آغاز

     اینجا
     زمین بود 
     تنها
     تنهایِ تنها 
     لبریز از سکوت 
     بی انسان و بی درخت

     نه شب بود و نه روز 
     نه صدایِ پرنده ای  که بخواند 
     نه فریاد هایِ کودکانه 
     و نه حتی تصویرِ کوچکی 
     از تجسمِ عبورِ لحظه ها 

     اینجا 
     زمین بود 
     تنها 
     و به ناگاه
     حضورِ نا خواسته ی  انسان
     در کفاره ی تلاقیِ نگاهی 
     از سرِ دانستن و خواستن 

     اولین نگاه 
     اولین گناه
     سرشار از عطرِ فریبناکِ  سیبِ  نخستین 
     در دستانِ همزاد بی گناه 
     و شتابی بی گمان 
     در جستجویِ تن برگی شاید
     تا عریانیِ هوسناک را 
     کتمان کند 

     اینجا 
     زمین بود 
     و  آغازینه گناه 
     آن گونه عظیم
     که زمین
     چرخید 
     زمان
     آغاز شد 
     درختان
     قد کشیدند 
     چشمه ها 
     جاری شدند 
     دانه هایِ گندم 
     در بطنِ نمناکِ خاک 
     جوانه زدند 
     و شکوفه هایِ سیب 
     بر همه ی شاخه ها
     شکفتند 

     و بدینسان بود 
     که پرندگان آموختند 
     گلهای وحشی آموختند 
     و جانوران نیز 
     آنگونه آموختند 
     که تنهاییِ زمین 
      تنها با حضوری نا خواسته 
      پایان گرفت 

                                                                   
                                                                                ارسلان - ویسبادن 
                                                                                هفتم جولای ۲۰۱۲       

کابوس

      شبح وار
      از کنار راهرو تاریک
      به آرامی عبور می کند
      با دیوارهایی که

      پر از قاب های خالی است 

     

      پله های شکسته سنگی
      از زیر پاها بالا می روند
      و نرده های لق چوبی
      در دستانش
      تاب می خورند

     

     دریچه ای

     بی هوا  گشوده می شود
     و انبوه سایه های مواج
     آغوش نا مرئی خود را
     باز می کنند

     قطره هایی پر شتاب 
     از گوشه چارچوب پنجره
     بی صدا
     بر زمین می چکند
  
    پرنده ای آویزان 
    از شاخه های خشک تک درخت حیاط
    در سکوت
    ورد می خواند
    و مادر بزرگ
    با چارقد سفیدش 
    در کنار پاشوره لعابی حوض
    وضو می گیرد

     دخترک سفید پوش
     با لبخندی
     که بر صورت ماتش نقش می بندد
     پرده هایی اتاق را
     کنار می زند

     دیوارهای سفید 

    چراغ هایی سفید 

    و سفیدی روز
    تا چشمان نیمه باز را  

    بر تخت سفیدی بدوزد

    که تمامی وحشت شب را
     در خواب آشفته اش
     تصویر  کرده است
       

                                                       ارسلان - ویسبادن
                                                      پنجم  جولای ۲۰۱۲

 

نقال

   

انبوه نگاه،
پشت غلظتِ رنگین دود.
صدای قل‌قل قلیان،
لرزش استکان‌های بلور،
و دانه‌های تسبیح شاه‌مقصود.

ضربه‌های آرام چوب‌دست،
بر کف سنگی،
و صدای گرفته‌ی نقال پیر:

"از خونِ سیاوش
که چکه، چکه
بر زمین می‌ریزد،
لاله‌های واژگون
بر قله‌های زاگرس
در اسارت
می‌رویند."

ضربه‌ی آرام چوب‌دست.

"پیل زابلستان
بر سینه‌ی سهراب
فاتحانه نشسته است،
تا خنجر آخته را
فرود آورد."

چکه، چکه،
قطره‌هایی از داستانِ لرزانِ پیرمرد
بر زمین
می‌چکند.

"نوشدارویی نیست،
تنها فریادی که
کوه‌های تنهایِ تفتان را
شعله‌ور سازد."

ضربه‌ی دوباره‌ی چوب‌دست.

"بیژن
در خونِ خود می‌غلتد،
فریبی دیگر بار
از گرسیوزِ نابکار."

"آنجا توران است،
آنجا هاماوران است،
سرزمینِ دیوان و بدکارگان،
سرزمینِ سفاکیِ سودابه،
نیرنگِ دیوِ سپید،
هفت‌خوانِ جادو،
و دستانِ خون‌آلودِ افراسیاب."

ضربه‌ی چوب‌دست.

حیرت در نگاه،
خش‌خشِ بریده‌ی صدا:

"رستمی باید،
گیوی، رهامی، کیخسروی شاید،
بر قله‌های البرز،
کنار کاخ‌های آبگینه،
تا تاوانِ خون را
از نوادگانِ پشنگ
بازستانند."

ضربه‌ی چوب‌دست.

غرشِ صدایی که
از حنجره‌ی دریده
فریاد می‌کشد:

"این بار،
کارزارِ دیگری است.

این بار،
نوبتِ رقصِ یال‌های رخش و شبرنگ
در باد،
نوبتِ پاکدامنیِ سیاوش،
و آتشِ درخشانِ منیژه
بر چاهِ بیژن است،
تا دیوانِ اسطوره‌ای را
از عمقِ تاریکِ جنگل‌های هاماوران
بیرون کشند."

"این بار،
سام
در کنارِ فرزند می‌ماند،
تا وصلتِ زال و رودابه را
جشن بگیرد."

