۱۳۹۳ مهر ۵, شنبه

غروبِ باغ





همه ی دریچه ها را

رج به رج
گِل گرفته اند

درختان

در غروبِ خزانیِ باغ
شرمسارِ عریانیِ خویش اند
و پرندگان مهاحر
در افق
گم شده اند

خطوطِ خمیده ی آفتاب

پشتِ قله هایِ بی باران
دفن می شوند
و هزاران قواره از چادرهایِ تیره
برهنگیِ  کوچه ها را
سرتاسر درز می گیرند

 هره ی دیوار

پر از غوغایِ کلاغانی است
که بالها را
با دود  و  دمِ شهر
صیقل می دهند
و چکمه هایِ نونوار
سطحِ سربیِ خیابان را
قدم آهسته
گز می کنند

پشتِ  پرچینِ تنهایی

هنوز
پر ازخاطراتی است
که هر از گاه
دل را 
درگیرِ خویش می سازد


                                                                 ارسلان - تهران

                                                                    1393-7-5


هیچ نظری موجود نیست: