خطوطِ خاموشِ خاطرات

از سرریزِ زلالِ نگاهت

بی تابیِ پرنده ای

موج می زد

که با پژمردنِ یک برگ

غمگین می شد

در مرگِ غنچه ی گلِ سرخ

به سوگ می نشست

و خیالِ سفالیِ گلدان

در تمنایِ دستی بود

تا کنارِ پنجره ی انتظار

شاخه ی زیتون را

به یادگار

بکارد

 

از زمزمه ی سربه زیرِ کلامت

بارشِ آرامِ بارانی

جان می گرفت

با طعمِ گَسِ بهار

و به صلابتِ سِحری که

مسخِ دستانم را

در تقریرِ واژگانِ پریشانی

نمایان می ساخت

که هنوز

در خلوتِ خانه می خزند و

تنِ سپیدِ کاغذ را

با خطوطِ خاموشِ خاطرات

به دندان می گزند

 

حکایتِ هرروزه ی نیازی است

نازنین

به بازوانی که

آغوشِ شاخه هایِ درخشانِ خورشید را

بر نهایتِ تنهایی

می گشودند و

رنگِ کبودِ تردید را

از ساق هایِ خستگی

می ربودند.

 

ارسلان- تهران

اول اردیبهشت ماه 1402

 

 

بهاری دیگربار

بهار

سواربر باره ی خرامانِ باد

تاریکیِ دشت را

با سرودی سبز

می رباید

عریانیِ اقاقی و ارغوان را

با خلعتی از شکوفه 

می آراید

تا

با سرخابِ گونه ی دخترکان

خوابِ شقایق را

تعبیر نماید

روز

زلالِ شیریِ مهتاب را

بر تارکِ افق

می افشاند

شهر

لنگ لنگان 

چارقدِ سیاه شب را

از سر به زیرمی کشاند و

آفتاب

پیراهنی با طرحِ نرگس و بنفشه

برتنِ زخمیِ زمین

می پوشاند

خاک هنوز

ویارِ باران دارد

تا با جانِ جاریِ رود

سازی بنوازد

قله ی بلندِ رهایی

با آتشِ آذرخشی بگدازد و

دیگرگونه تصویر را

بر نانوشته ی تقدیر

ترسیم سازد

بهار هم امسال

در دلِ خرابی می روید

که دیر سالی است

از سوداییِ سراب

به جان رسید و

نشانِ کویت را

از نسیم می پرسید.

ارسلان-تهران

دوم فروردین ماه یک هزار و چهارصد و دو

بغض آسمان

ابری‌ترین بغضِ هوسناکِ آسمان!

چشمانت

از چِکّه‌ی کدام چشمه‌ی کهکشان

رنگِ باران گرفت

که بادِ بی‌تاب هم

از شتابِ قدمهایت

بر سینه ی زمین می کوبید

 

بارویِ بلندِ باورم

تنها از آوازِ پروازی فروریخت

که بی‌بهانه ساز کردی

در روزگاری که

رخسارِ زردِ برگ هم

از وهمِ طوفان

بر خاکِ سرد

کِز کرده بود

و بارانِ بی امانِ شبانه

نقشِ نگاهت را

از قابِ قدیمیِ پنجره

پاک می‌کرد

 

بارانی‌ترین رویایِ رهایِ ابر!

طعمِ بی‌بدیلِ لبخندت

مطلعِ همه‌ی خواب‌هایی است

که ازدحامِ روز را

در تنِ تنهاییِ کوچه

بیدار می‌سازد و

سایه‌یِ سربیِ دیوار

از مستیِ بی‌مهارِ خیالت

دل به دریایِ نور می‌بازد

همیشگی‌ترین بهار

ای یار!

بر تشنگیِ کویریم

باز

بی هوا 

ببار.

 

ارسلان -تهران

24 اسفند ماه 1401

سەمای ئاسمان

 

لە ئاسمانێ باست دەکرد

کە هەر شەوێک

بە داوێنە پڕ لە هەسارە کەیە وە

سەمای دەکرد

خەونی خۆشی کەسکوسووری۱

چیرۆکانی منی دەدی و

لە زڵەی هەر وەک غەزەڵی هێشوە دووچکەدارەکان دا

نێوێکی دەبیست

کە وا من لە سەر کەفاکیەوە۲

دیاریم کردبوو

 

لە زەمینێ باست دەکرد

کە کراسی کەسکی وەهارانی دەپۆشا و

هیشارێکی۳ گوڵداری لە وەنەوشە و شەوبۆ و نێرگس

بە سەری خۆی دا دەکێشا و

لە مەڕمەڕشای٤ هەورانەوە

دڵۆپی شەونمی دەتکاندە بان لێوانی تینووی خاک

 

لە ڕوانینێ باست دەکرد

کە سۆزی تاسەی دەپژاندە

نێو گیانم دا

سترانێک لە تۆرەمەی زەڵاڵی باران

کە دەگەڵ تینوواتی ڕووتی زەمین دا بە شەڕ دەهات

بە باڵای گورخی٥ چنار و دارە پەڵک

کە بە هەستی سووکایەتی لێڕ٦ و دارستان

هەڵدەستا و

وەکوو کڵووک۷ گەلی تازە پێگەیشتووی داربیسمیللا٨

لە سەر درگای ماڵانەوە دادەلەقا۹

 

سەد مخابن

کە لەم ئاخۆران باخۆرانەدا۱۰

ئاسمان

بازاڕی چیرۆک و نەزیرەی۱۱ هەڵپێچا

زەوین لە بەر پیسی

کراسی ئازیەتی کردە بەری و

دار و ئاو و گژ و گیا

بە دەس زڵمی خەزانەوە گیانەسەر بوون

 

نە هاوڕازێک ماوە

هەتا دڵی داماو بە وتەیەک بلاوێنێ

نە هاودەنگێک

کە سۆزی گیان

بە سۆزەیەک چارەسەر کا و

نە ئاهەنگێکی هەرماوی سازێک

هەتا شۆر و حاڵێک لە نێو دڵ دا ببزوێنی

 

تەنیا تاسەی ڕوانینێک ماوە و

زەوینێ

کە ڕووی لە ئاسمان وەر گێڕا

 

 

 

هۆنەر:ئەرسەلان موحەممەدی

وەرگێڕ:هادی مورادی

 

 

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱-کەسکوسوور:پەلکەزێڕینە.

۲-کەفاک:تەوق سەر.

۳-هیشار:سەرپۆشی ژنانە.

٤-مەڕمەڕشا:خامی هەرە سپی. کە دەکرێتە کراسی پیاوانە.

٥-گورخ:قایم و پتەو.

٦-لێڕ:جەنگەڵ

۷-کڵووک:شکۆفەی دار.

٨-داربیسمیللا:دارە جەوی،ئەکاکی.

۹-دالەقان:هەڵواسین،ئاوێزان بوون.

۱۰-ئاخۆران باخۆران:پشێوی و ئاژاوە.

۱۱-نەزیرە:چیرۆکی کورت

ئەوڕۆ و دوێنێ(ویژه ر2)

 

ئەوڕۆ لە دووی دوێنێ دا

بە هەشتاو۱

هەنگاوان هەڵدەگرێ و

ساڵیش هەر ساڵ

کەڵپۆسە ئەماناتیەکەی خۆی بە خەیاڵ بە نوێ دێتە بەر چاوانی

هەتا کورتی و هندکی ژین

لە مەودای نێوانی پەرژین و سەخمە۲ دا

لە بیری خۆی بباتەوە

 

لەم ڕۆزگارە ئاڵۆزە دا

نە ئاوات و شۆقێک هەیە

تا زەردەخۆ۳ لە سەر لێوانەوە دانێ

نە فرمێسکێک

-کە بۆ تاوێک دامرکیان-لە چاو بتکێ

نە چاوە نۆڕیێکیش لە نادەسەکناوی٤ میهەنگ٥

کە بە تەڵەکەیەک زەمان

بەرەو دووا بگێڕێتەوە

 

وێنەیەک لە

تامی تفتی زەردەخەنەت

لە سەر بوومی٦ سپی و خاڵی نگامەوە

بنەخشێنە

تا گوڵ هەورێشمی ڕایخ۷

لە ژێر تاقی باڵا بەرزی مێراویا٨

وەک دەروێشان بێتە سەما

 

چەکەرە نادیارەکان

لە چلوورەی۹ سواڵەتینی۱۰ مافوورە۱۱ دا

لە پەنجەی ئاوێزی چەوتەک۱۲ ڕزگار ببێ و

 

دیمەنی گەمۆری۱۳ دیوار

لە بۆن و بەرامەی گوڵباخی و شەوبۆ

تاوێک دەگەڵ ڕەنگی ژین دا

تێکەڵ ببێ

 

ئەوڕۆش هێشتا

هەر بە هەوا۱٤ و یادی دوێنێ

هەنگاو دەنێ

 

 

 

 

هۆنەر:ئەرسەلان موحەممەدی

وەرگێڕ:هادی مورادی

  ویژه ر: زهرا موحه ممه دی

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱-بە هەشتاو:بە پەلە.

۲-سەخمە:ئاوار.

۳-زەردەخۆ:بزە،زەردەخەنە.

٤-نادەسەکناوی:نائارامی.

٥-میهەنگ:ئەندازە نیشاندەر.

٦-بووم:پارچە یا چێو یا موقەوایێک کە ڕەسمی لە سەر دەکێشن.

۷-ڕایخ:ڕاخەر.

٨-مێراو:میحراو.

۹-چلوورە:شووشە سەهۆڵ.

۱۰-سواڵەت:تیکەی گۆزە و دێزەی شکاو.

۱۱-مافوورە:قاڵی.

۱۲-چەوتەک:داربەس.

۱۳-گەمۆر:ڕووگرژ.

۱٤-هەوا:تاسە.

 

حسرتِ زمین

از آسمانی می‌گفتی

که هر شب

با دامانِ ستاره بارانش

می رقصید

از رنگین کمانِ قصه‌هایم

رویایی را

به خواب می دید

و در غوغایِ غزل وارِ خوشه هایِ دنباله‌دار

نامی را می شنید

که بر تارَکش

نشان کرده بودم

 

از زمینی می‌گفتی

که تن را با جامه‌ی سبزِ بهار می‌پوشاند

چارقدِ گلداری از بنفشه و نرگس

بر سر می‌کشاند

و از مَلمَلِ ابر

بویِ نمناکِ شبنم را

بر لب‌هایِ تشنه‌ی خاک می‌نشاند

 

از نگاهی می‌گفتی

که در جاریِ جانم

زمزمه ی شوق می ریزد

ترانه‌ی از تبارِ زلالِ باران

که با عطشِ عریانِ زمین می ستیزد

در قامتِ استوارِ چنار و سپیدار

که با حّسِ حقارتِ جنگل

بر می خیزد

و به سانِ شکوفه‌هایِ نورسِ اقاقی

بر سردرِ خانه می آویزد

 

 

دریغا

که در این آشفته بازار

آسمان

بساطِ قصه‌ها را در هم پیچید

زمین

از پَلَشتی

رختِ عزا پوشید و

جانِ درخت و آب و گیاه

از پریشانیِ خزان به لب رسید

 

نه هم رازی ماند

تا نیازِ دل را

به کلامی بنوازد

نه هم آوازی

که سوزِ جان را

به اشارتی درمان سازد

و نه نوایِ سَرمَدِ سازی

تا شوری در سر برافرازد

 

تنها حسرتِ نگاهی ماند و

زمینی که

از آسمان

رو برگرداند.

 

ارسلان-تهران

سوم خرداد یکهزار و چهارصد و یک

 

ئەوڕۆ و دوێنێ

ئەوڕۆ لە دووی دوێنێ دا

بە هەشتاو۱

هەنگاوان هەڵدەگرێ و

ساڵیش هەر ساڵ

کەڵپۆسە ئەماناتیەکەی خۆی بە خەیاڵ بە نوێ دێتە بەر چاوانی

هەتا کورتی و هندکی ژین

لە مەودای نێوانی پەرژین و سەخمە۲ دا

لە بیری خۆی بباتەوە

 

لەم ڕۆزگارە ئاڵۆزە دا

نە ئاوات و شۆقێک هەیە

تا زەردەخۆ۳ لە سەر لێوانەوە دانێ

نە فرمێسکێک

-کە بۆ تاوێک دامرکیان-لە چاو بتکێ

نە چاوە نۆڕیێکیش لە نادەسەکناوی٤ میهەنگ٥

کە بە تەڵەکەیەک زەمان

بەرەو دووا بگێڕێتەوە

 

وێنەیەک لە

تامی تفتی زەردەخەنەت

لە سەر بوومی٦ سپی و خاڵی نگامەوە

بنەخشێنە

تا گوڵ هەورێشمی ڕایخ۷

لە ژێر تاقی باڵا بەرزی مێراویا٨

وەک دەروێشان بێتە سەما

 

چەکەرە نادیارەکان

لە چلوورەی۹ سواڵەتینی۱۰ مافوورە۱۱ دا

لە پەنجەی ئاوێزی چەوتەک۱۲ ڕزگار ببێ و

 

دیمەنی گەمۆری۱۳ دیوار

لە بۆن و بەرامەی گوڵباخی و شەوبۆ

تاوێک دەگەڵ ڕەنگی ژین دا

تێکەڵ ببێ

 

ئەوڕۆش هێشتا

هەر بە هەوا۱٤ و یادی دوێنێ

هەنگاو دەنێ

 

 

 

 

هۆنەر:ئەرسەلان موحەممەدی

وەرگێڕ:هادی مورادی

 

 

 

 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱-بە هەشتاو:بە پەلە.

۲-سەخمە:ئاوار.

۳-زەردەخۆ:بزە،زەردەخەنە.

٤-نادەسەکناوی:نائارامی.

٥-میهەنگ:ئەندازە نیشاندەر.

٦-بووم:پارچە یا چێو یا موقەوایێک کە ڕەسمی لە سەر دەکێشن.

۷-ڕایخ:ڕاخەر.

٨-مێراو:میحراو.

۹-چلوورە:شووشە سەهۆڵ.

۱۰-سواڵەت:تیکەی گۆزە و دێزەی شکاو.

۱۱-مافوورە:قاڵی.

۱۲-چەوتەک:داربەس.

۱۳-گەمۆر:ڕووگرژ.

۱٤-هەوا:تاسە.