Iranian Haiku Part II: Village

1

Dawn—
the rooster's call,
the scent of fresh bread.

2

The hot oven.
Woodsmoke
through an open window.

3

The old well—
a wet rope,
water dripping beneath the bucket.

4

Wild roses
over the garden fence—
the lane strewn with petals.

5

Mud-brick wall.
A sparrow's shadow
at the noon call to prayer.

6

Beside the wall
a hollyhock—
the hum of a bee.

7

Warm wind.
Grandmother's shawl
filled with the scent of sunshine.

8

Village sunset.
The narrow path,
dust rising from the herd.

Arsalan — Wiesbaden
9 July 2026

Iranian Haiku Part I: Nature

1

Plane tree reflected—
through the running stream
the image flows.

2

A quiet lake.
A fish leaps—
the cloud breaks apart.

3

Over the small pond
a frog's song
ripples the moon.

4

A sparrow
drinks the moon
from a bowl of water.

5

On the naked poplar
the crow
lands more softly.

6

In the dry reeds
only the wind
keeps playing.

7

Snowy morning—
fox tracks,
the silence of the road.

8

Night snow.
The apple tree,
an empty nest.

9

Desert night—
the full moon,
the chill of sand.

Arsalan — Wiesbaden
9 July 2026

( هایکو ایرانی )بخش سوم: خانه و شهر

۱

گرگ‌ومیشِ صبح

سکوتِ کوچه

خش‌خشِ جاروب

---

۲

پنجرهٔ باز

پردهٔ گلدار

به دورِ شاخهٔ لخت

---

۳

ابری نبود

بوی باران

از درزِ در رسید

---

۴

رنگِ پاییز

بارانِ برگ

حیاطِ خیس

---

۵

زمینِ گل‌آلود

قایقِ کاغذی

نگاهِ کودک

---

۶

غروب

سایهٔ سرو

پشتِ دیوار

---

۷

ایستگاهِ خالی

اتوبوسِ آخر

بارانِ بی‌توقف

---

۸

در حوضِ حیاط

نیمهٔ ماه

زیرِ برگِ انار

---

۹

توفانِ شب

چراغِ ایوان

بیدار ماند

---

ارسلان – ویسبادن

09-07-2026

( هایکو ایرانی ) بخش دوم: روستا

سحر
بانگِ خروس
بوی نانِ تازه

۲

تنورِ داغ
دودِ هیزم
پنجرهٔ باز

۳

چاهِ قدیمی
طنابِ خیس
چکّهٔ آب از زیرِ دلو

۴

نسترنِ وحشی
رویِ پرچینِ باغ
کوچه پر از گلبرگ

۵

دیوارِ کاهگلی
سایهٔ گنجشک
در اذانِ ظهر

۶

کنارِ دیوار
گلِ ختمی
وزوزِ زنبور

۷

بادِ گرم
چادرِ مادربزرگ
بوی آفتاب گرفت

۸

غروبِ دهکده
راهِ باریک
گَرد وخاکِ گله

ارسلان – ویسبادن
09-07-2026

( هایکو ایرانی ) بخش نخست: طبیعت

۱.

تصویرِ چنار

در جویِ آب

جاری شد

۲.

دریاچهٔ آرام

ماهی جَست

ابر ترک برداشت

۳.

بر برکهٔ کوچک

آوازِ قورباغه

ماه را لرزاند

۴.

گنجشک

ماه را

در کاسهٔ آب نوشید

۵.

بر سپیدارِ عریان

کلاغ

آهسته تر نشست

۶.

در نیزارِ خشک

تنها باد

می‌نواخت

۷.

صبحِ برفی

ردّ روباه

سکوتِ جاده

۸.

برفِ شب

درختِ سیب

لانهٔ خالی

۹.

شبِ کویر

ماهِ کامل

سردیِ شنزار

ارسلان - ویسبادن

09-07-2026

Das Lied des Mädchens aus der Ferne

 

Du sagtest:

Es wird zu spät.

Die Uhr

hielt inne

und wartete.

