... نوایِ بی نوایِ بهار
از هُجومِ روزگار
باز
به گِریه نشست
... باز
به گِریه نشست
... نمِ غمگینِ زمین
در سایه ی سیاهِ شب
پوشیده گَشت
پوشیده گَشت
... تا اندوه
دوباره
رنگِ ماتم بِگُستَرانَد
... وَ شهر
همچنان
بی سُرود بِمانَد
بی سُرود بِمانَد
... در باورِ کُندِ زمان
نمی گُنجید
... که قدم هایت
وداعی بود
تا ازهر دیدار
نَیازارد
... اینبار
بهار- هم
بی حُضورت
ای یار
به گِریه نشست
بی حُضورت ای یار
بهار-هم
... به گِِریه نشست
به گِریه نشست
No comments:
Post a Comment