زمینِ بی زمان

 

دل بر "بی‌نشانی" بسته‌ایم
که هر سال بهار را
با رنگِ وحشیِ شقایق و نیلوفر
بر بومِ خاکستریِ خاک
نقش می‌زد

زَمهَریرِ زمستان را
با رویایِ شاخه‌هایِ درخشانِ خورشید
تاب می‌آورد

و از بانگِ بلندِ پرندگانِ عاشق
سرودِ رود را
بر تشنگیِ دشت
جاری می‌کرد

از گندمِ نادیده ی کدام فردوس
نطفه‌ی دوزخ را
در زهدانِ زمین کاشتیم
که رقصِ روانِ چشمه‌ها
از چشم زخمِ نگاهمان خشکیدند

کبوترانِ چاهی
از هراسِ سقوطِ صدایشان
مُهرِ سکوت
بر لب گزیدند و

آویزِخوشه‌هایِ فلکی
از وحشتِ شومیِ شب
به گوشه‌یِ شرمگینِ ابر خزیدند

انگار
در "بی زمانی" مانده‌ایم
که هر بار
بر نَطْعِ خونینِ روزگار
قامتِ بلندِ سرو و سپیدار را
با چراغان و هلهله
بر دار می‌کشند
تا
دربساطِ حقیرِ کوی و بازار
هرازگاه
هرز گیاهیِ
خود را به رخ بکشاند و
از ناکجایِ برزخ
سایه‌یِ سهمگینِ تردید را
بر مسندِ داوری بنشاند.

ارسلان-تهران
دهم تیرماه یکهزاروچهارصد و دو

 

فصلِ خالیِ خیال

 

از جهانی می‌گفتی

که رنگین کمانِ بهار را

بر بالهای شیدایِ پروانه

نقاشی کرده بود

و نسیم

از بامِ روشنِ سپیده

آوازِ عاشقانه ی پرنده را

به زمزمه‌ای شنیده بود

تا حسِ سِتُرگِ رُستن

در خونِ خاک بجوشد و

شمیمِ شادمانه‌ی شکوفه

در غوغایِ اقاقی و ارغوان

بر اندوهِ جان بِخروشد.

 

از تبِ سوزانِ خورشیدی می‌گفتی

که در تنِ طلایی تاک

رازی به عاریت

پنهان کرده بود

تا در خلوتِ شبانه

بر گونه‌ی گل سرخ

آتشی بنشاند و

با ساز باد

کاکلِ زردِ گندم را

بر بومِ سبزِ دشت

به رقصی مستانه بکشاند

 

از بارانِ کهرباییِ برگ و

تن پوشِ درختانی می‌گفتی

که نگاهِ غمگینِ شهر را

با هفت قلم

رنگین کشیده بود و

پروازِ معصومانه‌ی مرغانِ مهاجر را

که بر خطِّ گُلگونِ افق

ترانه‌ی دلتنگی می‌خواندند

به جان خریده بود.

 

دریغا که سرانجام

پیشانیِ درهمِ آسمان مانده بود و

زمستانِ دستانی که هنوز

گرمایِ نفسهایت را

عارفانه

در نهان خوانده بود.

 

ارسلان-تهران

28 خرداد ماه 1402

شبانه

در هنگامِه‌ی نابرابرِ هجوم و هَزیمت

که ابر هم از خشم می‌غرید و

برگ‌هایِ نورسِ ناروَن

بر خاک می‌بارید

به زبان آسان می‌نمود

گذر از سایه سارِ اثیریِ خاطرات

تا کلونِ ناپیدایی

از تبارِ هراس را

به تشویش بِگشایی

و بند بندِ تن را

از تندبادِ اندوه

دمی

رها نمایی

 

در آشوبِ بی‌تاب شبانه

از جان جدا نبود

وسواسِ کابوسی که

در خلوتِ خواب و خیال

هر بار

می‌خزید و

در هر شیارِ ناهشیار

شَرَنگِ وحشت را

در کامِ می‌ ریخت

 

