از آخرین برگهای
روزشمارِ کاغذی
در گوشهی میز
میشد فهمید:
بیقرارِ تحویلِ دلِ غمگین
به سالِ دیگر است.
در حالوهوای
این ایامِ ناامید،
هفتسینی مگر
از دردِ مشترک
باید چید.
شاید از
سرمای نهان جان،
سقفِ تیرهٔ آسمان،
سوزشِ زخم از جنونِ زمان،
سپیدار، ایستاده و گلگون از خون،
سرودِ خشکیده
بر لبهای لرزان،
سوگِ ناباورِ مادران،
و ستم باران از هر کنج و هر کنار
بر تنِ بی پناه این دیار
بر سینهی دیوار اتاق،
روزشمارِ کاغذی نونوار
خسته از
این همه انتظار،
به پایان نحوست سال
مینگرد
ارسلان- ویسبادن
سیزدهم مارس 2026
No comments:
Post a Comment