich still,
Dass deine Schritte
Ein Abschied waren
So leise, wie man gehen will
Damit kein Wiedersehen
Das Herz noch einmal bricht
Und nun—
Selbst der Frühling
Ohne dich, mein Licht,
In Tränen spricht
Ohne dich, mein Licht—
Selbst der Frühling
Hat zu weinen gelernt
Und wieder…
Fällt er
In Tränen.
Whisper of a Silent Spring
The voiceless hymn of spring
Under the weight of passing days
Breaks again—
Into tears,
Falls again—
Into tears
The earth breathes sorrow
Beneath the shadowed veil of night
Wrapped in quiet grief,
Lost from sight
So that sadness
May once more
Spread its color across the sky
And the city—
Still and hollow—
Forgets its lullaby
In the slow belief of time
It could not understand
That your footsteps
Were a farewell
Soft as slipping sand
So no memory
Would ache again
From the echo of goodbye
And now—
Even spring itself
Without you, my dear,
Has begun to cry
Without you, my dear—
Even spring
Has begun to cry
Again…
It falls
Into tears.
خسرت ( ترانه )
در دِل ...چِه بِجُویَم
کِه دِلدار...غَریب است
اَز غَم ...چِه بِگویم
چُو غَمخوار... فَریب است
اَز شِکوه ...چِه حاصِل
کِه فَریاد... زَبون شُد
دَر نالِه... چِه اُمّید
چُو اَغیار... قَریب است
با دَشت... چِه نَجوا
کِه طوفان... بِه سِتیز است
با ماه ...چِه رویا
چُو سیَه ... اَبرِ مَهیب است
زین قِصّه... چِه پَروا
کِه شَبانگاه ... سَبو ریخت
زان غُصّه... چِه مَأوا
چُو... کَمینگاهِ رَقیب است
بَر طََبل ... چِه کوبی
چُو دِلی... با تو نَباشد
اَز دَرد ... چِه نالی
کِه جَفاکار ... طَبیب است
دَر خاک ...چِه عَطری
چُو پُر اَز ...لالِه ی گُلگون
اَز بَرگ... چِه باغی
کِه خَزانَش ...بِه نَهیب است
دَر جان ...چِه نَفَس ماند
چُو هَم دَم ...بِه سِتَم رَفت
دَر کار... چِه تَدبیر
کِه سِتَمکار ... حَبیب است
اَز خانِه... چِه مانَد
چُو گِدا ... بَستِه ی جان است
بَر خوانِ تو
جان.. کَندَنِ ما
اَز چِه... نَصیب است
اَز نَقشِ نِهانی
کِه فَلَک... باز نِشان کَرد
گَر مَرثیه ای... ماند
هَمان قِصّه... عَجیب است
گَر مَرثیه ای... ماند
هَمان قِصّه ...عَجیب است
دَر دِلْ ...چِه بِجُویَم
کِه دِلدار...غَریب است
Thursday, 16 April 2026
گریه ی بهار ( ترانه )
بی حُضورت ای یار
بهار-هم
... به گِِریه نشست
به گِریه نشست
Wednesday, 15 April 2026
Als du lächeltest
Als du lächeltest
erwachte der Himmel
in tausend Lichtern
und eine weiße Wolke
konnte ihre Sehnsucht nicht halten
|| und weinte
Als du lächeltest
die goldenen Felder
bewegten sich leise
im stillen Wind
|| und tanzten
Ein sanfter Hauch
weich und langsam
zog durch die Wüste
|| wie ein Flüstern
Als du lächeltest
die Nacht blieb wach
und sehnte sich nach dem Morgen
und das erste Licht
fiel auf jede Fensterfront
|| wie Gnade
Als du lächeltest
alle Farben
in den Adern der Erde
erwachten
|| und leuchteten
Und der Klang des Regens
in stillen Straßen
|| hallte wider
Als du lächeltest
ein ferner Gesang
fand seinen Weg
tief in mein Herz
|| und blieb
Dein Name
