شعری باید نوشت
در بامدادی که
باغ
از چنگِ خزانِ بی‌امان
،رها شود
حسرت
از دلِ چشم‌انتظاریِ شکوفه
،جدا شود
و ترانه‌ی دشت
بر لبِ باد
.آشناترین نوا شود
شعری باید نوشت
برای خاکی که
بویِ باران
لابه‌لای خشت‌هایش
،به یادگار مانده است
نهالی که
نامِ بهار را
در آوندِ سبزش
.نشانده است
و برای حضورِ تو
که میانِ این همه درد
هنوز واژگان را
.به روشنای شعر کشانده است
تا شب
از شانه‌ی بام
،فرو ریزد
و برگِ اولین
از تنِ عریانِ شاخه
.سبز برخیزد
ارسلان- ویسبادن
هیجدهم سپتامبر 2026
No comments:
Post a Comment