Die Zeit

biss sich

auf die Lippen.

Der Wind

schlief ein.

Kein Blatt

wagte zu beben.

Die Welle

vergaß ihr Brausen,

und der Fluss

erstarrte

im Schweigen.

Ein Vogel

saß

auf der Schulter

eines Daches

und blickte

hinauf

in den Himmel.

Du sagtest:

Beeil dich.

Die Zeiger

drehten sich

wie besessen.

Die Zeit

sprang

aus ihrer Spur.

Der Herzschlag

der Blätter

vermischte sich

mit dem Donner

des Flusses.

Der Vogel

schlug

die Flügel auf

und verschwand

im Aufruhr

des Windes.

Der Sturm

erhob sich.

Du sagtest:

Wir werden nie ankommen.

Der Staub

der Trauer

legte sich

auf das Zifferblatt.

Die Zeit,

atemlos,

stöhnte.

Der Fluss

seufzte.

Eine zornige Welle

warf sich

gegen das Ufer.

Kein Vogel

war geblieben.

Der Sturm

hatte

sein Unheil

vollbracht.

Ich sagte:

Gewiss,

irgendwo

muss es

etwas geben,

eine Antwort,

die darauf wartet,

gefunden zu werden.

Die alte,

scheltende Uhr

schlug zwölf.

Der Horizont

blühte

in den Farben

des Tages.

Ein Hauch

kam

von der Stirn

des Gebirges

und glitt

in die regennasse Seele

des Waldes.

Der Fluss,

als träume er,

ergoss sich

in den Schoß

der Ebene.

Eine Quelle

brach

vor Freude

hervor.

Das tiefste Blau

des Himmels

strömte

über das Meer.

Der Vogel,

müde

von der Wanderung,

kehrte zurück

und sagte

etwas—

ein Lied,

vielleicht,

oder nur

ein Flüstern,

das einst

im Gesang

eines Zigeunermädchens

zu hören war.

Oder vielleicht

hatte es

lange zuvor

in deinem Traum

gelebt.

Arsalan
Wiesbaden
10. Juni 2026

The Gypsy Girl's Song

 

You said,

"It is getting late."

The clock

stood still,

waiting.

Time

bit down

on its own tongue.

The wind

fell asleep.

Not a single leaf

shivered.

The wave

forgot its voice,

and the river

froze

inside its silence.

A bird

rested

on the shoulder of a roof,

its eyes

lost

in the sky.

You said,

"Hurry."

The hands of the clock

whirled

into madness.

Time

sprang forward.

The pulse of leaves

merged

with the river's thunder.

The bird

struck its wings

against the air

and vanished

into the uproar

of the wind.

The storm

rose.

You said,

"We will never arrive."

Dust of sorrow

settled

upon the face

of the clock.

Time,

breathless,

groaned.

The river

sighed.

An angry wave

hurled itself

against the shore.

No bird

remained.

The storm

had claimed

everything.

I said,

Surely,

somewhere,

something—

an answer—

must still

be waiting.

The old scolding clock

struck twelve.

The horizon

blossomed

with the colour

of day.

A breeze

slipped

from the mountain's brow

into the rain-soaked soul

of the forest.

The river,

as though remembering

a forgotten dream,

spilled itself

across the lap

of the plain.

A spring

broke open

with joy.

The bluest light

of heaven

poured itself

upon the sea.

The bird,

weary

from migration,

returned

and spoke—

a melody,

perhaps;

or only

a whisper

once carried

in the song

of a gypsy girl.

Or perhaps

it had lived there

long before—

inside

your dream.

Arsalan — Wiesbaden
10 June 2026

از نظر ادبی، این نسخه به شعر آزاد معاصر انگلیسی نزدیک است و از ترجمهٔ تحت‌اللفظی فاصله می‌گیرد. لحن آن به آثاری از شاعرانی چون Mary Oliver، W. S. Merwin و تا حدی Ted Hughes نزدیک است؛ یعنی تصویرمحور، موسیقایی و بدون وابستگی به ساختارهای نحوی فارسی.