Sunday, 19 April 2026

دلا صبری روا دارم
















 
دلا صبری رَوا دارم، کزین دُردانه تاب آرم
به خصمی چون گرفتارم، گُنَه  ناکرده بر دارم



 
... دلا صبری روا دارم
... دلا صبری روا دارم



 
هزاران زخمه بر سازم، بزن ای همدمِ رازم
که با زَخمَت چو می‌سازم، چه باک از سوزِ بسیارم



 
... دلا صبری روا دارم

... دلا صبری روا دارم



 
خموشی مونسِ جان شد، دِلی از درد...نالان شد
زبان از شکوه پنهان شد، به مهرَش سر چو بسپارم



 
... دلا صبری روا دارم
... دلا صبری روا دارم



 
رها از بند  می باید، گَرَم بندی نَیَفزاید
ز چشمِ شوخِ او شاید، رهایی نیست در کارم



 
... دلا صبری روا دارم

... دلا صبری روا دارم



 
بخوان جانا تو از جانم، کزین جانان که نالانم
همه درد است و درمانم، زنازَش نیست زِنهارم



 
... دلا صبری روا دارم

... دلا صبری روا دارم

... دلا صبری روا دارم

Friday, 17 April 2026

Wenn der Frühling weint








Der lautlose Klang des Frühlings
Unter der Last der Zeit
Bricht erneut—
In Tränen aus,
Fällt erneut—
In Tränen

Der feuchte Hauch der Erde
Im Schatten der dunklen Nacht
Wird verhüllt,
In Trauer gebracht

Damit der Kummer
Wieder
Seine blasse Farbe trägt
Und die Stadt—
Noch immer still—
Kein Lied mehr in sich hegt

Im trägen Glauben der Zeit
War es unbegreiflich still,
Dass deine Schritte
Ein Abschied waren
So leise, wie man gehen will

Damit kein Wiedersehen
Das Herz noch einmal bricht

Und nun—
Selbst der Frühling
Ohne dich, mein Licht,
In Tränen spricht

Ohne dich, mein Licht—
Selbst der Frühling
Hat zu weinen gelernt

Und wieder…
Fällt er
In Tränen.

Whisper of a Silent Spring






The voiceless hymn of spring
Under the weight of passing days
Breaks again—
Into tears,
Falls again—
Into tears

The earth breathes sorrow
Beneath the shadowed veil of night
Wrapped in quiet grief,
Lost from sight

So that sadness
May once more
Spread its color across the sky
And the city—
Still and hollow—
Forgets its lullaby

In the slow belief of time
It could not understand
That your footsteps
Were a farewell
Soft as slipping sand

So no memory
Would ache again
From the echo of goodbye

And now—
Even spring itself
Without you, my dear,
Has begun to cry

Without you, my dear—
Even spring
Has begun to cry

Again…
It falls
Into tears.

خسرت ( ترانه )






در  دِل ...چِه بِجُویَم 

کِه دِلدار...غَریب است

اَز غَم ...چِه بِگویم

 چُو غَمخوار... فَریب است


اَز شِکوه ...چِه حاصِل

 کِه فَریاد... زَبون  شُد

دَر نالِه... چِه اُمّید 

چُو اَغیار... قَریب است


با  دَشت... چِه نَجوا 

کِه طوفان... بِه سِتیز است

با ماه ...چِه رویا 

چُو سیَه‌ ... اَبرِ مَهیب است


زین قِصّه... چِه پَروا

 کِه شَبانگاه ... سَبو ریخت

زان غُصّه... چِه مَأوا 

چُو... کَمینگاهِ رَقیب است



بَر طََبل ... چِه کوبی

 چُو دِلی... با تو نَباشد

اَز دَرد ... چِه نالی

 کِه جَفا‌کار ... طَبیب است


دَر خاک ...چِه عَطری 

چُو پُر اَز ...لالِه ی گُلگون

اَز بَرگ... چِه باغی 

کِه خَزانَش ...بِه نَهیب است


دَر جان ...چِه نَفَس ماند 

چُو هَم دَم ...بِه سِتَم رَفت

دَر کار... چِه تَدبیر 

کِه سِتَمکار ... حَبیب است


اَز خانِه... چِه مانَد

 چُو گِدا ... بَستِه‌ ی جان است

بَر  خوانِ تو

 جان.. کَندَنِ ما

 اَز چِه... نَصیب است


اَز نَقشِ نِهانی 

کِه فَلَک... باز نِشان کَرد

گَر مَرثیه‌ ای... ماند 

هَمان  قِصّه... عَجیب است


گَر مَرثیه‌ ای... ماند 

هَمان  قِصّه ...عَجیب است


دَر  دِلْ ...چِه بِجُویَم 

کِه دِلدار...غَریب است





Thursday, 16 April 2026

گریه ی بهار ( ترانه )










