فرصتی تنها

تو 
حاصلِ همه قصه هایِ منی
رخصتی 
تا شوکرانِ نگاهت را
قطره
 قطره
 بنوشم

می خواهم  شعری بسرایم
با قافیه ای از نامت 
در شروع هر مصرع

غزل یا قصید ه ای 
یا شاید 
سپیدترینِ سپید ها را
تا
 شکفتنِ شکوفه ی اقاقی
در همه ی فصول معنا گیرد

سپید
به سان  برف زمستان
و یا گلهایِ یاسِ رازقی
که خیالش 
مرا
 تا کنارِ چارقدِ سپیدِ مادرم
 با خود می برد

می خواهم  آهنگی بنوازم
با گوشه های ناشناخته ای 
در شور یا اصفهان
و یا از هر سرزمینی که
 از آن برخاسته باشی

ترانه ای
 با صدایِ پرندگانِ وحشی
که هر سال
کوچ می کنند

می خواهم تصویرت را نقاشی کنم
بر بومِ غمگینی که 
سالهاست 
با پرده ضخیمِ شرم
 پوشیده است
با قلم موئی 
از تارهایِ کرمِ ابریشم
و رنگی از بالِ پروانه ای که 
در اسارتِ افیونیِ نورِ شمع
خیره می ماند

فرصتی می خواهم تنها
به کوتاهیِ  بارانِ بهاری
بر خاکی که 
جوانه هایِ تشنه ی گندم را 
آبستن است

فرصتی تنها
تا همه ی قصه ها را 
بر سپیدی ِتکه کاغذی بریزم
که تصورِ نگاهت را 
جاودانه می سازد


                                     ارسلان- ویسبادن
                                     30 مارس 2014

پنجره

بوته ی بی نامی که

در کویر می روید 

نه از طوفانش هراسی است
و نه از هرمِ ِِِِسوزان آفتاب
همه ی نگاهش 
به لکه  ی رنگ پریده ی ابریست
که عطش را 
هر از گاه می فریبد


ساقه ی تردِ نیلوفر
برزمینِ خیسِ باغچه 
سینه خیز می شتابد
تا پاشنه ی درختِ پیرِ صنوبر
در اندیشه یِ ارتفاعی که 
شاخه های درخشانِ نور را 

در آغوش گیرد


کودکی با صورتی چرکین
لابلای ازدحامِ بی تفاوتِ عابران
 پرسه میزند
در رویایِ دستانی  که

 به نوازش 
التهابِ چشمانش را آرام سازند


لابلای خاطراتِ کویری
انگشتانِ لرزانی

هنوز
چهارچوبِ پنجره ای 
بافته ازگلهایِ آبی نیلوفر را  
به تصویر می کشد
تا نگاهِ گریخته از

هیاهویِ کوچه را
دیگر بار
 باز یابد


                                                                             ارسلان - ویسبادن
                                                                              28 مارس 2014    

سالمنـد

تو را هر بار می نویسم
با حسِ غریبِ انگشتانی که 
رنگ آبیِ همه دریاها را
بر بالشِ خیسِ خود 
ترسیم می کند

تو را همچنان می بینم
با نقشِ خاطره ای که هنوز
داغیِ روزِ  اولین را
بر لب های خود احساس می کند

تو را با هر پچپچه صدا می کنم
 نفس هایِ خسته کوتاهی که
پس از هر بازدم
امانش را
سرفه های بی رحم بریده اند

تو را در خواب هایم
در آغوش می گیرم
مبهوتِ لرزشِ چشمانی که
پیش از فرو بستن
حضوردستانم را فریاد می کشید.
 

                                                              ارسلان - تهران
                                                              1392-12-19

تصویر

   گفته ها را 
   به هزار زبان 
   پیش از من و تو
   بی شمار گفته اند

   تنها ناگفته هاست
   به مانندِ اعوجاجِ نقشِ ترنجی که 
   بر خاک می افتد
   و یا لرزشِ بازوانِ شکستهِ تندیسی که 
   بی سخن می ماند

   ناگفته هاست تنها
   از حدیث نانوشته ای که
   در حجمِ  حقیرِ کلام 
   نمی گنجد

   نه گم کرده ای را 
   در دوردست
   به جستجویِ عبثی
   امید بسته ام
   و نه کلامی را
   در سرزمینِ کُندِ دیرسالگی
    به باد فراموشی سپرده ام

   همه بضاعت اما
   اندک گفته هایِ ناشنیده
   از نقش گم شده ای است
   که با افسونِ غمگینِ نگاهی
   در چهارچوبِ آینه
   خیره مانده است .


