رشک

رشکی است
بی بهانه
به عطشِ کویری خاکی که
تنِ بلورینِ  باران را
هوسناک
در کام می کشد

به آرامشِ ناپیدایِ بادی که
بافته ی گیسوانِ بید را
نوازش می کند

و به ساقه هایِ برهنه ی درختانِ صنوبر
که از دیر باز
پیوندِ خاک و آفتاب را
جاودانه می سازند

رشکی است 
تو گویی نابخردانه
به جسارتِ ذره هایِ پر شتابِ نوری که
بی ترس و تردید
هنگام عبور از پنجره ی اتاق
در دستانت
آرام می گیرند

رشکی است
شاید ابلهانه
به خویشم حتا
به گاهی که
تو را در خواب هایم
درآغوش می فشارد .


                                                            ارسلان-تهران
                                                             1393-10-25

کوبانی

برما ببار
ای همه ی ابرهای ِ بی باران 
نقشینه نگاهِ دخترکانِ کوبانی را
در بزنگاه پرواز
از فرازِ سرزمینِ سوخته ای که 
هنوز 
با تازیانه هایِ توحش 
تطهیر می شود

بر ما بخوان
ای بادهایِ بی سامان
در لحظه هایِ جنونِ پیام آورانِ تباهی
فریادِ بلندِ مادرانی که 
عاشقانه هایِ رهایی را
مردانه می خوانند

بر ما بتاب
ای شعله هایِ بی تابِ آفتاب
زبانه هایِ زخمِ شرمگینِ زنانی را که
در کوچه هایِ ویرانِ کوبانی 
زمینِ تشنه را
چنگ می زنند

در خود فرو ریز از شرم
ای خاک سِتَروَن
به هنگامی که 
هر گند علفانِ هرزه
بالایِ کشیده ی صنوبران را
دیوانه وار 
بر دار می کشند

بگریز ای همه ی شب های عَفَن
از دشت هایِ کوبانی وارِ همه ی دیار
در هنگامه ای که 
سوارانِ بیدار سحر
رسالتِ خلیفه گانِ خرد و کلان را
با لبخندِ جاودانِ خویش
به سُخره می گیرند


با ما بخوان 
ترانهِ همهِ باران ها را
به گاهی که
شعله هایی بی تاب
با نوازشِ خُنُکای بهاران
آرام می گیرند

با ما بخوان

                                                                       ارسلان- تهران
                                                                          1393/7/18
                                                                                 

غروبِ باغ

همه ی دریچه ها را
رج به رج
گِل گرفته اند

درختان
در غروبِ خزانیِ باغ
شرمسارِ عریانیِ خویش اند
و پرندگان مهاحر
در افق
گم شده اند

خطوطِ خمیده ی آفتاب
پشتِ قله هایِ بی باران
دفن می شوند
و هزاران قواره از چادرهایِ تیره
برهنگیِ  کوچه ها را
سرتاسر درز می گیرند

 هره ی دیوار
پر از غوغایِ کلاغانی است
که بالها را
با دود  و  دمِ شهر
صیقل می دهند
و چکمه هایِ نونوار
سطحِ سربیِ خیابان را
قدم آهسته
گز می کنند

پشتِ  پرچینِ تنهایی
هنوز
پر ازخاطراتی است
که هر از گاه
دل را 
درگیرِ خویش می سازد


                                                                 ارسلان - تهران
                                                                    1393-7-5

هراست مباد

هراست مباد هرگز

برادرم !

راهزنانند اینان

خیره سر

از دیارِناکجایِ تاریکی

با ننگ و رنگی

بر بیرقانِ سیاهشان

تا

با ته مانده هایِ تفاله ی تَوّحش

سپیدیِ آئینیّت را

نشانه گیرند

هراست مباد هرگز

برادرم

واماندگانند اینان

جُرثومه هائی که

در سراشیبِ تندِ تاریخ

تنها

وارثانِ نفرینِ تلخِ آدمیان خواهند شد

فردوسِ  کذ بشان

جهمنی است تیره گون

با آتشی که

تو می افروزی

تا لبّاده هایِ چرکین را

خاکستر نماید

نامت آذرخشی است

با پرهایِ بلندِ پرواز

از سالهایِ هزاره هائی که

عاشقانه هایِ چهارپاره ی تنت را

تا سرزمین هایِ امروزیان

به یادگار دارند

نامت حضوری است دل انگیز

وحشتِ مرگواره ای بر مُنادیانِ پَلشتی

به گاهی که

سُرودت را

با ضرباهنگِ طربناکِ دُهُل

مردانه می خوانی

هراست مباد هرگز برادرم !