برهزارتویِ پستویِ پندارت

بی پروا 

دریچه ای نمی‌شُد گشود

تا بالهایِ رهایی

با اسارتِ سر به مهرِ صدایت

بستیزد و

خروشان

از کمینِ کهنه ی روزگار

بگریزد

 

سخن از سنگینیِ وسوسه ی است

که سوزِ درد را

بسیار سال

به دندان کشید 

تا بر رخسارِ تُردِ زندگی

آواری از غبار ننشیند و

چینشِ بی تکلفِ واژگان را

از گرمایِ دستانت

برگزیند

 

ارسلان-تهران

13/03/1402

خطوطِ خاموشِ خاطرات

از سرریزِ زلالِ نگاهت

بی تابیِ پرنده ای

موج می زد

که با پژمردنِ یک برگ

غمگین می شد

در مرگِ غنچه ی گلِ سرخ

به سوگ می نشست

و خیالِ سفالیِ گلدان

در تمنایِ دستی بود

تا کنارِ پنجره ی انتظار

شاخه ی زیتون را

به یادگار

بکارد

 

از زمزمه ی سربه زیرِ کلامت

بارشِ آرامِ بارانی

جان می گرفت

با طعمِ گَسِ بهار

و به صلابتِ سِحری که

مسخِ دستانم را

در تقریرِ واژگانِ پریشانی

نمایان می ساخت

که هنوز

در خلوتِ خانه می خزند و

تنِ سپیدِ کاغذ را

با خطوطِ خاموشِ خاطرات

به دندان می گزند

 

حکایتِ هرروزه ی نیازی است

نازنین

به بازوانی که

آغوشِ شاخه هایِ درخشانِ خورشید را

بر نهایتِ تنهایی

می گشودند و

رنگِ کبودِ تردید را

از ساق هایِ خستگی

می ربودند.

 

ارسلان- تهران

اول اردیبهشت ماه 1402

 

 

بهاری دیگربار

بهار

سواربر باره ی خرامانِ باد

تاریکیِ دشت را

با سرودی سبز

می رباید

عریانیِ اقاقی و ارغوان را

با خلعتی از شکوفه 

می آراید

تا

با سرخابِ گونه ی دخترکان

خوابِ شقایق را

تعبیر نماید

روز

زلالِ شیریِ مهتاب را

بر تارکِ افق

می افشاند

شهر

لنگ لنگان 

چارقدِ سیاه شب را

از سر به زیرمی کشاند و

آفتاب

پیراهنی با طرحِ نرگس و بنفشه

برتنِ زخمیِ زمین

می پوشاند

خاک هنوز

ویارِ باران دارد

تا با جانِ جاریِ رود

سازی بنوازد

قله ی بلندِ رهایی

با آتشِ آذرخشی بگدازد و

دیگرگونه تصویر را

بر نانوشته ی تقدیر

ترسیم سازد

بهار هم امسال

در دلِ خرابی می روید

که دیر سالی است

از سوداییِ سراب

به جان رسید و

نشانِ کویت را

از نسیم می پرسید.

ارسلان-تهران

دوم فروردین ماه یک هزار و چهارصد و دو

بغض آسمان

ابری‌ترین بغضِ هوسناکِ آسمان!

چشمانت

از چِکّه‌ی کدام چشمه‌ی کهکشان

رنگِ باران گرفت

که بادِ بی‌تاب هم

از شتابِ قدمهایت

بر سینه ی زمین می کوبید

 

بارویِ بلندِ باورم

تنها از آوازِ پروازی فروریخت

که بی‌بهانه ساز کردی

در روزگاری که

رخسارِ زردِ برگ هم

از وهمِ طوفان

بر خاکِ سرد

کِز کرده بود

و بارانِ بی امانِ شبانه

نقشِ نگاهت را

از قابِ قدیمیِ پنجره

پاک می‌کرد

 

بارانی‌ترین رویایِ رهایِ ابر!

