نجوای باران

از لابلایِ کدام رویا

در من نظر کرده ای

که اشتیاقِ در خواب دیدنت

دیری است

بیداری را از چشمانم

می رباید

در زهدانِ کدام بوته ی وحشی

جا خوش کرده ای

که پیش از

انفجارِ اولینِ جوانه

بر شاخه ی نونهالیت

دخیل می بندم

گیسوانِ آشفته ی کدام نسیم را

با بالِ نفس هایت می بافی

که خروسخوانِ سحر

بویِ بهار را

در تعبیر دارد

زنهار که قاصدکِ سخن چین

رازِ زمزمه ها را

بر باد می دهد

و نجوایِ باران

رد ی نمناک را

از گونه ها

پاک می کند

ارسلان - تهران

  هفتم مرداد ماه ۹۸  

هنوز در این دیار

یال خمیده البرز

هنوز

بستر خواب آفتاب است

و شهر

لنگ لنگان

پوستین شب بر سر می کشد

تا التهاب خونین کین و جنون

در کنار معبرهای چرکین

آرام گیرد

گرگان گرسنه

با شتاب ارابه های زرین

به شکار ایستاده اند

تا تن های بی پناه را

از یکدیگر بربابیند

و دستان خالی

تعزیه خوان مردانی است

که شهامت گشودن چهار طاق اتاق را

دیر زمانی است

از کف داده اند

در این خراب آباد

که هر صبحدم

بر  ویرانه ی بامش

جغدی بانگ عزا می خواند

سخن از باغ و ترانه

انگار

گزافه ای را ماند

که هذیان دیوانگانش 

می دانند

و عشق را 

لحاف مندرسی

که بوی نا را

در مشام می نشاند

من اما هنوز

بر شانه های ایستاده ات

نماز باران می خوانم

و در هر بامداد

بر بام ویران خانه

نو شدن ماه را

در انتظار می مانم

تا شاید

نهال روییده کنار دیوار

دیگر بار

ترانه خوان درختان این کهن دیار باشد

ارسلان- تهران

چهارم تیر ماه نود و هشت

خطی بر دیوار

حتی اگر

دردِ بی امان

توانِ گفتارش نیست

و سوزشِ نابکار

ردِ خونینِ تازیانه را

بیدار می سازد

 رویایِ رهایی اما

دیرینه یاری است
 که در خلوتِ خواب هایم هم
رهایم نمی کند

خالی تر از آنم

که باز فروریزم

ولبریزتر

 که با دردی دیگر
 در آمیزم

اما

ابری که نبارد

به سان حسرتِ سپیدی است

که در تعلیقِ ماندن و رفتن

  راه را
گم کرده است

وآفتابی که نتابد
 نقشِ خیالِ کودکانه ای است

پسِ پشتِ ابرکی سترون

تا زردیِ رخسار را

پنهان کند

نه آفتابم که بتابم
و نه ابری که ببارم

خلوتی را
تنها نیاز دارم

تا شاید دیگربار
بر دیوارِ روزگار
خطی به یادگار

بنگارم

ارسلان- تهران

بیست و ششم خرداد ماه نود و هشت

روزگار این دیار

هربار در بهار

بوته ی گل سرخ

بی دریغ

به بار می نشست

غزل خوانی قناری

از دیوار باغ سرریز می کرد

وکوچه

پر بود

از شرمِ گلگونِ گونه هایی که

هر از گاه

نگاهش را 

از نگاهم می ربود

هر بار در بهار

چهار گوشه ی خانه را

باد

از بویِ خیسِ کاهگلِ دیوار

لبریز می نمود

و روز

با عطر تازه ی نان

و خش خش ایوان

بیدار می شد

هر بار در بهار

رنگِ نیلیِ آسمان

انگار

در انتظارِ گشودنِ پنجره ای بود

که هر شب

خواب را

از چشمانم می زدود

اینک هر بار

نه در بهار

گویا در همه ی فصولِ این دیار

تنها غمِ نان ماند و

رنگِ تیره ی آسمان

با دردِ روزگارانی که

در دلگیریِ کوچه ها

کز کرده است

ارسلان- تهران

دوازدهم خرداد ۹۸

سودای سالیان

چه بسیار سال

در سودایِ آن بودم

که از طعمِ گسِ سپیده

در کنارِ پنجره‌ی نگاهت

شاخه‌ای بکارم

تا طراوتِ غنچه‌یِ گل سرخ

بر لبانت بشکفد

چه بسیار سال

در پروای آن بودم

که نجوایِ بی صدایِ ستاره را

به هنگامِ چشمکی ممنوع

برسقفِ اتاقت

نقاشی کنم

تا دلگیریِ غروب

طاقتت را طاق نسازد

چه بسیار سال

در هوایِ آن بودم

که از لعابِ سپیدِ ابر

و رنگِ دریاییِ آسمان

نقشی بر دیوارِ تنهایی‌ات

به یادگار بنگارم

تا دمیدنِ روز

پیش از هر طلوع

در چشمانت آغاز گردد.

نه پروایی ماند و نه سودایی

و نه حتی بسیاریِ سالهایی

تنها هوایِ تو بود

که هراز گاه

از طاقِ اتاق

زبانه می‌کشید

ارسلان – تهران           

14/12/97           

فصل بی برگی

می گفتم

نهالی برایت می نشانم

از سلاله ی عروسان درخت اقاقی

در خاکی که

از باران ستارگانش

مالامال است

می گفتم

باغی برایت می آرایم

سرشار از ترانه هایی که

خاطره ی خوف خنجرها را

بر حنجره ی خویش

فراموش می سازد

می گفتم

سرمای سخت زمستان را

با گرمای سلامی 

ازباران و بهاران

پاسخ می گیرم

تا 

شوری مستانه

قطره قطره

در رگهایمان

روان گردد

دریغا

باژگونه روزگارانی که

نه بارانی بود و

نه درختی که 

با نوازش انگشتانت 

در باغ بشکفد

تنها

نگاه غمگینِ تو ماندو

شرمساری گفته هایمان

ارسلان- تهران

۱۱ بهمن ماه ۱۳۹۷

-- 

سخن از زمستان است

نه لبخندی بر لبانت و  

نه کلامی  

بر زبانت  

شهر از "
تنهایی خود    

فرو می ریزد    

و دلتنگی    

در گوشه هایِ شب    

 " کز کرده است    

نه گرمایی در دستانت  و  

نه شعله ای  

در چشمانت  

سایه هایِ غربت می لولند "  

و ریزش بلورین ِ باران هم    

 " دلمردگیِ کوچه را نمی شوید    

نه توانِ ماندنی و  

نه سودایِ رفتنی  

هوایِ رنگین پاییز "  

بی خبر     

رخت بر بست و     

زمین    

از نیم برفِ شبانه    

 " زمستان پوش می شود    

نه واژگانِ یکسانی در میان و  

نه خاطرات ِبسامانی  

عریان 

تنها سخن از  

بسیاریِ اندوهی است 

که بی امان 

بر جان می تازد و 

سوزِ صبحدمان را 

بی رنگ می سازد 

             

ارسلان-تهران   

1397/10/24  

                                                           '