"تهمینه،
دست در دستِ رستم،
در کوچه‌های زابل
قدم می‌زند."

"سهراب،
دوشادوشِ پدر،
به جنگِ دیوِ سیاه می‌رود."

"فرنگیس،
نشانِ پهلوانی را
بر بازوانِ سیاوش می‌بندد."

"آرش،
هم‌پا با نشانِ تیر،
تا مرزهای تورانیان
می‌تازد."

"و سرانجام،
سودابه و گرسیوز،
رختِ عزایِ افراسیاب را
بر تن می‌کشند."

نقالِ پیر باز هم می‌گوید،
و دستانِ پرشماری،
چوب‌دست‌ها را
بر زمین می‌کوبند.

📍 ارسلان - ویسبادن
📅 ۲۴ ژوئن ۲۰۱۲

عقوبت

      چشمانی منتظر
      ازدحامی بی قرار
      دار بستی که کوتاهی سخن را
      رقم می زند
    
      وحشت نگاهی دوخته
      از پشت چشم بند سیاه
      در جستجوی تصویری از
      خاطره های کودکانه

     
      هلهله ی شادمانی و بهت
      فریاد شکسته ای در گلو
      و لرزش چند باره طنابی
      تا قاطعیت عقوبت را
      برمسند نشاند
     
      کنجِ سردِ اتاقی
      در انتهایِ زمین
      پیکر شکسته ای مویه می کند
      و نگاه سوزان کودک
      سر انجامی دوباره را
      تکرار می سازد

                                                                       
                                                            ارسلان -دبی
                                                             ۱۳۹۰/۸/۲۷

     

شعر

  

     شعر شور رهایی است
     سحر واژه ها
    در عبور از جداره ی جان
    حس پنهان ریشه
    در کشف شیار خاک
    عریانی  عشق
    و شرم پیچک
    در هم آغوشی با شقایق

   شعر تلخی جدایی است
   خاطره ی پرستوی مهاجر
    از آشیانی که 
    فرو یخت
   نومیدی ساربان
   در هرم بی امان کویر
   حسرت پرنده ای که
   بال سپیدش را
   با مقراض می چینند
   تردید چهارپایه
   ورعشه ی طناب عقوبت

    شعر ترانه ی بی صدایی است
    شوق غریب پروانه ها
    راز سر به مهر مرغان عشق
    وصدای لرزان پیرمردی که
    بانوی کهنسال خود را 
    با نام کوچکش 
    می خواند 

    شعر زلالی هم آوایی است

    کنار واژه های سرگردان من
    و بضاعت اندکی که
    در تصویر قصه هایت 

    باز می ماند

     شعر هر چه هست 

     همان پستوی کوچکی است
      که  همه ی دلتنگی  را
     با خود زمزمه کنم

                                                                       ارسلان -تهران

                                                                       ۱۳۹۱/۳/۲۶ 

بعد از 2 ماه تعداد بازدید از زمزمه از مرز 3000 گذشت از همه سپاسگزارم

تعداد بازدید از صفحه امروز       ۲۳ تعداد بازدید از صفحه دیروز ۴۷ تعداد بازدید از صفحه در ماه گذشته ۱٬۶۰۵ سابقه تعداد بازدید از صفحه در همه زمان ها ۳٬۰۰۲

باید سخن گفت

  

  باید سخن گفت
    باید نوشت

    از خاطرات خیس سنگریزه های کنار چشمه
    صدای جاری آب
    بر بسترسبز دشت
    ریزش قطره های ریز باران
    لالایی نرم باد
    نگاه دوخته بر بازی کودکانه ابر
    و داغی انگشتان لرزان
    در اولین تماس

   
    باید سخن گفت
    باید نوشت

    از لحظه های دور ، لحظه های نزدیک
    روز های خوب ، روزهای زشت
    روزهایی که خشم در سینه می تپید
    زمین رنگین تر از همیشه بود 
     و جوانه های خرد
     از هر گوشه باغ
     سرک می کشیدند
   
     باید سخن گفت
     باید نوشت

     از لحظه هایی که تردید
     در نگاه ها موج می زد
     اشک شهامت چکیدن نداشت
     و لبخند خاطره محوی بود
     تا حضور همیشگی یاس را
     پنهان سازد
  
     باید سخن گفت
     باید نوشت

     از رود ، از سرود
     از درد ، از فرود
     از صدای شکستن استخوان های ترد
     رد کبود تازیانه
     رعشه های بی اختیار
     حلقه های زیر چشم
     بوی سوختن پوست
     دود غلیظ سیگار
  
     باید سخن گفت
     باید نوشت

     از مرگ  بی صدای برگ
     هنگام سقوط از شاخه های خشک
     از هیاهوی بی امان باد
     عبور بی تفاوت ابر
      بر فراز تشنگی خاک

  

     باید سخن گفت
     باید نوشت

     از قامت بلند دماوند
     قصه های غمگین کودکان ارس
     پیکان گریزان آرش
     که هنوز
     در مرز تورانیان سرگردان است

  

     باید سخن گفت
     باید نوشت

    از تنهایی خزر
    رنگ گلگون کارون
    آبهای مردد آبی فارس
    ستاره های بی شمار شبانه کویر
    مرگ آرام هامون

  

    باید سخن گفت
    باید نوشت

    از عاشقان خاموش سبلان
    ترانه های غمگین میرزا
    تورهای آویخته صیادان جنوب
    درد ناگفته توسن شاپور
    هنگام هزیمت سواران دلواری

  

    باید سخن گفت
    باید نوشت

                                          ارسلان - تهران

                                             1391/3/20