طعمِ بی‌بدیلِ لبخندت

مطلعِ همه‌ی خواب‌هایی است

که ازدحامِ روز را

در تنِ تنهاییِ کوچه

بیدار می‌سازد و

سایه‌یِ سربیِ دیوار

از مستیِ بی‌مهارِ خیالت

دل به دریایِ نور می‌بازد

همیشگی‌ترین بهار

ای یار!

بر تشنگیِ کویریم

باز

بی هوا 

ببار.

 

ارسلان -تهران

24 اسفند ماه 1401

سەمای ئاسمان

 

لە ئاسمانێ باست دەکرد

کە هەر شەوێک

بە داوێنە پڕ لە هەسارە کەیە وە

سەمای دەکرد

خەونی خۆشی کەسکوسووری۱

چیرۆکانی منی دەدی و

لە زڵەی هەر وەک غەزەڵی هێشوە دووچکەدارەکان دا

نێوێکی دەبیست

کە وا من لە سەر کەفاکیەوە۲

دیاریم کردبوو

 

لە زەمینێ باست دەکرد

کە کراسی کەسکی وەهارانی دەپۆشا و

هیشارێکی۳ گوڵداری لە وەنەوشە و شەوبۆ و نێرگس

بە سەری خۆی دا دەکێشا و

لە مەڕمەڕشای٤ هەورانەوە

دڵۆپی شەونمی دەتکاندە بان لێوانی تینووی خاک

 

لە ڕوانینێ باست دەکرد

کە سۆزی تاسەی دەپژاندە

نێو گیانم دا

سترانێک لە تۆرەمەی زەڵاڵی باران

کە دەگەڵ تینوواتی ڕووتی زەمین دا بە شەڕ دەهات

بە باڵای گورخی٥ چنار و دارە پەڵک

کە بە هەستی سووکایەتی لێڕ٦ و دارستان

هەڵدەستا و

وەکوو کڵووک۷ گەلی تازە پێگەیشتووی داربیسمیللا٨

لە سەر درگای ماڵانەوە دادەلەقا۹

 

سەد مخابن

کە لەم ئاخۆران باخۆرانەدا۱۰

ئاسمان

بازاڕی چیرۆک و نەزیرەی۱۱ هەڵپێچا

زەوین لە بەر پیسی

کراسی ئازیەتی کردە بەری و

دار و ئاو و گژ و گیا

بە دەس زڵمی خەزانەوە گیانەسەر بوون

 

نە هاوڕازێک ماوە

هەتا دڵی داماو بە وتەیەک بلاوێنێ

نە هاودەنگێک

کە سۆزی گیان

بە سۆزەیەک چارەسەر کا و

نە ئاهەنگێکی هەرماوی سازێک

هەتا شۆر و حاڵێک لە نێو دڵ دا ببزوێنی

 

تەنیا تاسەی ڕوانینێک ماوە و

زەوینێ

کە ڕووی لە ئاسمان وەر گێڕا

 

 

 

هۆنەر:ئەرسەلان موحەممەدی

وەرگێڕ:هادی مورادی

 

 

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱-کەسکوسوور:پەلکەزێڕینە.

۲-کەفاک:تەوق سەر.

۳-هیشار:سەرپۆشی ژنانە.

٤-مەڕمەڕشا:خامی هەرە سپی. کە دەکرێتە کراسی پیاوانە.

٥-گورخ:قایم و پتەو.

٦-لێڕ:جەنگەڵ

۷-کڵووک:شکۆفەی دار.

٨-داربیسمیللا:دارە جەوی،ئەکاکی.

۹-دالەقان:هەڵواسین،ئاوێزان بوون.

۱۰-ئاخۆران باخۆران:پشێوی و ئاژاوە.

۱۱-نەزیرە:چیرۆکی کورت