زمان
شتابان
از میانِ دستان خالیِ ما گذشت؛
از میانِ صفِ آرزوهایی
که شماره
در مشت
به انتظار
.پیر شدند
:گفتم
پیش از آنکه
بهار
در رگ‌هایمان جوانه بزند
خزان رسید
و رؤیا
در ایستگاهِ دیروز
.جا ماند
:گفتی
بر این خاک
ماندن
رنگِ غربت دارد؛
قدِ درخت
هر روز کوتاه‌تر می‌شود
دیوار
آسمانِ پنجره را
می‌دزدد
و ما نیز
واژه‌هایمان را
به اجبار
.قورت می‌دهیم
:گفتم
دلتنگِ توام،
دلتنگِ خودم
و فرداهایی
که هر بار
.نرسیدند
ترسی
در من لانه کرده است؛
،نه از نبودن،
از روزی
که هیچ‌کس
چشم‌به‌راهِ هیچ‌کس نباشد
و عشق
در ازدحامِ لحظه‌ها
.سرگردان شود
:گفتی
با هر ضربه به در
دلم
بیش از دستانم
می‌لرزد
و هنوز هم
خیالم
در کوچهٔ تو
پرسه می‌زند
تا سکوت
در جای خالی‌ات
.ننشیند
:گفتم
اگر دستِ بسته
دستگیرهٔ زنگ‌زده را
بچرخاند
و هوای تازه را
به درونِ نمورِ خانه
،برساند
صبح
تنِ خونینِ افق را
از سوزِ زخمِ شبانه
.می‌رهاند
ارسلان-ویسبادن
دوازدهم نوامبر 2026
No comments:
Post a Comment