... نوایِ بی نوایِ بهار

از هُجومِ روزگار
باز
به گِریه نشست

... باز
به گِریه نشست

... نمِ غمگینِ زمین
در  سایه  ی سیاهِ شب 
پوشیده گَشت

پوشیده گَشت

... تا اندوه
دوباره
رنگِ ماتم  بِگُستَرانَد

...  وَ شهر
 همچنان
بی سُرود بِمانَد

بی سُرود بِمانَد

... در باورِ کُندِ زمان
نمی گُنجید

... که قدم هایت
وداعی بود

 تا ازهر دیدار
نَیازارد

... اینبار
بهار- هم
بی حُضورت 
ای یار
به گِریه نشست


بی حُضورت ای یار

بهار-هم

... به گِِریه نشست


به گِریه نشست


Wednesday, 15 April 2026

Als du lächeltest

 





Als du lächeltest
erwachte der Himmel
in tausend Lichtern
und eine weiße Wolke
konnte ihre Sehnsucht nicht halten
|| und weinte

Als du lächeltest
die goldenen Felder
bewegten sich leise
im stillen Wind
|| und tanzten

Ein sanfter Hauch
weich und langsam
zog durch die Wüste
|| wie ein Flüstern

Als du lächeltest
die Nacht blieb wach
und sehnte sich nach dem Morgen
und das erste Licht
fiel auf jede Fensterfront
|| wie Gnade

Als du lächeltest
alle Farben
in den Adern der Erde
erwachten
|| und leuchteten

Und der Klang des Regens
in stillen Straßen
|| hallte wider

Als du lächeltest
ein ferner Gesang
fand seinen Weg
tief in mein Herz
|| und blieb

Dein Name
ist das Leben selbst

Dein Name
ist das Leben selbst

Dein Name
ist das Leben selbst

When you smiled






 

When you smiled
the sky came alive
with a million lights
and a pale white cloud
couldn’t hold its longing
 and cried


When you smiled
golden fields
moved like waves
in the quiet wind
 and danced


A tender breeze
soft and slow
crossed the desert
 like a whisper


When you smiled
the night stayed awake
aching for dawn
and the morning light
fell on every window
 like grace


When you smiled
all the colors
in the veins of earth
came alive
 and shimmered

And the sound of rain
through the silent streets
 kept calling


When you smiled
a distant song
found its way
to the deepest part of me
 and stayed


Your name
is life itself


Your name
is life itself


Your name
is life itself

اِبْتِسامَتُكَ




 

حِينَ ابْتَسَمْتَ
أَشْرَقَتِ السَّماءُ بِنُجُومِها
وَسَحابَةٌ بَيْضاءُ ذَرَفَتْ دَمْعَ الشَّوْقِ

حِينَ ابْتَسَمْتَ
تَمايَلَ القَمْحُ فِي الحُقُولِ
وَهَبَّ نَسيمٌ رَطِبٌ يُداعِبُ الصَّحْراءَ

حِينَ ابْتَسَمْتَ
سَهِرَ اللَّيْلُ شَوْقًا لِلْفَجْرِ
وَبَسَطَ الصُّبْحُ نُورَهُ عَلَى الشُّرُفاتِ

حِينَ ابْتَسَمْتَ
تَوَهَّجَتِ الأَلْوانُ فِي عُرُوقِ الأَرْضِ
وَهَمَسَ المَطَرُ فِي أَزِقَّةِ المَدِينَةِ

حِينَ ابْتَسَمْتَ
بَلَغَ صَوْتُ الطَّيْرِ شَغافَ القَلْبِ

اِسْمُكَ هُوَ عَيْنُ الحَياةِ
اِسْمُكَ هُوَ عَيْنُ الحَياةِ
اِسْمُكَ هُوَ عَيْنُ الحَياةِ

Tuesday, 14 April 2026

کاتێک تۆ پێکەنیت










 کاتێک لە ناو چاوانم دا
 تۆ پێکەنیت

 ئاسمان
 ئەستێرەکان
 وەک میوان
 لە خۆی دەگرێت
 و هەورێکی سپی
 لە خۆشی
 فرمێسک دەبارێت


 کاتێک لە ناو چاوانم دا
 تۆ پێکەنیت

 قاچەی سەوزی گەنم
 لە ناو دشت
 هەڵپەڕکێت

 باێکی تەڕ
 بەسەر تاوی گەرمەی چۆڵ
 دا دەتێت


 کاتێک لە ناو چاوانم دا
 تۆ پێکەنیت

 دارە بیدەکە
 قژی ئاڵۆزی
| بە با
 شانە دەکرێت

 باخ
 لەگەڵ هەموو بێ‌گەڵاکەی
 بەهار
 لە ڕێدا دەبینێت


 کاتێک لە ناو چاوانم دا
 تۆ پێکەنیت

 شەو
 چاوەڕێی ڕۆژ دەکات
 هەتا بەیانی
 بێ‌خەو دەماوێت

 بەیانی
 فەرشی ڕووناکی
 لەسەر ئەیوانی ماڵ
 دادەنێت


 کاتێک لە ناو چاوانم دا
 تۆ پێکەنیت

 گوڵی سوور
 لە خەوی مانگاو
 چاوی بۆ تۆ
 دەگێڕێت

 هەموو ڕەنگەکان
 لە ناو خوێنی زەوی
 درەوشان دەبن


 کاتێک لە ناو چاوانم دا
 تۆ پێکەنیت

 چیای بەرز
 جلێکی سپی
 بە ڕووبار دەبەخشێت

 چرپەی باران
 لە هەر شوێنێکی شار
 دەنگ دەدات


 کاتێک لە ناو چاوانم دا
 تۆ پێکەنیت

 دەنگی باڵندە
 بە ئازادی
 دەگاتە گوێ

 نیشانت
 لە هەموو کەس
 دەتوانرێت بپرسدرێت


ناوت

 هێشتا هەر
 ژیانە




 ناوت

 هێشتا هەر
 ژیانە


Monday, 13 April 2026

وقتی تو خندیدی ( ترانه )









|وَقتی تو خَندیدی 
|آسمان 
|سِتاره‌ها را
|مِهمان نمود و 
|اَبری سِپید 
|از شَوق 
||گِریه کَرده بود 


|وَقتی تو خَندیدی  
|ساقهٔ سَبزِ گَندُم 
|در دَشْتْ 
||رَقصید 

|نَسیمِ نَمناک 
|بَر هُرمِ بیابان 
||وَزید 

|بیدِ سَر به‌ زیر 
|موهایِ آشفته را 
|با باد 
|شانِه کِشیدْ 
|وَ باغ 
|با هَمهٔ بی‌برگی 
|بَهارِ بازیگوش را 
|در راه 
||دید 


|وَقتی تو خَندیدی 
|شَبْ | در اِنتِظارِ روز 
|تا صُبح 
||بیدار| ماند 

|سِپیده 
|فَرشی از نور 
|بَر اَیوانِ خانه 
|گُستَرانْدْ 
|وَ غُنچهٔ گُلِ سُرخ 
||در خوابِ مَهتابیِ سَحَر 
|چِشم به‌سویِ تو 
||گَردانْدْ 


|وَقتی تو خَندیدی 
|هَمهٔ رَنگ‌ها 
|در رَگ‌هایِ زَمین 
||دِرَخشید 

|قُلّهٔ پُرغُرور 
|جامهٔ سِپیدَش را 
|به تَنِ رود 
|بَخشید 
|وَ زِمزِمِهٔ باران 
|در هَر گوشهٔ شَهر 
||پیچید 


|وَقتی تو خَندیدی 
|صِدایِ رَهایِ پَرَنده 
|به گوش 
||رِسید 

|نِشانَت را 
|از هَمه کَس 
||می‌توان پُرسید 

|نامَت 
|هَنوز هَم 
||زِندگی‌ست 

|نامَت 
|هَنوز هَم 
||زِندگی‌ست 



Die Welt Schwieg






Ein Kinderschrei
im Hals erstickt
kein Ausweg mehr
kein Schritt zurück

...die Welt
schwieg einfach
schwieg einfach



Eine Mutter weint
ganz leis und still
eine Spur aus Blut
die fallen will

auf kalte Erde
weit und leer
kein Blick war da
kein Herz, kein Mehr



Die Welt schwieg
immer wieder
kein Echo kam
aus diesen Liedern

Die Welt schwieg
ließ uns allein
kein Licht blieb übrig
nur kalter Schein



Die Wüste seufzt
verliert den Atem
der Himmel bleibt
in dunklen Daten

Wolken ziehen
Scham verhüllt
verbergen alles
was niemand fühlt


Die Wand bleibt stumm
kein Wort, kein Klang
ihr Schweigen wächst
so tief und lang

höher... höher...
als jeder Schrei
stärker als
das, was zerbricht dabei



Der Schmerz bleibt nah
er läuft nicht fort
dreht sich im Kreis
an diesem Ort

wieder und wieder
ohne Ziel
ein leiser Sturm
der niemals fiel



...die Welt
schwieg einfach

wieder... wieder...
schwieg einfach

The World Chose Silence




A child’s cry
stalled in the throat
no way out
nowhere to go

the world
chose silence
chose silence


A mother wept
soft and low
a line of blood
began to flow

upon the earth
cold and wide
no one saw
no one cried


the world chose silence
again and again
no voice returned
no echo came

the world chose silence
left us alone
no answer there
no mercy shown


the desert sighed
and lost its breath
the sky stood still
in silent death

clouds pulled down
in shame they fell
hid their face
and would not tell


the wall stood still
it heard no plea
its silence rose
like a rising sea

higher higher
than any scream
stronger than
a broken dream


pain stayed close
it would not run
it turned and turned
inside as one

again it turned
again it stayed
a quiet storm
that never fades


the world
chose silence

again again
chose silence


گقتگو ( ترانه )






گُفْتَم کِه غَمَت

عَرش تَحَمُّل نَتَوان کَرد 

گُفْتا کِه بِه تَقْدیر

چنین نَقْش نِشان کَرد


گُفْتَم کِه صَبا

 نافِهٔ گُل را بِه گِل آمیخْت

گُفْتا کِه صَبو

 تَعْزیَتِ خاک فَغان کَرد


گُفْتَم کِه جَهان

 دَر گُذَرِ بود و نَبود اَسْت

،گُفْتا کِه زَمان

 بودَنِ دِلْدار عَیان کَرد


گُفْتَم کِه سَحَر

 روشَنیِ صورَتِ عِشْق اَسْت

،گُفْتا کِه بِه شَب

 خَصْم  زِ مَن، چِهْرِه نَهان کَرد



گُفْتَم کِه زِ حیْرَت

 نِگَهَت بی‌تَب و تاب اَسْت

گُفْتا کِه نِگَه

 دَر تَب و تابَم  نِگَران کَرد



گُفْتَم کِه زَمین 

دَر طَلَبِ بویِ بَهار اَسْت

گُفْتا کِه زَمان 

عُمْرِ سَبُکْبار خَزان کَرد



گُفْتَم کِه بُلَنْدایِ فَلَک

 تیرگَهَت بود

گُفْتا کِه فَلَک

 قَدِّ نِگونْسار کَمان کَرد



گُفْتَم کِه غَمَت

عَرش تَحَمُّل نَتَوان کَرد 

گُفْتا کِه بِه تَقْدیر

چنین نَقْش نِشان کَرد


Sunday, 12 April 2026

از یاد مَبَر( ترانه )








از یاد مَبَر
ترانه ای 
که باهم
از بَر
می خواندیم


لحظه هایی که
کنار دیوار
بِه انتظارِ نیم نگاهی
می ماندیم

حسرتی می مانَد 
اَفسوس

دیروز
 چه زود گذشت



از یاد مَبَر
که زمین
از پَسِ زمستان
باز
 جامه ی نو
 می پوشد


غُنچه ای به غَمزه
بَر شاخه ی خُشک
می خُروشد

زندگی 
جانِ تازه ای
از دلِ زمان
می نوشد

حسرتی می مانَد
اَفسوس

دیروز
 چه زود گذشت




از یاد مَبَر
 یارانی بسیار
زنده-یاد 
شدند



آرامِ واژه ها
شکلی از
 فریاد شدند


دلِ کوچکِ کبوتران 
طعمه ی صیاد شدند


حسرَتی می مانَد
 اَفسوس

دیروز
 چه زود گذشت




از یاد مبر
که سرودِ باران
بر بام خانه
همچنان
 می خوانَد

کوچه
در انتظارِ قدمهایت
تا صبح
بیدار می مانَد

روز 
رُخ از حجابِ شب
بیرون می کشانَد



حسرَتی می مانَد
اَفسوس

دیروز
 چه زود گذشت


دیروز
 چه زود گذشت

دیروز
 چه زود 
گذشت

 چه زود 

Saturday, 11 April 2026

ته نیایی ( ترانه کوردی )


 





