شبانگاه

 در کجایِ دنیایِ کوچکم

خیمه ی ناپیدایت را

گستراندی

که هر شب

پریشان تر از پیش

خاطراتی آشفته

جانی دوباره می گیرند

بازم ستان آرامشی را

که در کوچه باغهایِ کودکیم

گم کرده ام

چینشِ دفینه واری است

گویا

هنوز

از همه ی آن واگویه هایی که

خویشم را

در ستیزی نابرابربا خویش

بی قرار می سازد

ارسلان - تهران

1395-05-08

چکامک 5

 در حضورت

نگاهم  را

در کفِ اتاق

گم می کنم
-------------------

سنبله های گند م را چیدند 
ساقه های زرد 
هنوز
بارانِ سبزِ بهاری را
خواب می بینند

-----------------------

در کشتزارم
علفهایی می رویند
که غنچه هایِ شقایق را
پیش از دمیدن
می بلعند

-----------------------

ساقه هایِ محجوبِ صنوبر
نردبانِ خودنمایی
عشقه هایی است
که بی پروا
جنگل را تسخیر می کنند

-------------------------

نان و حلوا 
خیرات می کردند
پیرمردی
از مرض قند
مرده بود


                                                 ارسلان- تهران
                                                 1394-04-15

یاد

یادت هنوز هم
رهایم نمی کند 
در لحظه های پر از نیاز
به نوازشِ زلالِ نگاهی 
که بی اختیار 
گوشه ی چشمانم را
خیس می سازد


بانگت هنوز هم
صدایم  نمی کند
از کنارِ درگاهِ اتاقی که
بی حضورِ عاشقانه ات 
طاقتم طاق می شود


افسونِ دیگری هم
افسوس
هوایم نمی کند
از آن دمی که
تمامیِ تمنا را
ذره
ذره 
بر جای جایِ خالیِ قدمهایت
فرو ریختم


یادت هنوز هم 
رهایم نمی کند !

                                             ارسلان- تهران
                                              1394-04-12 

چکامک 4 ( سرایش های کوتاه )

دشوار است

رفتنت را دیدن

دشوارتر 

که هنوز نیامده ای

------------------

 کوچه ها

آب رفتند

وقتی من و تو

قد کشیدیم

------------------

رنگِ نگاهت

شب را

با خیال

پیوند می زند

--------------------

 درخواب
 زیرِ باران
 قدم می زدیم

صبح

کفش ها را

نمی شد پوشید

خیس بودند

------------------

آنگاه که مهربان شدی

دریافتم

فرصت زیادی

نمانده است

------------------

کاش رنگِ موهایِ سپید

به سانِ برفِ پایانِ زمستان

آب می شد

                                          ارسلان- تهران
                                          1393-12-15

با تضمینی از شعر نظامی گنجوی

تعبیر کنم هر شب ، تا دل زتو برگیرم

                چون مهر برآرد سر، مهر تو ز سر گیرم

این باده که می ریزد، هر قطره زجامِ دل

................. بر باد دهد جان را ، از دل چه خبر گیرم

گر دل زتو ناشاد است، جانی به رهت داده است

.............. از بند چو آزاد است، چونش که خطر گیرم

با یار سخندانم هم مونس و هم جانم

 .................. هر دَم به بَرَش مانم، شاید که هنر گیرم

هر شب به خیال تو ، یک قرعه ز فال تو

 ..................... تقدیرِ وصال تو ، از قرصِ قمر گیرم

با بندِ تو دربندم، با مهرِ تو هم بندم

........................ با نام تو پیوندم ، شاید که ثمر گیرم

چون رهزن دلهایی، هم شوری و شیدایی

...................... ما را نبود جایی، گر با تو سفر گیرم

بر مهر تو دل بستم، هر بتکده بشکستم

............... با چشم تو سر مستم، شوری ز شرر گیرم

گو جان منی بستان، بنشانیم و بنشان

................. این دل به قرار آنسان، تا جان دگر گیرم

                            ارسلان- تهران

                                                                 1393-12-08                                                                     

حضور

با حضورت

 دلشادم

حتا اگر

تصورِ سایه ای باشی

که هر از چند

از کنار پنجره ی رویاهایم

پاورچین پاورچین 

گام بر می دارد

در حضورت

 بی تابم

ملتمسانه

به وقتِ دلتنگی

در همزمانیِ  تنهایی

با قطره ای که 

در آستانه ی سقوط 

مردد می ماند

با حضورت 

آزادم

کودکانه

به سانِ اولین ِ گریه ای که

سینه را
از هوای نمناک
 لبریزمی سازد

در حضورِ قاطعانه ات

با کدام واژه ی بی باک بخوانمت

هنگامی که 
در سرزمینِ مردگان

کلام و عاطفه

 پشتِ مرزهایِ ممنوع

دیری است در انتظار

گم شده اند

و رهایی

آرزویی است 

که درمیانِ بازوانت

شکل می پذیرد.

نیازی در من است

به نامی که اذان وار 

در گوشم زمزمه می کنی

تا حضورت را

با آن بخوانم

نیازی در من

به قواره ی همان رازی

که در چشمانت

موج می زند

حتا اگر

پشتِ پلکهایِ بسته

پنهان شود

تولدِ  دیگرباره ای 

در گذر از
مرزهایِ تلخِ میانسالگی

که تنها
از دختر نابالغِ عشق 

سیراب می گردد

تولد ی با حضورِ تو

حتا اگر 

گذشتِ بی امانِ زمان

در جانمان

یکسان

طیِ راه نکرده باشد.

                                                              ارسلان-تهران

                                                                             1393-12-07

Click here to Reply or Forward

چکامک 3 ( سرایش های کوتاه )

با حنجره ی خونینِ قناری مگر

مرهمی  باید ساخت

تا

سوزشِ دستانِ دربند

آرام گیرند 

-------------------

درختان
 امسال

بی بار شده اند

سهمِ آبشان را

برایِ کویر روانه کردند

------------------

گلهایِ ریزِ قالیچه

پر از تیغ هایی است

که انگشتانِ دخترکِ فرشباف را

هر روز

زخمی می کنند

------------------

کرمِ شبتاب

در باغچه ی خیس می لولد

خنده هایِ کودکانه اش 
درزیر بیلچه ی باغبان

گم می شود

------------------

اطاقم در روز

لبریزاز ذراتِ نور است

در شگفتم 

که شب هنگام

در کجا 
جا خوش کرده اند

------------------

در گریزِ از دیروز بودم
یادم آمد
امروز
هنوز
 نیامده است

                                               ارسلان-ویسبادن
                                                  2015-02-13