تو را
می‌خوانم؛
آنجا که آفتاب
در افقِ سردِ غربت
به خواب می‌رود
و نامت
در گرمای زبانم
آرام
آب می‌شود.
اینجا
برگ‌ها
با نوازشِ باد
رها می‌شوند؛
و من
به درختانی می‌اندیشم
که در دلِ طوفان
هنوز
ایستاده‌اند.
به زنی
که سپیده
با خوابی ناتمام
به خیابان می‌زند
و شب
با غباری بازمی‌گردد
که آینه
چهره‌اش را
در خاطر ندارد.
به جوانی
که پیش از شکفتنِ اولین بوسه
برفِ زمستان
بر شقیقه‌هایش
نشسته است.
محبوبِ من،
سایه‌ی سال‌های سرسخت
زیرِ چشم‌هایم
نشسته است.
انگشتانت
از خطوطِ صورتم
عمقِ دوری را
خواهند خواند.
گاهی
شادیِ کوچکی
در من می‌روید؛
تو نیستی
تا عطرش را
بر لب‌هایم
نفس بکشی.
برخواهم گشت؛
چون رودی
که مزه‌ی پونه
هنوز
بر زبانش می‌روید.
پیشانی‌ام را
بر پیشانی‌ات
خواهم گذاشت،
تا زمین
در تلاقیِ دو نگاهِ دلتنگ
گرم شود.
روزی که
دستت را بگیرم،
مرزها
میان انگشتانمان
فرو خواهند ریخت.
نامت را
بر زبان خواهم آورد؛
و راهِ خانه
از میانِ دست‌های ما
باز خواهد شد.
ارسلان- ویسبادن
بیست و نهم اکتبر 2026