ist das Leben selbst
Dein Name
ist das Leben selbst
Dein Name
ist das Leben selbst
When you smiled
اِبْتِسامَتُكَ
Tuesday, 14 April 2026
کاتێک تۆ پێکەنیت
تۆ پێکەنیت
ئاسمان
ئەستێرەکان
وەک میوان
لە خۆی دەگرێت
و هەورێکی سپی
لە خۆشی
فرمێسک دەبارێت
کاتێک لە ناو چاوانم دا
تۆ پێکەنیت
قاچەی سەوزی گەنم
لە ناو دشت
هەڵپەڕکێت
باێکی تەڕ
بەسەر تاوی گەرمەی چۆڵ
دا دەتێت
کاتێک لە ناو چاوانم دا
تۆ پێکەنیت
دارە بیدەکە
قژی ئاڵۆزی
| بە با
شانە دەکرێت
باخ
لەگەڵ هەموو بێگەڵاکەی
بەهار
لە ڕێدا دەبینێت
کاتێک لە ناو چاوانم دا
تۆ پێکەنیت
شەو
چاوەڕێی ڕۆژ دەکات
هەتا بەیانی
بێخەو دەماوێت
بەیانی
فەرشی ڕووناکی
لەسەر ئەیوانی ماڵ
دادەنێت
کاتێک لە ناو چاوانم دا
تۆ پێکەنیت
گوڵی سوور
لە خەوی مانگاو
چاوی بۆ تۆ
دەگێڕێت
هەموو ڕەنگەکان
لە ناو خوێنی زەوی
درەوشان دەبن
کاتێک لە ناو چاوانم دا
تۆ پێکەنیت
چیای بەرز
جلێکی سپی
بە ڕووبار دەبەخشێت
چرپەی باران
لە هەر شوێنێکی شار
دەنگ دەدات
کاتێک لە ناو چاوانم دا
تۆ پێکەنیت
دەنگی باڵندە
بە ئازادی
دەگاتە گوێ
نیشانت
لە هەموو کەس
دەتوانرێت بپرسدرێت
ناوت
هێشتا هەر
ژیانە
ناوت
هێشتا هەر
ژیانە
Monday, 13 April 2026
وقتی تو خندیدی ( ترانه )
|وَقتی تو خَندیدی
|آسمان
|سِتارهها را
|مِهمان نمود و
|اَبری سِپید
|از شَوق
||گِریه کَرده بود
|وَقتی تو خَندیدی
|ساقهٔ سَبزِ گَندُم
|در دَشْتْ
||رَقصید
|نَسیمِ نَمناک
|بَر هُرمِ بیابان
||وَزید
|بیدِ سَر به زیر
|موهایِ آشفته را
|با باد
|شانِه کِشیدْ
|وَ باغ
|با هَمهٔ بیبرگی
|بَهارِ بازیگوش را
|در راه
||دید
|وَقتی تو خَندیدی
|شَبْ | در اِنتِظارِ روز
|تا صُبح
||بیدار| ماند
|سِپیده
|فَرشی از نور
|بَر اَیوانِ خانه
|گُستَرانْدْ
|وَ غُنچهٔ گُلِ سُرخ
||در خوابِ مَهتابیِ سَحَر
|چِشم بهسویِ تو
||گَردانْدْ
|وَقتی تو خَندیدی
|هَمهٔ رَنگها
|در رَگهایِ زَمین
||دِرَخشید
|قُلّهٔ پُرغُرور
|جامهٔ سِپیدَش را
|به تَنِ رود
|بَخشید
|وَ زِمزِمِهٔ باران
|در هَر گوشهٔ شَهر
||پیچید
|وَقتی تو خَندیدی
|صِدایِ رَهایِ پَرَنده
|به گوش
||رِسید
|نِشانَت را
|از هَمه کَس
||میتوان پُرسید
|نامَت
|هَنوز هَم
||زِندگیست
|نامَت
|هَنوز هَم
||زِندگیست
Die Welt Schwieg
Ein Kinderschrei
im Hals erstickt
kein Ausweg mehr
kein Schritt zurück
...die Welt
schwieg einfach
schwieg einfach
Eine Mutter weint
ganz leis und still
eine Spur aus Blut
die fallen will
auf kalte Erde
weit und leer
kein Blick war da
kein Herz, kein Mehr
Die Welt schwieg
immer wieder
kein Echo kam
aus diesen Liedern
Die Welt schwieg
ließ uns allein
kein Licht blieb übrig
nur kalter Schein
Die Wüste seufzt
verliert den Atem
der Himmel bleibt
in dunklen Daten
Wolken ziehen
Scham verhüllt
verbergen alles
was niemand fühlt
Die Wand bleibt stumm
kein Wort, kein Klang
ihr Schweigen wächst
so tief und lang
höher... höher...
als jeder Schrei
stärker als
das, was zerbricht dabei
Der Schmerz bleibt nah
er läuft nicht fort
dreht sich im Kreis
an diesem Ort
wieder und wieder
ohne Ziel
ein leiser Sturm
der niemals fiel
...die Welt
schwieg einfach
wieder... wieder...
