مرگ
در هر گوشهی خانه
نشست،
و فریادی
از حنجرهی پنجره گذشت.
مادری
با لمسِ درزهای دیوار،
انعکاسِ صدای دخترش را
میجوید؛
ترَکی
در زیرِ پوستِ آینه
میروید.
واژگانِ مردانهی قانون
بر شانههای قدرت
ایستاده است،
و موهایی
در حافظهی قیچی
هنوز
گیسباف میشوند.
سیاهیِ خاک
لبها را
با سوگندی به سکوت
مُهر میزند.
شب
در رَحِمِ شهر
سپیده را سقط میکند؛
و بندِ نافِ خونین
هر صبح
در افق
تاب میخورد.
ارسلان ـ ویسبادن
هجدهم نوامبر ۲۰۲۶
No comments:
Post a Comment