لە بەیانەوە

گۆرانییەکم گوت

گریانی ناسراو
ڕێگای هەناسە
بەست

ئێوارە بوو و
ئەستێرەکان
لە سەر بانی شار
ڕژانە خوارەوە

ئاسمانیش
لە خەم
پۆشاکی شەو
لە سەر خۆی دا

گریانی ناسراو
ڕێگای هەناسە
بەست

لە بیرت نووسیم
دڵۆپێکی سەرگەردان
لە کونجی چاو
ئازاری دا

گۆرانییەک
لە گوێدا
سووڕا
تا
هەستێک
لە دڵدا
هەڵبژێرێت


گۆرانییەک
لە گوێدا
سووڕا
تا هەستێک لە دڵدا
هەڵبژێرێت

لە باران وتم
گەڵاکانی ماوە
لە سەر زەوی
بارین

لە بوونی تۆ
کە گۆرانییەکم گوت
ترس لە
شەوی تاریک
لەبەرچوو

هەستێکی نامۆ
لە ناو گیاندا
نیشتەجێ بوو


هەستێکی نامۆ
لە ناو گیاندا
نیشتەجێ بوو

کەوانێکی ڕەنگاوڕەنگ
لە سەر دیواری کۆڵان
درەوشایەوە

و لە کۆتاییدا
دەرگای بەیان
لە یەکەم نیگای ڕۆژ
کرایەوە

کرایەوە
کرایەوە


هەستێکی نامۆ
لە ناو گیاندا
نیشتەجێ بوو

تنهایی ( ترانه )





 


تنهایی را
به تن کردم

...لباسی کهنه

 که از درزهایش
درد
می چِکید

...می چِکید

...می چِکید


نه اشکی پیدا

نه لبخندی هویدا

نقابی تنها

تا از راه

باز نمانَم

...باز نمانَم


دل
بی‌صدا
می‌شِکَند
می دانم

می دانم

مثلِ سقوطِ قطره‌ای
ِدر بی‌انتهای
تاریکی

...تاریکی

...تاریکی


روز
از هراسِ شب

به سپیدیِ گلبرگ

چنگ کشید

...چنگ کشید



تاریکی
بر دشت
خیمه زد


...شب
از پنجره خزید
و در دلِ خانه

جا خوش کرد

جا خوش کرد


تنهایی را
به تن کردم


تنهایی را

به تن

 کردم

حضور سپیده ( ترانه )






از سپیده‌

سرودم


بغضی آشنا

راهِ نفس را

فِشُرد


غروبی شد و

ستاره‌ها

بر سقفِ شهر

فرو ریختند


آسمان هم

از اندوه

چادُرِ شب

بر سر کشید


بغضی آشنا

راهِ نفس را

فِشُرد


از یادت نوشتم

قطره‌ ای سرگردان

گوشه‌ی چشم را

آزُرد


آوازی

---در گوش 

پیچید

تا

شوقی 

---در دل

بر انگیزد


آوازی

---در گوش

 پیچید

---تا شوقی در دل

بر انگیزد


از باران گفتم

جامانده‌ی برگ‌ ها

---بر زمین

بارید


از حضورت

که سرودم

هراس از

اهریمنِ شب

---رخت 

 بر بست


حالِ غریبی

در جان نشست


حالِ غریبی

در جان نشست


رنگین‌کَمانی

بر دیوارِ کوچه

تابید


و سرانجام

دروازه‌ی صبح

بر اولین نگاهِ روز

گُشوده گَشت

گُشوده گَشت

گُشوده گَشت


حالِ غریبی

در جان نشست


حالِ غریبی

در جان

 نشست



جهان سکوت برگزید (ترانه )




ناله‌ی کودکانه

در گلو ماسید


...جهان


سکوت  برگُزید


سکوت  برگُزید


سکوت برگُزید


مادری

 گِریست

... آرام


ردِّ خون

بر سینه ی زمین

 نشست


کسی ندید

کسی نشنید


جهان

سکوت  برگُزید


سکوت  برگُزید


فریادی هم

 نرسید


آهِ کویر

خشکید

 

آسمان

ناشنوا ماند و


لحاف ابر

از شرم

بر سر 

کشید


سکوتِ دیوار

بلندتر از 

فریاد بود


...بلندتر

...بلندتر


 درد 

هم

 به جایی

 نمی‌ گُریخت


تنها

در تن

 می چرخید


 بازچرخید

 بازچرخید




... جهان


سکوت  برگُزید


سکوت 

 

برگُزید