schwieg einfach
The World Chose Silence
A child’s cry
stalled in the throat
no way out
nowhere to go
the world
chose silence
chose silence
A mother wept
soft and low
a line of blood
began to flow
upon the earth
cold and wide
no one saw
no one cried
the world chose silence
again and again
no voice returned
no echo came
the world chose silence
left us alone
no answer there
no mercy shown
the desert sighed
and lost its breath
the sky stood still
in silent death
clouds pulled down
in shame they fell
hid their face
and would not tell
the wall stood still
it heard no plea
its silence rose
like a rising sea
higher higher
than any scream
stronger than
a broken dream
pain stayed close
it would not run
it turned and turned
inside as one
again it turned
again it stayed
a quiet storm
that never fades
the world
chose silence
again again
chose silence
گقتگو ( ترانه )
گُفْتَم کِه غَمَت
عَرش تَحَمُّل نَتَوان کَرد
گُفْتا کِه بِه تَقْدیر
چنین نَقْش نِشان کَرد
گُفْتَم کِه صَبا
نافِهٔ گُل را بِه گِل آمیخْت
گُفْتا کِه صَبو
تَعْزیَتِ خاک فَغان کَرد
گُفْتَم کِه جَهان
دَر گُذَرِ بود و نَبود اَسْت
،گُفْتا کِه زَمان
بودَنِ دِلْدار عَیان کَرد
گُفْتَم کِه سَحَر
روشَنیِ صورَتِ عِشْق اَسْت
،گُفْتا کِه بِه شَب
خَصْم زِ مَن، چِهْرِه نَهان کَرد
گُفْتَم کِه زِ حیْرَت
نِگَهَت بیتَب و تاب اَسْت
گُفْتا کِه نِگَه
دَر تَب و تابَم نِگَران کَرد
گُفْتَم کِه زَمین
دَر طَلَبِ بویِ بَهار اَسْت
گُفْتا کِه زَمان
عُمْرِ سَبُکْبار خَزان کَرد
گُفْتَم کِه بُلَنْدایِ فَلَک
تیرگَهَت بود
گُفْتا کِه فَلَک
قَدِّ نِگونْسار کَمان کَرد
گُفْتَم کِه غَمَت
عَرش تَحَمُّل نَتَوان کَرد
گُفْتا کِه بِه تَقْدیر
چنین نَقْش نِشان کَرد
Sunday, 12 April 2026
از یاد مَبَر( ترانه )
Saturday, 11 April 2026
ته نیایی ( ترانه کوردی )
لە بەیانەوە
گۆرانییەکم گوت
تنهایی ( ترانه )
حضور سپیده ( ترانه )
از سپیده
سرودم
بغضی آشنا
راهِ نفس را
فِشُرد
غروبی شد و
ستارهها
بر سقفِ شهر
فرو ریختند
آسمان هم
از اندوه
چادُرِ شب
بر سر کشید
بغضی آشنا
راهِ نفس را
فِشُرد
از یادت نوشتم
قطره ای سرگردان
گوشهی چشم را
آزُرد
آوازی
---در گوش
پیچید
تا
شوقی
---در دل
بر انگیزد
آوازی
---در گوش
پیچید
---تا شوقی در دل
بر انگیزد
از باران گفتم
جاماندهی برگ ها
---بر زمین
بارید
از حضورت
که سرودم
هراس از
اهریمنِ شب
---رخت
بر بست
حالِ غریبی
در جان نشست
حالِ غریبی
در جان نشست
رنگینکَمانی
بر دیوارِ کوچه
تابید
و سرانجام
دروازهی صبح
بر اولین نگاهِ روز
گُشوده گَشت
گُشوده گَشت
گُشوده گَشت
حالِ غریبی
در جان نشست
حالِ غریبی
در جان
نشست
جهان سکوت برگزید (ترانه )
نالهی کودکانه
در گلو ماسید
...جهان
سکوت برگُزید
سکوت برگُزید
سکوت برگُزید
مادری
گِریست
... آرام
ردِّ خون
بر سینه ی زمین
نشست
کسی ندید
کسی نشنید
جهان
سکوت برگُزید
سکوت برگُزید
فریادی هم
نرسید
آهِ کویر
خشکید
آسمان
ناشنوا ماند و
لحاف ابر
از شرم
بر سر
کشید
سکوتِ دیوار
بلندتر از
فریاد بود
...بلندتر
...بلندتر
درد
هم
به جایی
نمی گُریخت
تنها
در تن
می چرخید
بازچرخید
بازچرخید
... جهان
سکوت برگُزید
سکوت
برگُزید