تعبیرِ بهاریِ زمستان

،امسال را  

،از جانِ سپیدِ اب  

به عاریت خواهم گرفت؛  

،که بی‌دریغ  

بر تنِ تشنه‌ی زمین  

.نثار می‌کند  

،امسال را  

،از ریشه‌های آبستن  

گل‌بوته‌ای  

بیرون خواهم کشید؛  

،که با تعبیرِ خوابِ زمستان  

سرتاسرِ باغچه را  

.رنگین کرده است  

،امسال را  

،با دلِ پرشورِ نو‌نهالی  

آغاز خواهم کرد؛  

،که در تلخیِ پایانِ سال  

،از تپش بازماند  

تا دوباره  

.به جوانه بنشیند  

،امسال را  

،همپا با همه‌ی آرزوهایی  

به تصویر خواهم کشید؛  

که در سفره‌ی  

،بی‌غل‌وغشِ هفت‌سین  

.جا خوش کرده‌اند  

،و سالِ نو را  

،به از همه‌ی سال‌های بازپسین

بر بامِ این بوم‌وبر  

.خواهد نشاند  

ارسلان - ویسبادن

بیست و هشتم اسفند ۱۴۰۴