به استاد شجریان

نه تردیدی در میان بود

و نه نشانِ فتحی

در پایان

تا این دیرساله درد را

با شرنگِ شوکران  

درمان سازم

نه سرودی بر زبان بود

و نه سروری

در جان

تا بازیِ تلخِ روزگار را

با اکسیر تقـدیر

آسان سازم

نه سودایِ پنداری 

در سر می پرورانم

و نه آوایِ سازِ ناکوکی را

بر زبان می رانم

تنها می دانم 

 خشمِ سوزانی است 

شبیه خوانیِ شاخه هایی که

 رازِ ستمگریِ داس و تبر را

در سکوت جنگل

عـریان می کنند

تردیدی در میان

و قاطعیتی هم عیان نیست

تنها ترانه هایِ توست

حتی

در واپسین آفتابِ زمستان

که  با من می مانند

پس بمان و
دمی دیگرنیز

بخوان !

ارسلان- تهـران

نهـم خـرداد 1397

شاید پـرواز

 شاید

 اگر

 می دانست

 پرواز

 همان خاکسترِ خاطراتی است

 که بر بومِ کهنه ی نقاشی

 در خواب رفته است

 شاید

 اگر

 می دانست

 زمین

 گوی واره ی بی مرزیست

 تا بالهایِ پریدن را

 با ثقلِ سهمگینِ خویش

 در هم شکند

 شاید 

 اگر 

 می دانست

 زمان

 ناگزیریِ راهی است

 در عبورِ ابلهانه ی فصول

 تا قصه ها را

 بی پایان

 رها سازد

 شاید

 اگر

 می دانست

 خاک

 بسترِ سردی  است

 تا گونه های تبدار شقایق را

 پریشان  نماید

 شاید....

 شایدهم

 می دانست

 نه زمین است و نه زمان

 و نه خاکِ سردِ بی سامان

 که پرواز را

 بدینسان

 از خوابها می رباید ....

  ارسلان

  پنجم‌اردیبهشت ماه نود و هفت

  تهران

به سان سپیده ..

  نه به سانِ سرودی

  می ­خواهمت

  تا با زمزمه ­ای

  بسرایمت

  نه چون تصویری

  که در هر نگاه

  به رنگی

  بنگارمت

  نه شعـری

که با ضرب­آهنگِ وزنی

  بیارایمت

  و نه حتا ترانه ­ای 

  که با هر سازی

  بنوازمت

  به سانِ دمیدن سپیـده ای­ 
  تنها

  بر سطح مه آلوده ی آینـه

  با صـدایی به رنگ باران

  تا کلامی پریشان را

  شاعرانه سازد

ارسلان - تهران

واژگان هنـوز می­ خـوانند

واژگانیِ ناشناس

در حسِ سبزِ برگ

ریشه کرده ­اند

تمامیِ فصول

در آسمانِ بهـاری

می­ غـرند

و حسرتی دیرساله

در پستویِ تنهایی

بی­ صدائیت را

شِکوه می­ کند

باز  نمی­ دانم

با کدام کلام

حضورت را بخوانم

تا

مانایی اسارت را

با تـردیدِ رهایی

طاق زند

چیزی یا کسی در من

دوباره می­ خواند

حتی

در هنگامه­ ای که باغ

از صدایِ رویشِ برگ

تهی می­ گـردد

چیزی یا کسی

 هنوز هم

بسانِ سنبله­ ی سبزِ گنـدم

از کوچه­ هایِ کودکی

تا آشفته­ بازار شهـر

در من می­ روید

از سرریزِ قطره ­ها

بر جـدارِ نازکِ دلتنگی

سیراب می­ شود

در فضایِ خالیِ اتاق

پرسه می ­زند

و بر بی­ رنگیِ تکه کاغذی

آرام می­ گیـرد

                                          ارسلان- تهـران

                                         دوم خـرداد 1397

نتوان دید

  این خاک پر از خار‌،به خواری نتوان دید

  این مردم بیزار، به زاری نتوان دید

  هرگوشه ی این مُلک به یغما چو برفته است

  کس قافله را میل به یاری نتوان دید

  چون خواب شود چاره ی درد همه ارباب

  این رود روان را به خماری نتوان دید

  گر چشمه ای از خشم بجوشد نکن عیبش

  سیلی است رها و به حصاری نتوان دید

  هر وعده ی واعظ که حوالت به برین بود

  تخدیر خلائق شد و کاری نتوان دید

  دل خانه ی یار است و ز اغیار مپرسید

  کاین قصه ی غم را زنگاری نتوان دید

  شب می گذرد روز ندا می دهد امروز

  در روشنی صبح غباری نتوان دید

  صاحبدل بیدار! ز بانگی که بر آید

  جان مایه ی ره کن که سواری نتوان دید

ارسلان – تهران

سوم خرداد ماه نود و هفت 

ققنوس درآتش(کردی)

ترجمه ای آزاد از شعر

















بۆ قاره مانی ئاور کوژینه وه 
===============


 له کامه کۆیره رێی
 پڕ له دووکه ل و درۆی 
 مابوویه وه
 باران.!..
 که ئاوازه وی برسی
 کۆرپە کانی خۆی
 هه لده لووشێت ...

به ر له تۆ
 بارانێکی دیکه باری ..
 ته نانه ت له جینسی
 خۆل و خۆله مێش ...

 به ر له تۆ ده ستانێکی لاواز
 به دووای
 دوایین هه ناسه ی جوامێرانی
 له نێوان  ئاور و ئاسندا
 ده  گه را 
هه تا گریانی
 له بارانی مندالێک 
هێمن کاته وه ... 

له کوی بووی باران
 که ئیستاش
 خه لکی ئه م سه رزوییه
 ده سته و رووی ئاسمان
 ماونه ته وه

کوبانی ( کردی)

ترجمه ای آزاداز شعر کوبانی

به سه‎ر روخساری پرشنگداری کیژۆله‌کانی کۆبانیدا

بباره

 ێه‎ی هه‎وره بێ بارانه‎کان

 له لوتکه‎ی هه‎لفریندا

به سه‎ر خاکی ولاتێکی سوتاو

 که ئێستاش

به قامچی ترس و دله‎راوکێ

 ده‎لاوێته‎وه.

هو ئه‎ی شنه‎ی با

 سرودی رزگاری دایکانێ شورشگێر مان

 بۆ بخوێنه

 ئه‎و کاته‎ی که

 به گژ دۆژمناندا

ده‎چنه‎وه.

به سه‎رماندا بدره‎وشه

 ئه‎ی گزنگی سه‎رمابردوی خۆره‎تاو

 بنواره که چۆن

 بلێسه و ده‎رد و ئازاری

برینی پر له شه‎رمی ژنانیک

له کۆلانه‎کانی کۆبانی

 چه‎نگ له عه‎رزی تینوی خویندا

 دا ده‎گرن.

ئه خاکی بی پێر و به‎ره‎که‎ت

 به‎سه‎ر خۆتدا برووخی و

شه‎رم بت گرێ

 له‎وه‎ی که درک و دالت

 قامه‎تی به‎رزی نه‎مامه‎کانت

ده‎شکێنن.

ئه‌ی شه‌وانی پیس و بۆ گرتوو

 برۆن و به جی بێلن

 پێده شت و لێره‌واره‌کانی وولات

 ئه‌و کاته‌ی که

شۆره‌ سوارانی به‌ربه‌یانی

 به زه‌رده‌ خه‌‌نه‌ی خۆیان

 رێگا و رێبازی

 خه‌لیفه‌کانی گه‌وره و بچوک

به گالته ده‌گرن.

له گه‌لماندا بخوێنن

هۆنراوه‌کانی له باران

 کاتیک که گه‌ل

 شنه بای به‌هاری

 دا ده‌مرکێنن

بلیسه‌ی ئاگری ئاراو قه‌رار له هه‌لگیراو.