                                        ارسلان-تهران
                                        1392-12-15

رهایی

رهایی را
در هفتاد  اقلیم
با هفتاد و هفت ترفند 
در بند کرده اند 

  " بیگانه ایست شاید
    هوش از کف رها نموده
     مستانه در کوچه ای
     بی پروا می خواند .
         گوش را بسته دار
     تا دهانی بی اختیار
     گشوده نگردد  "

     چنین می گویند
     فرزانگان فریبکار

رهایی را با هر حیل
در بند نتوان نهاد
که دروازه های هفتاد اقلیم 
با شما دربندیان 
گشوده خواهد شد

   " دیوانه ایست شاید 
     جان بر کف نهاده
     بی تاب در خانه ای می خواند
     دهان بسته دار 
     تا چشمانی بی اختیار
     کور سوی دیگری را
     آفتابی نپندارد "

     چنین می گویند 
     فریبکاران بی کردار

وارهانیدمان
که این بار 
زهر هلاهل ترفندهایتان 
بی اعتبار گشته است

   " هم بندی دیگریست شاید
     دست از جان خویش شسته
     رها از دروازه های تودرتوی هفتاد اقلیم "

     چنین می گویند 
     دربندیان
     دیوانه وار

                                                           ارسلان- تهران
                                                            1392-10-14

تعبیر

باورِ دیرینه ای را
بی محابا
با پرندگانی مهاجر همراه خواهم کرد
تا در هنگامه کوچی شتابان 
از کنارِ ازدحامِ غریبِ گلدسته ها 
شاخه هایِ خشکِ صنوبرانی را که آبستنند
به تماشا بنشینند

بر دیوارهایِ عبوسِ خاکستری
با رنگهایِ تندِ ممنوع
طرحی نقاشی می کنم
تا سرانجامِ پله هایِ بلاتکلیف
بر پاشنه چهارچوبِ درهایِ نیمه باز 
گشوده گردد

نه از گزندِ زمستانم واهمه ایست
و نه از تازیانه ای که سرما 
بر جان می کشد

همه دلواپسی اما
حضورِ مرددِ توست
که بلوغِ نارسِ ارغوان را
بی رنگ می سازد

بر طاقچه اتاق
شعله ای  دیوارنوشته ها   را
روشن میکند
عابری بی صدا می گذرد
پنجره ای از کرختی خمیازه می کشد
و درختی تنها
خوابِ عبورِ بارانیِ ابر را 
تعبیر می کند 



                                                                            ارسلان-تهران
                                                                           1392-10-12

خواب کودکانه

بر من و تو چه می گذرد

که هر از گاه

بارانِ بی اختیارِ کلمات

از سرِ دلتنگی

بر تکه کاغذی

فرو می ریزد

حضور فضایی آشنا

میان خواب و بیداری

با هجوم سیل واره خاطره ها

انگار به وقت نیاز

خواب گریزان است

و کنجِ اتاق

یگانه پناهی است

تا دستخط های کودکانه بجا مانده

بر دفترهای کهنه چهل برگ را

دوره کنم

قصه های کلاغ و روباه

دهقانِ فداکار

مهمانِ ناخوانده

با رد شکسته ای از

ته مانده های مدادِ سوسمار نشان

و عکس برگردانهایِ رنگ و وارنگ

وسواسی در چیدن کتابهایی که

ورقهایش از گرد و غبار این همه سال

کدر شده اند

 جلدهایِ مشمائی روز اول مدرسه

تاریخ، فارسی، علم الاءشیا

کتابِ بی قواره جغرافیا

که در کیف  هم جا نمی گرفت

و پر بود از

تصویر همه آدمهائی که

سیر بودند

نقشه های رنگین سرزمین هائی که

در آنها

آوارگی مفهمومی نداشت

و کسی نمیدانست

حمص و حلب کجاست

خبری هم از وزیرستان نیست

تنها دلهرهء ما

سقوط مردمانی بود

که در نیمکره جنوبی

بر سطح زمین

دوخته شده اند

کتاب تاریخ

با نامها و زمانهائی که

فرقی نمی کرد

از کجای جغرافیای زمین

سردر آورده اند

یادش بخیر

کوچه هایِ باریک

چشمانِ خواب آلود

طنینِ زنگ فلزی

غلغله ی حیاطِ کوچکِ دبستان

و سرودِ بی حوصله ی صبحگاهی

آرزوهائی که در حجم دنیا ی کوچکمان

به سادگی تمام برآورده می شدند

خودکار سه رنگ، مدادهای رنگی

دفتر سیمیِ صدبرگ

کاردستی هایِ جور و واجور

مجسمه های گچی

بادبادک های دست سازی که

همراه با نگاههایمان

به پرواز درآمدند

و جیره روزانه اندکی که

جیبهای کوچک مارا پر می کرد

فردا

تنها اعداد روزهای مانده تا عید بود

و دیروز

نامی در جائی نداشت

گریه ها کوتاه بودند

و خندیدن بهانه ای نمی خواست

شاید

دلم برای یک خندیدن سیر

تنگ شده است

احساس میکنم

گونه هایم خیس شده اند

باز می گردم

و با خش خش کاغذهای مچاله ای که

بر کف اطاق می ریزد

بیدار می شوم

زنی در کنج تنهائی خویش

خاطراتش را

نقاشی می کند

ارسلا ن - تهران

1392/6/15