لابه‌لای سنگفرش

چراغ‌ها را

خاموش نمی‌کنند

از هراس

به خواب می‌روند

کوچه‌

صدا را

قورت می‌دهد

تا نامی بی‌نشان را

آرام

زیر لب

تکرار کند

پیکری

بی‌نفس

کنار جوب

رها شده است

از لابه لای سنگفرش

چیزی

بی‌صدا

باز

قد می‌کشد

ارسلان – ویسبادن

دوم مارس ۲۰۲۶