مستِ الستند

در کعبه اگر مست درآیی همه مستند

هر قوم به هر رنگ و زبان باده‌پرستند

در بتکده هشیار نشستند خلایق

گو خوابِ بتان را به کلامی نشکستند

در شهر اگر شهره شوی از می و مطرب

سجاده‌نشینان به نهان جام به دستند

آرامِ جهان را نپسندند حریفان

از بندِ غم و محنتِ دوران چو برستند

آن سنگِ سیاهی که شود محرمِ هر راز

اسرارِ نهان بود که از صومعه جستند

با کس ز سراپردهٔ عشاق مکن فاش

زان بختِ سیاه است که بر خاک نشستند

بر منبر و محراب ز مهری اثری نیست

از وعظِ چنان بود که میخانه ببستند

با کعبه و مسجد نشود راه به ساحل

چون رشتهٔ دل از می و پیمانه گسستند

گر تلخیِ این جام به کامت نشود رام

گو باده سلامت، همگان مستِ الستند

ارسلان ـ ویسبادن

نوزدهم ژوئن ۲۰۲۶