                                                                         ارسلان – تهران

                                                                         20 مرداد 1393

                              

نوادگان تباهی

از نوادگانِ کدام یهودایِ سرگردانی 
که فرزندانِ گمشده 
در سرزمین هایِ قبیله ایِ خویش را
به کارزاری  
از خون و جنون
میهمان می کنی

از فتح کدامین کوچه هایِ بی بارو برمی گردی
که هنوز
چشمانی گریان
در کنار دیوارهایِ فرو ریخته ی شهر
زهرخندِ شادمانه ات را
به سُخره می گیرد

کدام فرمان 
از واژگانِ دیباچه ی دهگانه ات 
رسالتی بدینسان ابلیس وار
بر تو نازل نمود
هنگامی که
با هر نفیرِ صورِ اسرافیلت
توفانی از 
خاکسترِ بالهایِ گلگونِ پرندگان
در کنارِ برگهایِ سوخته ی درختانِ زیتون
به پرواز در می آید

بر کدامین دیوارِ بی حاجت
نمازِ شرمسارِ نُدبه می خوانی
در همه ی لحظه هایی که
تعبیرِ خواب هایِ پریشانت 
از چشمانِ نوادگانِ نسلِ قبیله ای
شعله می کشد

دخترکانِ دیروز
بی قرار درخاک خفته اند
و مادرانِ امروز
برجسمِ بی جانِ کودکانِ برهنه
مویه می کنند
صدایِ غُرشِ سفیرانِ تباهی
در هرمِ سوزانِ تابستان
سکوتِ آسمانِ بی ستاره را
باز هم
می رباید

                                                                                     ارسلان- تهران
                                                                                       1393-5-16
                                                                                       

حرامیان

از کجایِ کدامین گورستانِ تاریخ می آیی
که هنوز

هیبت پوشالیت را
پشتِ سایه ی سیاهی از 

مومیایی اعصار

پنهان می کنی 

روبندت را بشکاف !
می شناسمت انگار
رو در رویِ همه ی لحظه هایِ گلگونی که 
از دیرباز
با جنون و خون

خو کرده است

تصویرت را 
هر بار
کنارِ پیکرهایِ برهنه ی " لورکا " ، " گوارا "
در روزهایِ تب کرده ی " رودزیا "
کوچه های تنگِ " تل زعتر "
" قادسیه " ،  " داخو "
و حتا " سربرنیتسا "
دیده ام

دستانت 
بوی تندِ خردل و فلفل می دهند 
و تن هایِ نحیفِ کودکان ِ " حلبچه "
در آغوشِ خاکستری " آوشویتس " 
آرام 
به خواب رفته اند

تابوتِ سنگ پاره ی " بودا "
بر شانه هایِ سوگوارانِ " بامیان "
همچنان می چرخد و 

زهر خندت

نفس گند ابلیسی را می پراکند

تا تن‌ برهنه ی خاک را

ناپاک  سازد

از کجایِ کدامین گورستانِ تاریخ می آیی
که با نامِ حرامیت
هرگز 
آشتیم نیست 

                                                         ارسلان- تهران  
                                                          1393-3-29 

وسوسه

وسوسه ها بی پایانند!

برای لحظه ای

در نگاهت جاری می شوم

هنگامی که

لبهایی لرزان

با مهرِ سکوت

خاموش می گردند

بر تکه ابری سرگردان

به پرواز در می آیم

و با قطره های ِزلال باران

بر زمین می ریزم

تا در هیبتِ گلهایِ ریزِ بی نامی که

بر خاکِ پیشینیان می رویند

راز جاودانگی را

در گردشِ روحِ گریزانِ آب و سبزینه

حک کنم

با شتاب نا شکیبایِ جوانه ای خرد

خورشید کانِ رنگینی را

که در قطره هایِ باران می درخشند

کشف خواهم کرد

و حلاوتِ زمین را

در شیرة گلهایی خواهم ریخت

تا میزبانِ زنبورکانی باشند که

کام تو را

شیرین می سازند

وسوسه ها بی سرانجامند

در لحظه ای که

نگاهت
بغضِ مرا جاری می کند.

   ارسلان - تهران

  1393-03-21